Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Page 40

ENGIN KEÐJA
ER STERKARI
EN VEIKASTI
HLEKKURINN
í,
TRYGGING ER
NAUÐSYN
ALMENNAR
TRYGGINGAR”
PÓSTHÚSSTRÆTI 9
SlMI 17700
Við sátum saman í notalegri
veitingakrá og spjölluðum saman
um skip og sjólífið almennt.
Ekki var örgrannt að við krydd-
uðum orðfæri okkar og kæmum
nokkuð oftlega sjálfir við sögu á
þann hátt, sem bæði var traust-
vekjandi fyrir okkur og gat vak-
ið nokkrar efasemdir, — en sem
sagt, við hlýddum með fullri
kurteisi á hvorn annan. Við vor-
um staddir í Lissabon. Kráin bar
hið virðulega nafn „Texacola."
Drykkjufélagi minn hét Al-
fredo og var Portúgali, stýrimað-
ur á strandferðabát.
Alfredo var með tréfót.
Ég kom með athugasemd, sem
varð orsök að því, að þessi smá-
saga varð til.
Það var þetta með tréfótinn,
— ég hélt því fram, að svona fót-
ur hlyti að vera honum til trafala
á margvíslegan hátt. „Til tra-
fala,“ hrópaði Alfred bæði undr-
andi og hneykslaður. „Ónei, minn
kæri. Ég get t.d. skrúfað hann af
og notað hann í sjálfsvörn, —
svo þarf ég auðvitað ekki að
kaupa nema eitt sjóstígvél. Og
Alfredo glotti háðslega. Ég átti
erfitt með að neita þessu.
„Jú, það getur haft sína kosti,
en þú getur varla neitað því, að
þú ert ekki eins liðlegur núna,
eins og áður en þú fékkst tré-
fótinn.“
„Þar skjátlast þér,“ mótmælti
Alfredo, „ég gæti trúað að ég sé
eins liðugur og þú, — þrátt fyrir
þennan fót minn.“
„Ég verð að viðurkenna, að þú
lítur ekki óliðlega út,“ „en held-
urðu að þú ýkir ekki dálítið ef
þú heldur þig vera jafn liðugur
og ég?“
„Það sem ég segi, það meina
ég, — og það sem ég meina, það
stend ég við, og ég skal meira að
segja veðja við þig, að allt, sem
þú getur gert, skal ég leika eftir.“
SMASAGA
„Sá, sem tapar gefur einn „um-
gang.“
„Jæja,“ hugsaði ég með sjálf-
um mér, „hér gefst gullið tæki-
færi til að hala sér inn nokkra
drykki,“ — og ég gaf samþykki
mitt. „En það gildir bara ekki ef
þú skrúfar aðra löppina af þér,
því það get ég ekki ,“ sagði ég.
„Nei, nei,“ fullvissaði Alfredo.
„Það sem hér verður um að ræða
tekur aðeins til líkamsæfinga,
sem við framkvæmum, en ég á-
skil mér rétt til að gera þær með
eða án tréfótsins.“ Það sam-
þykkti ég.
Nú varð hlé á hljómsveitinni
og stúlkurnar yfirgáfu dansgólf-
ið með dansherrum sínum. Við
lögðum undir okkur eitt hornið.
„Þar sem þú þykist vera færari
en ég, er bezt að þú hefjir leik-
inn,“ sagði Alfredo hæversklega.
Ég mundi strax eftir æfingu,
sem ég hafði verið leikinn í, og
augnabliki síðar stóð ég á báðum
höndum með fætur beint í loft
upp og taldi upp að tíu.
Svo stóð ég á fótunum aftur og
ætlaði að fara að segja: „Gerðu
svo vel, nú er það þín törn,“ þeg-
ar ég sá kauða standa sallaróleg-
an í sömu stellingum og ég hafði
staðið, og hann taldi hátt upp að
fimmtán!
Satt að segja varð ég töluvert
undrandi, en ég varð að viður-
kenna, að Alfredo hafði unnið
þrautina, — og ég flýtti mér að
ná í drykkinn. Næst skyldi Al-
fredo velja næstu þraut. Hann
spennti greipar fyrir framan sig
í knélið, hoppaði lítið eitt með
tréfætinum, — og í einu vetfangi
var heili fóturinn líka kominn í
gegnum greiparnar án þess að
þær slitnuðu.
Þetta „triks“ vinar míns leist
mér bölvanlega á að leika eftir,
VÍKINGUR
220