Morgunblaðið - 31.08.2004, Síða 29

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 31. ÁGÚST 2004 29
munum sjást að nýju í ljósinu í
austri.
Þín
Halla.
Ég vil með þessum orðum kveðja
þig, elsku Ingólfur afi minn.
Ég trúi því varla að þú sért farinn
svo snöggt. Þú sem varst svo hress í
afmælinu hjá Höllu Líf í júní, en
þessi illvígi sjúkdómur sigraði og þú
ert búin að fá hvíldina. Þetta var ekki
langur tími sem þú þurftir að kvelj-
ast. Við Hjalli komum til þín kvöldið
áður en þú kvaddir þennan heim og
héldum í höndina á þér, og þó að þú
hafir verið sofandi vissirðu af okkur,
því trúum við.
Þú varst mikill aðdándi KR og
Man. United. Ef svo fór að þín lið
unnu í fótboltanum á móti liðunum
hans Hjalla hringdir þú alltaf fimm
mínútum eftir leik, bara til þess að
atast í Hjalla og hafði hann gaman af
því. Og ekki má gleyma þegar við
vorum stödd á Lynghaganum og þú
spurðir mig hvort þú værir búin að
sýna mér á bak við hurð í gamla her-
berginu hans Guðna. Þú leiddir mig
þangað inn og þar hékk plakat með
goðinu sjálfu, David Beckham.
Svona húmor bjó í þér alla tíð og við
hugsum til þessara minninga og
kveðjum þig með miklum söknuði,
elsku Ingólfur afi.
Fræ í frosti sefur,
fönnin ei grandar því.
Drottins vald á vori
vekur það upp á ný.
Elska hans gefur
öllu líf og skjól.
Guðs míns kærleiks kraftur,
kom þú og ver mín sól.
(Sigurbjörn Einarsson.)
Við biðjum góðan guð að styrkja
og vernda Unni ömmu og alla fjöl-
skylduna og vini í þessari miklu sorg.
Þín
Kristrún og fjölskylda.
Látinn er góður vinur minn og
mágur sem ég kynntist fyrir 40 árum
þegar hann giftist Unni systur
minni. Það er undarlegt að hugsa til
þess að ekki er lengur von á að hitta
Ingólf, ætíð kátan með bros á vör.
Lífsgleði hans bætti hvern þann sem
fór á hans fund, það fékk ég að
reyna.
Ingólfs verður nú sárt saknað á
Aflagrandanum en þar eins og ann-
ars staðar var hann hvers manns
hugljúfi. Á Aflagranda spilaði hann
brids og málaði margar fallegar
myndir. Hann lauk m.a. við
skemmtilega mynd af Samvinnu-
skólanum við Sölvhólsgötu sem
bekkjarsystkini hans úr þeim skóla
gáfu skólanum sínum á 60 ára út-
skriftarafmæli nú í vor. Ég minnist
margra skemmtilegra stunda af
heimili Unnar og Ingólfs, nú síðast
þegar Ingólfur varð 80 ára, þann 16.
apríl í vor. Þau buðu til veislu, öll
fjölskyldan saman komin og Ingólfur
naut hverrar stundar.
Það var á sólbjörtum haustmorgni
22. ágúst að mágur minn kvaddi
þessa jarðvist. Innilegar samúðar-
kveðjur sendi ég sonum Ingólfs og
fjölskyldum þeirra. Unnur mín, Guð
gefi þér styrk og blessi minningu
Ingólfs.
Ebba.
Ingólfur Viktorsson er látinn eftir
stutta en erfiða sjúkrahúslegu.
Hann var farsæll forystumaður í
röðum hjartasjúklinga. Hann var
fyrsti formaður samtakanna og var í
forystusveitinni í tæpa tvo áratugi.
Ingólfur var afar laginn við að fá
fólk til samstarfs. Ávallt glaður í
bragði og stutt í brosið. Þegar Ing-
ólfs er minnst þá streyma fram atvik
þar sem kímnisögur voru sagðar af
næmri tilfinningu. Glaðværð og hlát-
ur voru ráðandi í samskiptunum þó
svo að alvara starfsins væri alltaf
efst í huga manna.
Hann hafði slíka nærveru að fólki
leið vel í návist hans. Ingólfur var
glæsimenni, röskur í allri framgöngu
og snyrtilegur svo eftir var tekið.
Hann fylgdist með íþróttum af mikl-
um áhuga, sérstaklega ef KR var að
leika. Hann fylgdist einnig vel með
þjóðmálaumræðunni og sagðist vera
framsóknarmaður, við teljum að svo
hafi verið í orðsins fyllstu merkingu.
Ingólfur var formaður Landssam-
taka hjartasjúklinga, LHS, fyrstu 6
árin og eftir það gerðist hann starfs-
maður samtakanna. Hann hætti að
vinna hjá samtökunum í árslok 1999
og tók þá upp liti og pensla og hóf að
mála ljómandi fallegar myndir og
það af slíkri alúð og áhuga að til fyr-
irmyndar var. Ingólfur færði sam-
tökunum mynd sem hann málaði
sjálfur að gjöf í tilefni 20 ára afmælis
samtakanna á síðasta ári sem ber
nafnið „Ferjukofi Jóns Ósmans“.
Myndin prýðir nú skrifstofu samtak-
anna.
Á yngri árum vann Ingólfur sem
loftskeytamaður og var í siglingum
um árabil.
Landssamtök hjartasjúklinga
þakka Ingólfi allt hans starf í þágu
hjartasjúklinga og við sendum eft-
irlifandi eiginkonu hans, Unni Feng-
er, sem staðið hefur dyggilega við
bakið á manni sínum í gegnum árin,
innilegustu samúðarkveðjur svo og
börnum og öðrum ættingjum einnig.
Far þú í friði, kæri félagi.
Fyrir hönd Landssamtaka hjarta-
sjúklinga, LHS.
Vilhjálmur B. Vilhjálmsson,
formaður,
Ásgeir Þór Árnason,
framkvæmdastjóri.
Vinur minn og sessunautur úr lýð-
veldisárgangi Samvinnuskólans,
sem útskrifaðist vorið 1944, Ingólfur
Viktorsson, hefur horfið frá okkur á
fund forfeðra sinna í eilífðinni. Hann
andaðist á heimili sínu 23. ágúst sl.
Samkvæmt líkindareikningi
mannfjöldaskýrslna erum við skóla-
félagarnir, sem enn lifum, komin
töluvert yfir lífslíkaaldur okkar,
enda flest um og yfir áttrætt. Það er
því að líkum, að hópurinn sé að
minnka. Samt er það svo, að sökn-
uðurinn og sorgin, sem fylgja andláti
vinar og lífsförunautar, koma alltaf á
óvart. Í hversdagsleika lífsins hrind-
ir maður ósjálfrátt frá sér að reikna
með því óumflýjanlega um lífslokin
og stendur óviðbúinn, þegar það ger-
ist.
Indriði G. Þorsteinsson sagði af
sínu skáldlega innsæi og örlagatrú:
„Leiðir liggja til allra átta, enginn
ræður för.“ Fyrri setningin á örugg-
lega við um okkur lýðveldisárgang
Samvinnuskólans, sem skunduðum
rösklega út í lýðveldisvorið 1944 yf-
irfull af áhuga, vongleði og atorku,
klyfjuð björtum vonum hugsjóna-
ríkrar og reglusamrar æsku, sem
vissi að tækifæri hennar voru í fram-
tíðinni. Og þannig fór, að við dreifð-
umst í allar áttir í þjóðfélaginu og
gegndum hinum margvíslegustu
störfum og stöðum. Í önnum dags og
ævistarfa hvers okkar í sinni áttinni
varð samgangur okkar takmarkaðri,
en tengslin rofnuðu aldrei. Þótt um-
gengnin og endurfundir yrðu tak-
markaðri, og þá einna helst á út-
skriftarafmælisárum, fölnaði ekki
hlýjan og vináttan, sem til varð á
skólárunum.
Við áttum öll ánægjulega endur-
fundi á Bifröst 1. maí sl. í tilefni af 60
ára útskriftarafmæli okkar. Af því
tilefni höfðum við beðið Ingólf að
mála mynd af Samvinnuskólanum
við Sölvhólsgötu í Reykjavík, eins og
hann var þegar við þrömmuðum þar
um stofur, stiga og ganga, til þess að
gefa skólanum. Ingólfur tók verkefn-
ið að sér, enda hafði hann eftir að
hann komst á eftirlaun lagt stund á
málaralist undir leiðsögn frábærs
kennara, og náð mjög góðum ár-
angri. Málverkið afhentum við Ing-
ólfur skólastjórninni á Bifröst við há-
tíðlega athöfn 1. maí sl., og mun það
prýða veggi skólans framvegis.
Fyrir hönd okkar, sem eftir lifum
af lýðveldisárganginum, færi ég eft-
irlifandi eiginkonu Ingólfs, Unni
Fenger, börnum hans og öðrum ætt-
ingjum innilegustu samúðarkveðjur
og bið Guð að veita þeim styrk í sorg-
um þeirra og söknuði.
Hannes Jónsson.
Hann var einn þeirra frumkvöðla,
sem ólu með sér hugmyndina að
stofnun samtaka hjartasjúklinga og
sem farið höfðu í aðgerð á Englandi
fyrir rúmum tuttugu árum. Og þegar
enginn vildi verða formaður, þá lét
þessi óreyndi fyrrverandi sjómaður
tilleiðast að taka þetta að sér í hinum
nýju 300 manna samtökum, sem
skírðu sig í upphafi Landssamtök
hjartasjúklinga.
Sem formaður samtakanna í sjö ár
og síðan starfsmaður tókst honum að
laða til samstarfs samhentan hóp og
skapa ein fjölmennustu og öflugustu
sjúklingasamtök landsins. Við sem
áttum þess kost að kynnast og vinna
með Ingólfi dáðumst að dugnaði
hans og ósérhlífni við öll verkefni,
bæði stór og smá,og þar naut hann
ómældrar aðstoðar Unnar konu
sinnar.
Það var ekki aðeins með stækkun
samtakanna sem Ingólfi auðnaðist
að sjá árangur erfiðis síns, heldur
hefur það sannast að undanförnu, að
hjartasjúkdómar eru á undanhaldi
bæði vegna forvarnarstarfs og
bættrar aðstöðu og tækjakosts, sem
að verulegu leyti má þakka sjúk-
lingasamtökunum. Að leiðarlokum
hlýtur því hugsjónamaðurinn þakk-
læti fyrir gott og göfugt ævistarf.
Haraldur Steinþórsson.
Þegar ylur og sólarljómi hásum-
arsins umlykur okkur er sú vitneskja
fjarlægust okkur að við eigum öll eft-
ir að fara um hinn dimma dal. Dauð-
inn er alltaf samur við sig. Hvernig
sem á stendur liggur hann í launsátri
og sýnir enga miskunn þegar hann
kallar. Og nú var það skólabróðir
okkar og félagi góður, Ingólfur Vikt-
orsson, sem kallaður var burtu.
Á hinu merka ári í Íslandssögunni
1944 útskrifuðust frá Samvinnuskól-
anum 33 nemendur. Skólinn var þá
undir stjórn Jónasar frá Hriflu í
gamla Sambandshúsinu við Sölv-
hólsgötu. Einn af þessum nemend-
um var Ingólfur Viktorsson frá Flat-
ey á Breiðafirði.
Allar götur síðan hefur þessi hóp-
ur varðveitt hin góðu kynni með því
að hittast og gleðjast, lengi vel á
fimm ára fresti og nú síðustu árin á
hverju ári. Veit ég ekki um neinn ár-
gang frá þessum skóla sem haldið
hefur slíku sambandi og vináttu í svo
langan tíma og fram á elliár. Allir
þessir nemendur eru fæddir rétt fyr-
ir og eftir 1920, svo þeir sem enn eru
á lífi eru allir um og yfir áttrætt.
Á vordögum þessa árs átti þessi
hópur 60 ára útskriftarafmæli. Við-
eigandi þótti vegna þeirra tímamóta
að við létum eitthvað frá okkur
heyra, mættum við skólaslit og færð-
um skólanum einhverja gjöf, enda
þótt skólinn sé nú ekki sá sem hann
var þegar við sátum hann. Eftir
nokkrar hugrenningar í hópnum um
það hver gjöfin ætti að vera og hvað
kæmi sér vel fyrir skólann þótti helst
við hæfi að hún yrði eitthvað sem
prýddi veggi hans. Málverk skyldi
það vera og hófust nú aftur vanga-
veltur því að úr miklu er að velja.
Upp kom sú hugmynd að láta mála
mynd af gamla skólahúsinu við Sölv-
hólsgötu, þar sem frækorninu var
sáð og það óx upp í að verða við-
skiptaháskóli. Hugmyndin féll í góð-
an jarðveg og nú var næsta skref að
finna listamanninn. Í þeirri leit upp-
lýstist að hann var að finna í okkar
eigin hópi. Ingólfur Viktorsson hafði
fengist nokkuð við myndlist undan-
farið og notið þar tilsagnar hjá góð-
um listamanni. Hann lét þó lítið yfir
sér í þeim efnum og taldi sig naum-
ast hæfan til að leysa þetta verkefni
af hendi svo vel færi. Er ekki að orð-
lengja það að Ingólfur tók verkið að
sér, leysti það með mikilli prýði og
krafðist ekki launa. Myndin var af-
hent við skólaslit að Bifröst og prýðir
þar veggi skólans. Því minnist ég hér
á þessa mynd að við þennan atburð
áttum við síðustu samverustundirn-
ar með okkar ágæta skólabróður
Ingólfi. Við erum stolt af verkinu
hans, myndinni af húsinu sem geym-
ir minningarnar um okkar góðu
kynni. En Ingólfur skilur ekki bara
þessa einu mynd eftir þegar hann
hverfur sjónum okkar. Myndin af
honum sjálfum lifir í vitund okkar og
verður ekki afmáð, þótt hún sé ekki
gerð með pensli og litum. Ingólfur
var hávaxinn maður og fríður sýnum
svo eftir var tekið. Hann var þeirrar
gerðar að væri hann í sjónmáli dróst
maður að honum, maður vissi alltaf á
hverju var von, hlýju viðmóti og
hlýju handtaki og oft var grunnt á
gamanmálum. Hann vann störf sín af
kostgæfni og axlaði sinn hlut full-
komlega og með því ávann hann sér
traust og vináttu fjölmargra sam-
ferðamanna.
Við skólasystkinin kveðjum þenn-
an ágæta vin okkar og félaga og
þökkum fyrir samverustundirnar
sem allar voru skemmtilegar.
Eftirlifandi eiginkonu og fjöl-
skyldu sendum við innilegar samúð-
arkveðjur.
Ástvaldur Magnússon.
áhyggjur, Dísa mín, ég næ mér“,
sagðirðu þá. Og ég hugsa um það
núna að þessi tæpu tvö ár síðan þá,
eru efalaust bestu ár lífs míns, árin
sem ég og við öll fengum að hafa þig
hér hjá okkur. En nú tekur við sár
söknuður, söknur eftir góðum pabba
sem ávallt hugsaði um hag barnanna
sinna og sýndi þeim mikla umhyggju
og elsku. Enda ávarpaðirðu mig yf-
irleitt aldrei öðruvísi en: „Dísa mín“.
En ég get að minnsta kosti yljað mér
við minninguna um þig, pabbi minn,
og þær eru ófáar minningarnar sem
nú koma upp í hugann. Ég man er
við sungum saman lagið um Fríðu
litlu lipurtá, það var í sérstöku uppá-
haldi hjá okkur. Ég man líka allt
hrossastússið, bæði þá og nú, enda
varstu mikill hestakarl og ekkert var
þér kærara en hrossin. Ég man
málningarlyktina, tóbakskeiminn og
stundum örlitla vínandalykt hinum
megin við þilið. Ég man alla Ólsen
Ólsenana, ég man sönginn, oft á tíð-
um hélstu heilu tónleikana heima.
Ég man dansinn þinn sem var æri
sérstakur á stundum og ég man er
við dönsuðum saman í Þjóðleikhús-
kjallaranum hér ekki alls fyrir
löngu.
Ég get líka þakkað þér svo margt,
til að mynda listaáhugann sem ég tel
mig hafa erft frá þér og ef ég hef
eitthvað verið að stússast í leiklist
hafðir þú alltaf manna mestan áhuga
á að fá að fylgjast með því. Nú get-
urðu fylgst með öllu sem ég og við öll
tökum okkur fyrir hendur. Og þú
getur flakkað um öll heimsins lönd,
eitthvað sem þú hafðir unun af.
Núna binda þig enginn landamörk.
En eftir sitjum við hin í söknuði, en
getum yljað okkur við allar góðu
minningarnar.
Elsku pabbi minn, ég á eftir að
sakna þín mikið. Við sjáumst þó síð-
ar verði. Megir þú hvíla í friði.
Þess biður þín dóttir,
Þórdís.
Þegar litið er til fjölskyldustærðar
og annarra aðstæðna á æskuheimili
Sigurgeirs er ljóst að til þess að sjá
sér farborða á fullorðinsárum hlaut
leið hans að liggja að heiman. Hann
var vissulega heppinn að þetta bar
upp á þeim tíma þegar „blessað
stríðið“ hafði gert okkur ríka. Þann-
ig stóð enn á þegar hann settist í
Iðnskólann í Reykjavík haustið 1946.
Þaðan lauk hann sveinsprófi í húsa-
málun 1952. Síðan stundaði hann
þessa iðn sína til starfsloka 1993.
Auk iðnnámsins sótti hann tíma í
Handíða- og myndlistarskólanum
1952–55 og nýtti sér það nám við list-
málun í tómstundum.
Sem áður segir kvæntist Sigur-
geir 1958 og valdi systur mína sér að
lífsförunaut. Þau eignuðust sitt eigið
húsnæði og áttu heimili lengst af í
Kópavogi. Frávik frá því voru árin
1966–1970 er þau stunduðu búskap í
Efra-Nesi í Borgarfirði. Sem borinn
og barnfæddur Skagfirðigur var
nærtækt að hann hafði áhuga á hest-
um. Þá hygg ég að hann hafi átt
lengst af þeim tíma að hann bjó í
þéttbýli. Annað sem vitnaði um
skagfirskt uppeldi var áhugi hans á
söng. Á námsárunum í Iðnskóla var
hann í kór skólans og sígild sönglist
eins og óperur var honum alla tíð
hugstæð.
Aðstæður til að sinna hesta-
mennskunni breyttust mjög til batn-
aðar þegar móðurbróðir okkar Jó-
hönnu andaðist í hárri elli 1989. Af
nákomnum ættingjum fannst honum
þau hjónin best fallin til þess að
sinna um eignarjörð hans, Litla-
bakka í Miðfirði.
Þau brugðust heldur ekki vonum
hans í því efni, fluttu hross sín þang-
að, höfðu fyrstu árin dálítinn sauð-
fjárbúskap og og endurbættu í
stórum stíl íbúðarhús, byggt á þriðja
áratug síðustu aldar. Þar hafa þau
síðustu ár dvalið löngum stundum og
þar varð Sigurgeir bráðkvaddur að
morgni 18. þessa mánaðar.
Ekki þurfti að koma svo mjög á
óvart að andlát hans bæri brátt að,
fyrir tæpum tveimur árum varð
hann fyrir mjög hættulegu hjarta-
áfalli og var í nokkurn tíma vart hug-
að líf.
Sigurgeir var ekki maður þeirrar
gerðar sem lætur mikið fyrir sér
fara í samfélaginu. Hann lét ekki að
sér kveða í félgsmálum og atvinna
hans gaf ekki tilefni til stórtíðinda.
Engu að síður finnst okkur sem
nærri honum stóðu opið skarð og
ófyllt, horfinn enn einn fulltrúi
þeirra tíma sem færðu okkur Íslend-
inga úr torfbæjum til tæknialdar.
Guðmundur Gunnarsson.
Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana.
Skil Minningargreinar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is
(smellt á reitinn Morgunblaðið í fliparöndinni – þá birtist valkosturinn „Senda
inn minningar/afmæli“ ásamt frekari upplýsingum).
Skilafrestur Ef birta á minningargrein á útfarardegi verður hún að berast fyr-
ir hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á mánudegi eða
þriðjudegi). Ef útför hefur farið fram eða grein berst ekki innan hins tiltekna
skilafrests er ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er tak-
markað getur birting dregist, enda þótt grein berist áður en skilafrestur renn-
ur út.
Lengd Minningargreinar séu ekki lengri en 2.000 slög (stafir með bilum -
mælt í Tools/Word Count). Ekki er unnt að senda lengri grein. Hægt er að
senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur, og votta þeim sem kvadd-
ur er virðingu sína án þess að það sé gert með langri grein. Ekki er unnt að
tengja viðhengi við síðuna.
Minningargreinar
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför bróður
okkar og mágs,
AÐALBJARNAR HÓLM GUNNARSSONAR,
Njálsgötu 3,
Reykjavík.
Þórhildur Hólm Gunnarsdóttir, Skjöldur Þorgrímsson,
Garðar Hólm Gunnarsson, Kristín Þórarinsdóttir,
Viktoría Hólm Gunnarsdóttir, Jóhann Páll Símonarson,
Þorkell Hólm Gunnarsson, Guðlaug Hjaltadóttir,
Margrét Hólm Gunnarsdóttir.