Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Side 25

Ætíð var Halldóra manni sínum
sama styrka stoðin, kom þá fram
sem fyrr, að gullið sem ungu menn
irnir í Vík sáu forðum, var ekki
aðeins á yfirborðinu.
Ég þakka þér frændi minn fyr-
ir hinar mörgu ánægjustundir sem
við áttum saman, þú varst ávallt
veitandi. Ég votta ekkju Magnús-
ar, sonum þeirra og öllu venzla-
fólki samúð mína.
Vilhjálmur Hallgrímsson.
t
Fundum okkar Magnúsar Jóns-
sonar bar ekki að ráði saman fyrr
en hér í Reykjavík. Hann hafði
verið hvatamaður að stofnun Skaft
fellingafélags hér í borg. Einn af
6tofnendum þess og í stjórn um
fjölda ára, eða allt til þess er heilsa
hans bilaði. Þar störfuðum við sam
■ an, eftir að ég kom þar við sögu,
sem var að vísu löngu síðar. Ég
á aðeins Ijúfar minningar um sam-
starf okkar þar. Hann var áhuga-
samur, sívirkur félagi. Enginn mál
skrafsmaður, en fylgdi með þunga
þeim málum er hann taldi til heilla
horfa fyrir félagið.
Ég minnist með þakklæti og
gleði, hve hann í orði og verki
studdi að framkvæmd þess verks
sem lengst mun minnzt af því sem
félagið hefur komið í verk. Heim-
ildarkvikmyndarinnar „í jöklanna
skjóli“. Við það verk bjástruðum
við löngum, ásamt öðrum.
Hann var t.d. þátttakandi í tveim
ur myndum. Bóndi í baðstofuþætti
og formaður í sjóvinnuþætti f Vík.
Þessi lilutverk leysti hann af hendi
af mikilli nærfærni og skilningi.
Enda held ég, að mjög heknr
strengur í brjósti Magnúsar h: Fi
átt rót í átthögunum. Hafinu, jö ð-
inni, fjöllunum og fólkinu. Mun
ekki sjónhringurinn frá Höfða-
brekku og tvíræð björgin við tún-
fótinn hafa markað sín spor? Eða
þá þrotlaust gnauð brimöldunnar
við svartan sandinn f Vík, og þó
oftar þungt og ógnandi. Uggir mig,
sá tónn muni óma þeim, er elst
upp við hann í æsku, lengur eða
skemur, líklega alla leið til grafar.
Mun sá sem við kveðjum í dag,
ekki hafa meðtekið, að öðrum
þræði víðsýni og glaðværðina á
Höfðabrekkuhlaðinu? Kjark og
karlmannslund í nábýli við svim-
andi björgin? Og alvöruþunganú
af váboðans volduga nið við Víkur-
sand?
Vel man ég og margan glettinn
brag og gáskafulla stöku er flaug
um sveitina í þann tíð er Magnús
var ungur maður í Vík. Víst var
að hann átti í fórum sínum ríka
kímnigáfu. Og skáldhneigð var
honum í blóð borin. Á hátíðafund-
um Skaftfellingafélagsins orti
Magnús oft kvæði.
Þessum oi'ðum vil ég ljúka með
tveimur erindum úr ágætu kvæði,
er hann orti, og flutt var á Skaft-
fellingamóti 20. febrúar 1936:
í dag verður til moldar borinn
Magnús Jónsson, húsasmfðameist-
ari, sem andaðist í sjúkrahúsi eft-
ir langvarandi vanheilsu og bar-
áttu við það vald, sem allir verða
að lokum að lúta. í þeirri raun
átti hann til að bera fádæma hetju-
lund og kjark, því að meðan hann
var ferðafær við erfiðar aðstæður,
þá heyrðist hann aldrei kvarta og
var ljúfara að ræða um annað en
sjálfan sig. Það var honum fjær
skapi að æðrast jafn stói’brotinn í
lund sem hann var.
Eftirlifandi kona Magnúsar er
Halldóra Ásmundsdóttir. Hefur
hún verið honum frábær lífsföru-
nautur. glæsilee kona oe mikil bús
móðir, sem virðist búa yfir fágaúu
starfsþreki.
„Ilvar getur fegri fjallasýn?
Frjógróðri skreyttar gullnar
sveitir.
Auga hvai’vetna unað veitir,
broshýra fagra byggðin mín.
Á milli bei’i’a svartra sanda,
— sjáurn vér jafnt til beggja
handa
grænlituð engi, gróin tún,
giitofna hlíð aö efstu bi'ún.
Bernskuminningin blíðust er
bundin og okkar fögru draunxar,
þar sem að elfu stríðir straumar
líða um byggðir, leika sér.
Þar sem að æskan átti vorið,
e' ‘.að og virt er sérhvert sporið.
Þs m er fegurst nxótuð mynd
í i ani. — Okkar gleðilind. —
Svo j'akka ég frænda mínum
samveraua, samvinnuna og marg-
ar glaðar stundir. Ég veit líka að
heita þakkir fylgja honum frá
því i iki, yngra og eldra, sem var
honui:i samferða í Skaftfellingafé-
laginu.
iians trausta lífsförunaut Hall-
tí; u Ásmundsdóttur, votta ég sam
úö svo og sonum þeirra og venzla-
fó.ki, Blessuð sé hans minning.
J.P.
t
Rarnalán hefur fvlgt þeim hjón-
um. Magnxisi og Ha'ldóru. og eiga
þau þrjá efxxilega s>:ni, Ásgeir, for-
stjóra, Karl vélstjóra, og Revnir,
efnaverkfi-æðing. Af þessu má siá,
að allir ('ru þeir vel menntaðir og
gegna ábyrgðarstöðum í þjóðfélag-
inu. Allir eru þeir vel kvæntir og
þeim liefur auðnazt að viðhalda og
auka þá sterku stofna, sem þeir
eiu komnir af.
Ég, sem þessi fáu kveðjuorö rita,
lief átt því láni að fagna að Magn-
ús og fjölskylda hans fluttust að
Lindargötu 52 fvrir rúmurn tvéim-
ur og hálfum ái-atug. Það hefur
verið ómetanlegt fyrir mit’t heinxili
að kynnast jafn ágætum nágrönn-
um, sem allt heinxilisfólk Magnús-
ar og Halldóru hefur verið. Magn-
ús var einn þeirra manna, sem ,
flíkaði ekki Iiugsunum sínum né
skoðununx unx of, en það duldist
engum, sem þekkti liann, að skoð-
anii- lians væri fastmótaðar og yf-
irvegaðar. Þar fór saman að hann
var þéttur á velli og þéttur 1 lund
og eftir því var liandtakið. Ég
kynntist þeirri einlægni og vináttu,
senx því fýlgdi, eftir því sem árin
liðu. Magnús var mjög hæfur í
sinni iðngrein og var vandvirkni
hans viðbrugðið og hugsunin var
ekki síður þroskuð og fullmótuð
en höndin stex-k og lagvirk. Ekki
duldist mér það, að Magnús hafði
þráð langskólanám, en þess áttu
of fáir hæfileikamenn kosl i á
uppvaxtarárunx hans. Eitt er íst
að ekki skorti hæfileikana Á
seinni árum, meðan heilsan le’ ði,
fékkst hann við fasteignamöl og
ÍSLENDINGAÞÆTTIR
25