Heimilistíminn - 07.03.1974, Blaðsíða 8

Heimilistíminn - 07.03.1974, Blaðsíða 8
Það hætti að snjóa um tiu-leytið um morguninn. Jörgensen skógareftirlits- maður hafði beðið þess, þvi honum fannst ekkert jafnast á við að ganga gegnum snævi þakinn vetrarskóg, þar sem spor dýranna báru vott um hina ýmsu atburði, sem þar áttu sér stað. A svona degi skildi hann hundana eftir heima. Hann þurfti ekki á hæfileikum þeirra að halda, þegar hann gat . sjálfur rakið spor dýranna i dkóginum. Það var lika miklu skemmti- legra að gera það sjálfur. Hann klæddi sig vel og dró loðhúfuna niður yfir eyrun. Kona hans brosti, þegar hún sá, að hann varað tygja sig af stað. — Þá sé ég þig vist ekki á næstunni, sagði hún striðnislega, þú gleymir bæði stað og stund, þegar þú reikar um skóginn. — Það er vist venjan svaraði hann og brosti með uppgjafarsvip. Þú þekkir mig, Katrin. Svo fór hann. Snjólagið var ekki mjög þykkt, aðeins ""rtökkrir sentimetrar, en það var alveg mátulegt, þegar maður var að leita að dýraslóðum. Ekki leið á löngu þar til hann sá fyrstu rádýrssporin, en þau gat hann auðveldlega fundið i snjó. Rádýrin áttu sina vissu staði, þar sem þau nærðust, og þangað lágu sporin alltaf eftir vissum stlgum. Þarna var refsslóð. Hún lá utan af sléttunni, og Jörgensen sá á sporunum, að refurinn hafði ekkert verið að flýta sér. Einhvers staðar þarna úti lá sennilega hálfétinn héri, eða ef til vill hæna úr hænsnahúsi næsta bónda. Refir voru ekki beint vinsælir þarna i grenndinni, og lik- lega voru þeir að verða of margir. Það væri áreiðanlega i lagi að fara að þynna stofninn. 8 Fæðingin í skóginum Mörður. Slóðin lá frá tré til trés, og við hliðina á henni var önnur slóð. Stökkspor eftir ikorna. Þarna hafði einn af harm- leikjum náttúrunnar farið fram. Hvort sem manni likaði það betur eða verr, var Hfið I skóginum nú einu sinni svona. Mörðurinn var duglegur að veiða. Þannig las Jörgensen skógareftirlits- maður lifið i skóginum af þeim mörkum, sem hann sá á leið sinni. Stundum var þetta friðsælt llf, stundum hart og misk- unnarlaust, en það var lögmál náttúrunn- ar. Skyndilega nam hann staðar. Mannsspor! Litlir, támjóir skór höfðu markað spor I snjóinn og eigandinn, sennilega kona, hafði hlaupið. Hér I skóginum? Þetta fannst Jörgensen undarlegt. Það var alllangur spölur að veginumf liklega rúmir tveir kílómetrar héðan. Hann fylgdi slóðinni ósjálfrátt. Hún lá I ótal króka milli trjánna, og Jörgensen fékk á tilfinninguna, að eigandi sporanna hefði verið á flótta. Frá hverju? Jörgensen vissi ekki um neinar hættur i skóginum sinum, sem mannvera þurfti að flýja. Þessi mann- vera hafði verið Viér einhvern tima á siðustu klukkustund, og gat þvi varla verið langt undan. Greifingjaslóð lá þvert yfir slóð flótta- konunnar. Greifingjar voru allrar athygli verðir hér i skóginum, en nú hafði Jörgensen meiri áhuga á hinni slóðinni. Hann nam staðar andartak og sá, að slóð greifingjans iá inn i nýrri hluta skógarins. Hann vissi, að hér voru fáir greifingjar, og þetta var I fyrsta sinn, sem hann hafði séð merki eftir þá i þessum skógarhluta. Hann hélt áfram og kom brátt þar að, sem konan hafði numið staðar. Að likindum hafði hún stutt sig við tré, meðan hún var að ná andanum eftir hlaupin. Slóðin hélt áfram. Þarna hafði konan greinilega hætt að hlaupa, og þá sást, að skórnir voru hælaháir. Slikt var ekki þægilegasti skófatnaður til að ganga á skógi, hugsaði Jörgensen eilítið undrandi. Brátt kæmi hann inn I greniskóginn, og þar hyrfu sporin vafalaust i mjúka jörðina, þvi snjór náði ekki að falla þar. Likjega fengi hann aldrei skýringu á flótt- anum. Það var rétt. Enginn snjór var undir hávöxnu grenitrjánum, og slóðin hvarf. Jörgensen stóð andartak við siðustu sporin og reyndi að imynda sér, I hvaða átt konan hefði farið héðan. En hann gat ekki rakið slóðina lengra. Um stund íhugaði hann, hvort hann ætti að snúa við og rekja greifmgjaslóðina, eða halda meðfram eldvarnarbeltinu. Hann valdi siðari kostinn. Þarna var krökkt af alls kyns sporum, allt frá hænsnfuglum til refa og héra. Meira að segja var mikið af refasporum. Já, það varð að gera eitthvað til að fækka þessum slægu dýrum. Hann hélt áfram meðfram eldvarnarbeltinu og hugsaði á meðan hann naut kyrðarinnar og góða loftsins. Hann var næstum búinn að gleyma slóð konunnar hlaupandi, þegar hann hrökk hastarlega við. Skerandi óp. Það kom innan úr greniskóginum, og það var manneskja sem æpti. Ósjálfrátt setti hann ópið i samband við slóðina og fékk óþægilega tilfinningu um að eitthvað mikilvægt væri að gerast i friðsæla skóginum hans. Þetta hafði verið

x

Heimilistíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilistíminn
https://timarit.is/publication/304

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.