Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Side 13

Guðmundur Guðjónsson
frá Saurum
Fæddur 26. desember 1896
Dáinn 28. febrúar 1971.
Horfinn burtu,
hulinn moldu,
til hærri staða
andinn flaug.
Guðmundur Guðjónsson ólst
upp á fögru og friðsælu heinúli
foreldra sinna að Saurum, þeim
Guðjóni Guðmundssyni og Krist-
ínu Jóhannesdóttur ásamt systkin-
um sínum. Þau voru alls 8 og var
t
Fyrir rúmum 57 árum hitti ég
þig. Þá vorum við um tvítugt og
unnum saman við sauma og ýmis-
legt er gera þurfti. Um leið og ég
sá þig, fannst mér svipur þinn svo
hreinn og ástúðlegur, fjölhæfni
þín var svo rnikil, að yndi var að
umgangast þig, starfa með þér.
Seinna varst þú heima hjá fjöl-
skyldu minni á Hellum í Lands-
sveit. Fljótlega vannst þú hylli
okkar allra. Þú gerðist mágkona
mín, og hvervetna, sem þú komst
var þér fagnað og saknað þegar
þú kvaddir. Þú áttir vináttu allra
er nutu verka þinna, og ekki léztu
þig mestu skipta um daglaunin,
heldur að vinna þau störf, sem
mest þörf var á. Og vissulega var
það þér dýrmætasti sjóðurinn.
Bros þitt og hugrekki var blessun
öllum samferðamönnum þínum.
Börn þín urðu 10, og vel gættir
þú þeirra ásamt manni þínum. Þér
lét ekki vel að kvarta, en þér lét
betur að segja hughreystandi orð
með fágaðri glettni, svo að við gæt
um brosað með þér, jafnvel á síð-
ustu stundum lífs þíns. Er þú varst
orðin heilsulítil, áttir þú þá hetju-
lund og hugprýði, að dásamlegt
var að kynnast því. Og síðast dáðu
Guðmundur þeirra elztur. Það var
eins og þau væru alltaf í sólskini
svo glöð og prúð og var Guðmund-
ur þar auðvitað fyrirmyndin.
Það vakti fljótt athygli, hve
hann var bókhneigður og námfús,
enda var hann fljótt meðal fremstu
sinna jafnaldra í námi. Um ferm-
ingaraldur varð hann fyrir þeirri
raun að veikjast af löngum og erf-
iðum sjúkdómi og beið hann þess
aldrei bætur. Þó fór svo að hann
gat svalað nokkuð námsþorsta sín-
um. Fór hann einn vetur til náms
læknar og hjúkrunarkonur þrek
þitt og þolinmæði. Ég veit að þú
og við öll, vinir þínir, erum hjart-
anlega þakklát fyrir alla þá um-
önnun, er þér var veitt á Land-
spítalanum. Þú fylgdist vel með
öllu, sem var að gerast, óg oft
sagðir þú við mig: „Það er allt
gert fyrir mig, sem liægt er. Börn-
in mín, eiginmaður og allir vinir
mínir, vilja bæta hag minn“.
Enginn þarf að halda, að þú haf
ir verið skaplaus, en þú kunnir
dásamlega að stjórna skapi þínu.
Það var þinn mesti styrkur, sigur
þinn og heiður. í ljóssins átt hef-
ur hugur þinn leitað. Okkur sam-
ferðamönnum þínum hefur verið
yndi og unaður að samfylgd þinni.
Hjartans þökk fyrir allt. Ég treysti
því, sem við sögðum oft, er við
ræddum saman um andleg mál:
„Náð drottins er ekki þrotin, og
miskunn hans er ekkl á enda: —
hún er ný með hverjum morgni".
Nú færð þú að fagna þínum
þrem, sem farin voru. Ég veit að
þau breiða faðminn fagnandl á
móti þér og þú getur fagnað þeim
að nýju heil og hraust. Meira að
starfa guðs um gelm.
Árný Filippusðéttir.
í verzlunarskóla <»g seinna í kenn-
araskólann og lauk þar námi. Gerð
ist hann þá barnakennari í sveit
sinni þegar heilsa hans leyfði, var
þó ekki fyrr en á seinni árum, að
hann gat gefið sig að því starfi til
lengdar. Má óhætt fullyrða, að þar
var maður á réttum stað, enda vit-
ur og vel metinn af nemendum
sínum og árangur þess starfs með
ágætum, þegar miðað er við allar
aðstæður.
Guðmundur var mikill félags-
hyggjumaður og var þátttakandi í
flestum þeim félagsskap, sem starf
andi var í hans byggðarlagi. Hon-
um var létt um mál og lét oft til
sín heyra á mannfundum. Gat þá
stundum svo farið ef að hitnaði í
umræðum, að hann gerðist all víg-
reifur og kunni þá að senda þau
skeyti, sem vel hittu í mark, en
enginn þurfti að óttast að undan
sviði þótt vel væri skotið, því hér
var á ferð mannvinur, sem óhætt
má fullyrða, að aldrei hafi eignazt
óvin.
Hér að framan var drepið á að
13
ÍSLENDINGAÞÆTTIR