Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Side 18

listarskóla í Kaupmannahöfn árin
1946—1951 og útskrifaðist þaðan
með ágætum vitnisburði. Var síðar
við söngnám í Stokkhólmi, en hóf
svo starf hér heima og var um
árabil ráðin fastur kennari hjá
Landssambandi ísl. karlakóra og
stundaði kennslu í söng- og radd-
þjálfun á meðal söngfélaga um
land allt. Ennfremur starfaði hún
með kórum sem einsöngvari og
undirleikari. Síðast var hún kenn-
ari við tónlistarskólann á Dalvík.
Ingibjörg unni tónlistinni af allri
sál og sýndi það í verki. Hvar sem
hún starfaði vann hún sér lof og
vinsældir að verðleikum. Ragn-
hildur Steingrímsdóttir stundaði
nám í leikskóla Konunglega leik-
hússins í Kaupamannahöfn og víð-
ar með ágætum árangri og var úti
um sama leyti og systir hennar.
Hefur síðan starfað í þágu leiklist-
arinnar, aðallega sem leikstjóri, en
líka sem leikari. Hefur hún farið
víða og starfað á vegum margra
leikfélaga og hvarvetna getið sér
hinn bezta orðstír.
Því get ég þessa svo ítarlega, að
það var óneitanlega mikið átak fyr-
ir eina fjölskyldu á þeirri tíð að
orka því, að tveir úr hópi hennar
fengju í einu dvalizt úti við dýrt
listnám. Sýnir þetta vel hverju
marki er hægt að ná, þegar vilji
og hæfileikar haldast í hendur.
Glæsilegur námsferill þeirra
systranna og síðar gifta þeirra og
vinsældir í störfum, mun að von-
um hafa orðið rikur auðnuþáttur
í lífi foreldranna og allra, er þeim
voru traustast tengdir.
Þau Steingrímur og Tómasína
áttu barnaláni að fagna. Öll börn
þeirra hafa í lífi sínu og störfum
borið vitni um menningu síns heim
ilis og góðar ættarerfðir. Sérgáfur
ganga oft mjög í ættir og epli
fellur sjaldan langt frá eik.
Bókmennta- og leiklistaráhuga
bóndans á Hróarsstöðum, sem
lærði af sjálfsdáðum erlend tungu-
mál og samdi leikrit við hin erfið-
ustu skilyrði, hefur gætt mjög hjá
börnum hans og barnabörnum.
Og sönggyðjan hefur borið þeim
sínar gjafir, sem hafa veitt þeim
glaða geisla gæfu og sigra og orð-
ið öðrum, sem notið hafa gleði cg
vinningur, sem gott er að muna.
Segja má að tónlistin hafi verið
hvorttveggja: sérgáfa og sameign
þessa ættfólks. Þaðan frá hefur
mörg mild hönd snert nótnaborð
og hörpustreng, svo að sætlega
hefur ómað, og söngurinn reynzt
töfrar sælu og sáttargjörð í sorg.
Er ekki unnt að minnast Tómas-
ínu Tómasdóttur, nema þessa
sé getið. Söngurinn bjó í
sál hennar, var dýpsta gíeði
á hátíðardögum og ham-
ingjustundum í lífi hennar og
brá birtu yfir rúmhelgina, svo að
hún var eigi tómleg né þreytandi
eins og fyrir þann, sem sönglaus
er fæddur og sér lítið út fyrir
þröngan hring hverdagsstrits. Tóm
asína var mjög fíngerð kona með
bjart yfirbragð og fallegt svipmót
og þá háttprýði í allri framgöngu
að eftirtekt vakti. Mildi og hóf-
stilling einkenndi hana og var að-
all hennar til hinztu stundar. Hún
vandaði mjög orð sín og verk og
hugur hennar var opinn fyrir feg-
urðinni, hvaðan, sem hún barst.
Sérhvert málefni varð henni hug-
fólgið. Andblærinn utan frá vakti
til umhugsunar, auðgaði og gladdi.
En arninum heima var ævin helg-
uð og glóð hans var gulli dýfri.
Tómasína var prýðilega greind
kona og aflaði sér ánægju og fröð-
leiks með lestri góðra bóka, sem
hún mat að verðleikum. Og hún
vildi gefa öðrum hlutdeild í þess-
um auði sínum. Sagði hún mjög
vel frá því, sem hún las og ræddi
um það af ríkum skilningi. Hún
las mikið fram til hins síðasta og
áttj trútt minni og mjög skýra
hugsun. Hinn hái aldur megnaði
ekki að leggja fjötur á anda henn-
ar, og heilsubrest um margra ára
skeið bar hún með einstöku þol-
gæði. Til síðasta dags var hún söm
við sig. Auðugt hjarta hennar sló
af sömu ástúð fyrir ástvini, ætt-
ingja og vini við kveðju aftanroð-
ans, sem við árblik æsku.
Hópurinn var orðinn stór, en
hún átti nóg til að miðla öllum.
Hún hlaut laun að verðleikum. Vin
sældir og traust þeirra, sem með
henni voru á vegi, einlæga virð-
ingu og óþrotlega umhyggju og
ástúð þeirra, sem stóðu henni
næst. Það er gæfa hverjum, sem
á för lífsins fær að vera vitni að
svo fögrum samskiptum.
Steingrímur Þorsteinsson lézt
árið 1962. Eftir það bjó Tómasína
með dætrum sínum og dóttursyni
og hans fjölskyldu. Á fallegu heim
ili þgirra að Byggðavegi 88 voru
Ijósin kveikt af gagnkvæmri ástúð.
Þegar ég, við þau þáttaskil, sem
orðin eru, minnist Tómasínu Tóm-
asdóttur og reyni að tjá þakkir
mínar fyrir birtuna og hlýjuqa,
sem hún bar mór frá fyrstu kýhn-
um til síðasta samfundar, þá verS-
ur hún mér ekki hugstæðust 1
gleði og hamingju hinna góðu
daga, þó að þar sé margs að minn-
ast, sem aldrei gleymist, heldur í
reynsluþraut, þegar sorgin sótti
hana heim. Þá sá ég hana stærsta
og þá gaf hún öðrum mest. Missir
eiginmanns síns, sem á langri sam-
leið hafði gefið henni hinar dýr-
ustu gjafir, mun hafa gengið benni
nærri. Og við andlát elskulegrar
dóttur, fyrir rúmu ári, mun henni
hafa fundizt, sem slökkt væri hið
bjartasta ljós augna sinna. En eigi
heyrðist hún mæla æðru orð. Hug-
arró hennar og trúarvissa var slík 1
að aðdáun hlaut að vekja. Eins og
hún hafði áður fundið Guð sinn í
geislunum frá Sólarfjöllum lífs-
ins, eins fann hún hann nú í dögg-
fallinu, sem varð við snertingu
dauðans og átti örugga vissu um
að „anda, sem unnast fær aldrei
eilífð að skilið“.
Og ljósin mörgu sem loguðu
hjá henni hér — í heimi tímans,
færðu henni djúpstæða gleði og
urðu henni óbreytanlegt þakkar-
efni.
Það var tveimur dögum fyrir
síðustu jól, að ég sá Tómasínu í
hinzta sinn. Við höfðum setið sam-
an nokkra stund á heimili hennar
og ræðzt við. Og eins og jafnan
áður var ég auðugri eftir.
Svo leið að kveðjustund. Hún
fylgdi mér til dyra og bað mér
blessunar Guðs, og mér er sem ég
finni enn milda hönd hennar á
vanga mér, er hún mælti sín
kveðjuorð. ■
Utan af myrkri götunni horfði
ég til hennar. Hún brosti við mér
og birt^ 5g ylur hússins bjuggu að
baki hénnar 5g vöfðust um hana.
Þannig ér jnynd hennar — hin
síðasta, $em hugur minn geymir.
Eftir fáa daga var leið hennar lögð
um Fögrubrú Ijóssins, til þeirra
heima, þar sem laun trúfesti og
ástúðar gefast í gróanda vorsins.
— Þín heiða minning hugum !
birtu ber,
nú brosir árdagssól á ný við
þér, '
og söngur berst um sumar-
grænan Lund,
hve sælt er þá að hverfa á
vinafund.
Jórunn Ólafsdóttir
frá Sörlastöðutn.
18
ÍSLENDINGAÞÆTTIR