Tíminn - 23.09.1979, Blaðsíða 5

Tíminn - 23.09.1979, Blaðsíða 5
Sunnudagur 23. september 1979 Til veislu með hinni nýju Virðulegur franskur blaðamaður, sem helgað hefur sig stjórnmálum og striðsfrásögnum til þessa, tók sig saman i andlitinu i mai sl. og hélt á fund arftaka mellumömmunnar Madame Claude i Paris. Tilefnið var það, að hin nýja Madame Claude, Catherine Virgitti, hafði verið leidd fyrir rétt fyrir skattsvik og vændi og átti yf- ir höfði sér þungan dóm. Vildi blaðamaðurinn ganga úr skugga um, hvort þarna væri á ferð "engill eða púki". Eftir góðan kvöldverð á dýrum veitingastað, sem herrann blæddi fyrir, mikið spjall og hlátur endaði parið saman um nóttina. Liggur veikleiki blaðamannsins alveg ljós fyrir, hins vegar er niðurstaðan um Catherine jafn ó- ljós. En gefum blaðamanninum orðið. "Rússar... mannlegir lika" Stefnumót mitt vi6 Catherine Virgitti var klukkan niu að kvöldi og þarna beið hún min á stigapallinum hjá sér, falleg kona i mjólkurhvítum kjól, sem afklæddi hana frekar en klæddi. Fáa skartgripi bar hún og var litið förðuð. Hún gæti leikið Jóhönnu af örk hugsaði ég þeg- ar ég gekk inn i ibúð hennar, sem var skreytt upp á kinversk- an máta og öll rauöfóðruð. Og þarna var hún komin með kampavinsglösin, arftaki móö- ur okkar allra, maddömu Claude. Catherine hafði tekið við af Claude, þegar sú slðar- nefnda neyddist til þess að hætta starfsemi sinni vegna að- gerða lögreglu- og skattyfir- valda. Við ákváöum að fara út að boröa á Georg V. Hún varð undrandi á þvl að ég tæki henni sem þjóðhöfðingja. A leiðinni I bilnum röbbuöum við um ýmsa menn, sameiginlega vini og kunningja. Skrýtið hvaö heim- urinn er litill! En þaö hefur hann vlst verið allar götur frá hinni frægu Ninon de Lenclos. Og hverjir voru svo viðskipta- vinir stúlkna Catherine. „Þeir komu úr öllum heimshornum, New York, London, Róm, Tokyó og Moskvu." Voru Rússar tlðir gestir? ,,Já, að sjálfsögðu, hvers vegna ekki?" „Já, ég hefði haldið að Rússarnir..." „Þeir eru mannlegir Hka..." Franskir stjórnmálamenn úr öllum flokkum komu til min" „Georges Marchais formaður kommúnistaflokksins?" „Nei, ekki hann, en kommúnistar komu eins og aðrir. Því ekki það?" „Líbanir... fágaðir, örlátir" Og nú vorum viö komin á Georg V, veitingastað konunga og prinsa. Fegurö, iburður, rólegheit, kampavln, sjávar- réttir. Jú, sjáið þið til, ég var til- neyddur. Ég hefði ekki haft brjóst I mér til þess að bjóöa drottningu franskra geisha upp á að slafra I sig kjötkássu með grjónum á einhverjum almenn- ingsstað. Umræðurnar viö borð- ið voru skemmtilegar og viöa komið við og ég hélt áfram að spyrjagáfulega. „Ogkom mikið af rlkum útlendingum?" „Já, prinsar, Arabahöfðingjar, en engir svartir". „Hvers vegna?" „Jafnvel ýmsir Arabahöfðingi- ar voru ekki gjaldgengir. Þeim varð að neita, þvl aö þeir voru vafasamir I meira lagi". Þess- um orðum Catherine fylgdu mikil hrósyrði um Llbani. Þeir væru fágaðir og vel menntaöir. Allir væru þeir mjög örlátir við stúlkurnar. En er ekkert um fagrar stúlkur I Austurlöndum? Hvers vegna að koma alla þessa leið? Catherine haföi svar á reiðum hbndum. „Mlnar stúlkur vorufallegri og fágaöri. Einnig spilar þögnin þarna inn i. Þagnarskylda er algjör hjá okk- ur". En hvert var hlutverk Catherine? Og hver er uppruni hennar? ,, Konurna r uppf yl ltu ströngustu kröf ur Það kemur I ljós, að Catherine á stönduga og ágæta f jölskyldu I Suður-Frakklandi. Hún þótti góður nemandi I skóla og tók stúdentspróf með latlnu og grisku sem aðalfóg. Eftir stú- dentspróf hélt hún til Parisar og fór að vinna hjá tryggingafyrír- tæki, en reyndi einnig fyrir sér sem blaöamaður. Og hún skemmti sér mikið og daðraði. Þar kom að vinkona hennar kynnti hana fyrir Madame Claude, sem á þeim tima vant- aði hjálparkokk. Og þannig kynntist Catherine simavænd- inu. Hlutverk hennar var sem sagt, að dreifa stúlkunum út meðal háttvirtra viðskiptavina. Ákveða stað og stund gegnum bleikan simann. Þegar Madame Claude varð að leggja upp laup- ana, erfði Catherine stúlkurnar og viðskiptasamböndin. En hvaða kröfur voru gerðar til slmavændiskvenna Madame Claude? „Konan varð að vera l'alleg og gáfuð fyrst og fremst. Við urðum að neita mörgum, sem viidu komast að sem „Klá- dinur", en vorum tiltölulega fljótar að sjá út, hverjar upp- fylltu ströngustu kröfur okkar. Kröfur um fegurö, en einnig um siðgæði." „Siðgæði?". „Já, það varð að gæta þess, aö stúlkan væri ekki þjófótt, hávær eða fyr- ir aö espa hitt kyniö upp með ögrunum. — „Kládlna" var yfirleitt frekar úr efri 'þjóö- félagsstiganum. Hún vildi fyrst og fremst vinna sér inn peninga, en margar komu einnig til þess að svala kynferðislegum hugar- órum slnum og ævintýraþrá." "Eiginmennirnir fengu aldrei þef af neinu" Allar voru stúlkurnar kynntar fyrir Madame Claude I gegnum örugga milliliði og flestar urðu starfandi „Kládlnur" aðeins 15. Þær störfuöu þess I milli ýmis- legt, og voru ýmist giftar eða ógiftar. Skipti ekki máli fyrir okkur." Giftar? „Já, en eigin- maðurinn fékk aldrei þef af neinu, nema fötin eins og spruttu I kringum eiginkonuna allt I einu. „Þú ert aldeildis í fal- legum stigvélum, elskan". Já, ég keypti þau á útsölu fyrir slikk." Og eiginmaðurinn var yfir sig hrifinn af þvl, hvaö kon- an hans gat verið útsjónarsöm. Ekki spilltu vinkonur hennar fyrir og svo virtist, sem hún væri farin að lesa sér til I mörg- um fræöum. Venjulega unnu konurnar sér inn einhverja ákveðna upphæð, en fóru slðan frá okkur, þegar þeim fannst fjárhagnum bjargað. Þrir mánuðir var algeng tlmalengd. Margar fundu sér eiginmann eöa vin við hæfi, sem sannar að ástin er ekki blind. Eða kannski er hún það. Catherine á margar skemmti- legar sögur úr bransanum eins og þá af manninum.sem pantaöi sér „Kládlnu" og fékk konuna slna. Hann varð vfst lltið hrifinn sá. Og ekki er slðri sagan um viðskiptamanninn, sem boðið var til Parisar I nafni virts fyrirtækis. Meðan hann beið eft- ir að komast I mat með fram- kvæmdastjóra fyrirtækisins, pantaði hann sér eina „Klá- dinu".Umkvóldiðkom i ljós.að hún var eiginkona fram- kvæmdastjórans og sat hún við hlið hans þá — virðuleikinn upp- málaður. hafa nálægt sér fallega konu og brosmilda. Ég hugsa aö 20% af viðskiptavinunum óski aðeins félagsskapar." „Fékk 20% i minn hlut" Þegar við komum aö ábætin- um kynntumst við skoðunum Catherine enn frekar. Gótu- vændi er hryllilegt I hennar aug- borgaði 17,6% I skatta af minum launum." Þaðmá skjóta þvlhér inn.í, að stefnumótið kostaði 90 þúsund fsl. krónur, matur og vín 135 þúsund krónur og nóttin 180 þúsund kr. Sem sagt um 400 þúsund i allt. „Eftir tveggja mánaða fangelsi var mér sleppt Ut þar til endanlegur dómur félli. Enég er fullviss um, að viö frú Billy vorum ekki iátnar i friði, af þvl aö þjónusta okkar Catherine Virgitti ásamt vini sinum Pat og Oliviu dóttur þeirra. Catherine hefur verið sleppt úr fangelsi um tlma og hefur m.a. leyfi til þess að fara i heimsokn til dóttur sinnar, sem elst upp hjá ömmu sinni I Toulon. 1 Paris stundaði Catherineslmavændiðfrá ibúð sinni, rétt við Eiffel-turninn. „ En hvað er það ann- ars að vera ótrur?" En hvað gerist, ef stúlkunni verður ómótt við það eitt aö sjá manninn, sem hún á að af- greiöa? „Þá er han frjáls aö þvi aðfinna eitthvað upp, t.d. móðir hennar sé hættulega veik eða þvlllkt, og hún verði að fara. Þar sem viðskiptavinirnir voru sérlega vel valdir, komu sllkar lygasögur sjaldan upp, — en þó stundum." Catherine hefur gaman að þvi að velta fyrir sér mannlegri náttúru og hún hefur komist að niðurstöðu. „Allar konur þrá það innst inni að selja Hkama sinn og allir menn þrá að gerast einhvern tlma ótrúir konum slnum. Þetta er bara svona. En þjóðfélagið meðtekur ekki þessar langanir og setur fólki þröngar skorður." Cathe- rine stynur þungan og fær sér kampavinssopa. Htin heldur íif'ram: „En hvað er það annars að vera ótrúr? Þó að karl leigi sér vændiskonu er það alls ekki vist að hann elski konuna slna Htið. Og kona, sem vinnur sér inn aukapening á vændi, þarf alls ekkert að blanda ást inn I þau mál. Margir menn leigja sér stúlkur eingöngu til þess að fara út með þeim að borða og krefjast einskis meir. Þeir vilja um. En hún styður þá hugmynd, sem verið hefur I deiglunni I Frakklandi aö opna aftur vernduð vændishús, þar sem stúlkurnar geta starfað með samþykki yfirvalda og verið undir læknishendi. Hún er á móti Rauðsokkum og fullyrðir að konan geti aldrei orðið jafn- oki mannsins. „Ég er kona og ánægð með þaö hlutskipti. Jafn- rétti, hvað þýðir það? Ekkert." Hiín skammar blaöamanninn fyrir að hafa skrifað eitt sinn grein, þar sem hann segir, aö vændi sé þjóðfélagsvandamál, sem ekkert þjóöfélag geti leyst. Hvorki sé mögulegt að viður- kenna það alveg, né hafna þvi. „Hvers vegna var mér gert skylt að hætta, þegar ég tók við af Madame Claude? Ég hafði ekki stundað viðskiptin nema I þrjá mánuði, þegar mér var stungið I fangelsi með öðrum mellumæðrum, lesbium og vændiskonum. Fangelsi eru hræðilegar stofnanir. Vistin er ekki beint grimmileg, því að maður getur lesið og lært þar að vild, en allar vonir bresta þar inni. Hvers vegna vorum við Madame Billy teknar fastar, en ekki hinar 10, sem enn fá að starfa óáreittar? Ég hafði ekk- ert til þess að skammast mln fyrir I þessum viðskiptum, tók 20% af launum stúlknanna og nálgaðist fullkomnun. Elding- unni slær fyrst niður á tindana, ekki satt?" Ég spuröi Catherine að þvi hvort hún myndi byrja upp á nýtt, en hún svaraði þvi neitandi. „Lögreglan kemst strax I spilið og ég vinn ágæt- lega fyrir mér núna hjá verslunarfyrirtæki i borginni. I gegnum símavændiö kynntist ég öllum heiminum og skemmti mér vel. Þetta var góður timi, sem ég hefði ekki viljað missa af. Auk þess á ég þriggja ára stúlkubarn." ,, Maður svikur ekki vini sina" „En hvernig væri að birta listann yfir viðskiptavinina? Þar með stæðir þú með pálm- ann I höndunum." „Nei, það myndi ég aldrei gera, af þvi að slik framkoma striddi gegn samvisku minni. Viðskiptamennirnir voru orðnir vinir mlnir I raun og veru og maður svflcur ekki vini slna". Við vorum orðin tvö ein eftir i salnum. fíg borgaði reikninginn og hjálpaði Catherine I finofna ullarkápuna. Fór sjálfur I gamla rykfrakkann minn. „Má bjóða þér upp á glas?" „Já, þvi ekki það." Siðan hvarf þetta dularfulla par út I nöttina. FI þýddi

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.