Heimilistíminn - 07.03.1974, Blaðsíða 29

Heimilistíminn - 07.03.1974, Blaðsíða 29
Henrik er að sjá eins og hvert annað heilbrigt og ánægt barn. Hann hleypur um og virðist hress og kátur. En i rauninni er hann mjóg írábrugðinn öðrum sex ára börnum. Hann er einn af fáum börnum, sem eru andlega vanheil á þennan sér- staka hátt. Það er að segja, hann er eðli- legur í útliti, hefur eðlilega greind, en er alvarlega truflaður á geðsmunum. Ein- mitt þess vegna er næstum ómögulegt að vera með hann á almannal'æri. Framferði hans hneykslar marga og fólk skilur ekki hvernig nokkurt barn get- ur látið svona. Fjölskyldan hefur neyðzt til að breyta lifnaðarháttum sinum i samræmi við þarfir drengsins. Hann þarfnast mikillar umhyggju, þarf' að hafa nóg að gera og þolir ekki breytingar. Þá sjaldan gestir koma, á hann það til að visa þeim út, eða skella hurðinni á nefið á þeim. Stundum getur hann alls ekki þolað að móðir hans tali við aðra. Hann rifur i föt hennar og argar, alveg eins og þrjózkt barn, sem vill láta móður sina sinna sér einu. Óregla á daglegum vana, getur sett hann algjör- lega úr jafnvægi og það liður langur timi, áður en hann nær sér aftur. — Við komumst seint að þvi, að Henrik var ekki eins og önnur börn, sagði móðir hans, sem á fri fyrir hádegi, þegar Henrik er i leikskóla, en annars þarf hún að vera bundin honum. Það er mjög erfitt að láta a&ra gæta hans. Einkennilegur tveggja ára — Sem ungbarn var hann bliður, vin- gjarnlegur og brosti oft. En þegar hann var tveggja ára, fór hann að verða undar- legur, hætti að brosa, varð lokaður og tal- aði ekki orð enn. Þar sem vangæfní er i margar rannsóknir og síðan var staðfest, að hann væri andlega vanheill. Lokaðist inni i sjálfum sér Aður en hann fór á sálfræðideildina hafði hann verið svo til ónæmur fyrir okk- ur. Hann brá engan veginn við, þegar við komum, ekki af þvi hann væri reiður, heldur var hann bara svona innilokaður i sjálfum sér. Eftir að hann kom heim, varð breyting á. Hann kom meira til móts við okkur, en nú var munurinn sá aö við viss- um ástæðuna fyrir undarlegri hegðun hans og urðum að taka þessu eins og það var. Fyrsta árið var Henrik á sálfræðideild- inni á hverjum morgni og var það haft of- an fyrir honum, en árið eftir fór hann i venjulegan leikskóla með öðrum íötluðum börnum. Allt i röð og reglu — Þegar hann til dæmis borðar, þá þarf lokið að vera á smjörkúpunni og hnifapör niðri i skúffu. Allt þarf að laga til og jafn- vel fleygja hlutum, sem ástæða hefði ver- ið til að nota lengur. Stöðugtþarf að fylgjast með, hvað hann er að gera. Hann á það til að vega salt á stólbökum og prila upp um allt. Þess vegna er tveggja metra grindverk um- hverfis garðinn svo hann komist ekki út. Einnig er nauðsynlegt að hafa útidyrnar alltaf læstar, þvi hann er haldinn þeirri undarlegu áráttu, að vilja strjúka Þegar við erum á leið heim, vill hann alltaf fara i hina áttina og illmögulegt er að fá hann til að snúa við, það þarf yfirleitt að taka hann með valdi. Þegar hann var minni Henrik leikur sér eins og hvert annao barn, en það þarf alltaf að hafa vakandi auga með honum. er andlega vanheilt fjölskyldunni. óttuöumst við að Henrik væri vangefinn, en hann bar þess engin' merki. Þegar hann var þriggja ára, var farið með hann i rannsókn, en ekkert sér- stakt kom i ljós. Þrem mánuðum siðar fékk hann eitthvað i munninn og neitaði algjörlega að borða i hálf'an mánu&í drakk aðeins vatniö, sem hann fékk, þegar hann var í baði. Munnbólgan hvarf íljótlega, svo við héldum að eitthvað annað væri að honum. Hann var lagöur inn á sjúkrahús og rannsóknirnar ollu þvi, að hann lokað- ist gjörsamlega og þegar hann borðaði, þurfti að gera alls kyns kúnstir til að koma niður i hann matnum. Þegar hann hafði verið á sjúkrahúsinu i viku, fékk yfirlæknirinn á barnasálfræöideildinni á- huga á honum og þá var hann lagður þar inn. Enn varð hann að ganga gegnum var allt i lagi að bera hann, en nú er nauð- synlegt að fara bara á bilnum. Ein mesta ánægja hans er að fara i lyftu, þar sem hann getur stutt á takkana eða i lest. Við reynum eins og hægt er að koma i veg fyrir að hann einangrist frá umheiminum. — Það er alls ekki ætlunin að hann eigi að vera innilokaður i einhverri þyrnirósa- höll.hann þarf aðlæra aðumgangast fólk. En það getur verið afskaplega erfitt að vera með hann innan um ókunnuga, vegna þess að hann litur alveg eðlilega út, en hagar sér eins og skeli'ilega óþægt barn. Oðru hverju þyrfti maður að hafa filshúð, til að standast ásakandi tillit fólks, sem heldur kannski að maður sé eitt þeirra foreldra, sem aöhyllast algjörlega frjalst uppeldi. Andúðin skin út úr fólki, 29 *wrr?

x

Heimilistíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilistíminn
https://timarit.is/publication/304

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.