Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Side 12

MINNING
Jarþrúður Pétursdóttir
Fædd 28. marz 1897.
Dáin 16. marz 1971.
Mér finnst sem ég geti ekki lát-
ið hjá líða að minnast þín örlítið
kæra tengdamóðir, líta aðeins yf-
ir farinn veg, nú er þú hefur vista
skýpti, og hverfur sjónum okkar
gömlu samferðamannanna.
Ég hef engar áhyggjur þín
vegna, segi aðeins góða ferð, og
guð blessi þig. Ég veit að vinir
þínir og verndarar taka á móti
þér á nýja tilverusviðinu og leiða
þig sér við hönd, og þú verður
hamingjusöm með nýja líkamann,
og þú færð að sjá margt sem hríf-
ur þig og veitir þér unað. Ekki
meira um það.
Ég ætla ekki að skrifa neina
ættartölu, aðeins að rifja lítillega
upp kynni mín af Jarþrúði Péturs-
dóttur. Hún fæddist að Högnastöð-
um við Eskifjörð og var yngst af
þremur börnum foreldra sinna.
líún missti rnóður sína þegar hún
var 2ja ára gömul. Fluttist til
Reykjavíkur þegar á æskuskeiði og
lærði þar saumaskap, en ekki
dvaldi hún þar mörg ár.
Næst var ferðinni heitið að Hell-
um í Landssveit. Þar kynntist Jar-
þrúður eftirlifandi eiginmanni sín-
um Björgvini Filippussyni. Ilann
var sonur hjónanna á Hellum Ingi
bjargar Jónsdóttur og FilippUsar
Guðlaugssonar. — Þau Jarþrúður
og Bjorgvin voru gefin saman i
hjónaband 28. nóvember 1922.
Ekki dvíTldu ungu hjónin lengi að
og vann hörðum þöndum langan
og farsælan vinnudag.
Ég og mitt fólk allt kveðjum
Hans á Kolíáleiru þakklátum huga
og þökkum samskiþti liðinna árá,
öll á einn veg.
Sé til önnur veröld æðri okkar,
hlýtur slíkur maður að eiga góða
heimvon í nýjum heimi. Þangaé
fylgja honum þá hlýjar kveðjur og
erfiði hans og lífsstarf allt muh
verðskuldaða umbun hljóta.
Helgi Seljan.
12
Hellum. Þau fluttust að Bólstað í
Austur-Landeyjum vorið 1923, og
bjuggu þar í 26 ár, og eignuðust
9 börn. Eina stúlku eignaðist Jar-
þrúður áður en hún kynntist
Björgvini, svo börn hennar urðu
10. Öll voru börnin mjög góð móð
ur sinni og reyndu eftir beztu getu
að létta henni lífsbyrðarnar til
hinztu stundar, en ekki var nú
samt allt líf Jarþrúðar dans á rós-
um, og misjafnt er á mennina lagt.
Efnalega komust þau hjón vel af
enda bæði ráðdeildarfólk og reglu
söm, drenglunduð í viðskiptum við
aðra menn. Þannig gerðu fólki
farnast ætíð vel. Nú er þar kom-
ið að ég fer að hafa náin kynni
af hjónunum á Bólstað. Þau eru
glæsíleg á velli, og full af lífs-
prótti. Jarþrúður mjög vel greind
kona, allra kvenna velvirkust og
létt í hreyfingum. Maður hennar
Ijolgreindur, hrókur alls fagnaðar,
bóndi af iífi og sál. Framtíðin blas
ir Við full af fyrirheitum, en
ápenima á hjúskaparárum þeirra
l^éna dregur ský á hinn heiða
himin. Veikindi sækja. þau heim,
er fylgja þeim síðan langtímum
saman, og verða þeirra mestu erf-
iðleikar á lífsleiðinni. Son missa
þau 2ja ára gamlan, þriðja barn
þeirra, síðan stúlku 16 ára, og síð-
ar stúlku 20 ára. Þetta sýnist nú
vera nokkurt álag, en það er ekki
öllu lokið. Ofan á þetta bætist að
Jarþrúður missir heilsuna. Það er
liðagigt, sem leggur hina áður
frísku konu í rúmið, og þau hjón
bregða búi af þeim sökum árið 1949
og flytjast til Reykjavíkur.
Jarþrúður varð að fara um í
hjólastól síðustu 25 árin, ef hún
hafði fótavist, en aldrei féll henni
verk úr hendi, ef hún mátti því
við koma.
Við sem hjá stöndum getum
gert okkur í hugarlund hvtlík
raun þetta hefur verið jafn hug-
mikilli konu og Jarþrúður var, og
þar til viðbótar að vera langtím-
um sárþjáð. En það merkilega var
að allir sem heimsóttu hana, hvort
sem það var á heimili hennar eða
á sjúkrahús, sóttu til hennar lífs-
þrótt og kjark til atlögu við hin
erfiðustu viðfangsefni.
Aldrei heyrðist Jarþrúður tala
um sínar þjáningar, og henni auðn
aðist að halda sinni hetjulund og
heilli hugsun til liinztu stundar.
Ég, sem þessar línur rita, á Jar-
þrúði margt að þakka fyrir langa
samveru. Hún var mér hinn góði
kennari, ekki með prédikunum,
eða umvöndunum, heldur með
sínu eigin lífi, því henni var það
ljóst, að það er fyrst og fremst
sannleikur sem lifað er. Hún var
heilsteypt og sönn hetja í raun, og
skildi ætíð hismið frá kjarnanum.
óx upp úr erfiðleikunum, alltaf
tilbúin að veita þeim veiku og
smáu lið. Nú síðustu árin var Jaí-
þrúður upptekin við að hlúa að
litlu lífsblómunum sínum, barna*
börnunum, og ég veit að þaú
senda ömmu sinni hlý hugskeyti
yfir á eilífðarlandið .
Blessuð sé minning hennar.
Ingólfur Jónsson.
ÍSLBNDINGAÞÆTTiR