Náttúrufræðingurinn

Árgangur

Náttúrufræðingurinn - 01.12.1933, Blaðsíða 12

Náttúrufræðingurinn - 01.12.1933, Blaðsíða 12
172 NÁTTÚRUFR. V. Minkar. Dýr þessi eru af marðarættinni. — Merðirnir eru rándýr, flestir fremur litlir, kroppurinn langur og mjór, fæturnir stutt- ir. Skinnin af sumum þeirra eru mjög verðmæt, má þar t. d. nefna safalann (á norsku sobel, þýzku Zobel, Martes zibellina) og sæoturinn (Latax lutris), en báðar þessar tegundir eru orðn- ar mjög sjaldgæfar og skinn þeirra einhver hin dýrustu á mark- aðinum. Á skinnauppboði hjá hinu þekkta Hudson's Bay Com- pany, 29. sept. síðastl., voru aðeins 2 sæotursskinn og fór ann- að á £ 135-0-0 (kr. 2990,25) og hitt á £ 50-0-0 (kr. 1107,50). Næstur þeim að verðmæti kemur minkurinn (Mustela vison). Heimkynni hans eru í Norður-Ameríku, aðallega í Kanada og Alaska. Þar sem eg hefi getið um dýr þetta, hefi eg haldið upprunalega nafninu, en íslenzkað það með því að skeyta við það íslenzkri endingu (minkur). Menn hafa viljað nefna hann „sUndmörð", „vatnamörð", „vatnaveslu" o. fl. og eru það varla íslenzkari nöfn, máske þægilegri, en í skinnaframleiðslunni eru þau beinlínis villandi. Minkurinn er lítið dýr, á stærð við stóra rottu, heldur lengri en ekki gildari. Hann er rennilegur mjög, kvikur í hreyf- ingum, fljótur á hlaupum, klifrar upp í tré, syndir og kafar í \atni o. s. frv. Hann er mjög blóðþyrst rándýr, eins og aðrir frændur hans, lifir af allskonar smádýrum og fuglum, veiðir einnig fiska í ám og vötnum. Eins og fleiri rándýr, er hann mest á ferli á kvöldin og næturnar. Þar sem lítið er um veiði, þýtur hann oft langar leiðir til þess að leita sér að æti. Komist hann heim á bæi, gerir hann oft óskunda mikinn á alifuglum, eins og Guðm. heitinn G. Bárðarson hefir bent á hér í ritinu. Hann er fljótur að framkvæma það, er hann ætlar sér, drepur veiði sína í einum svip, en leikur sér ekki að henni eins og t. d. kettir gera. Sumir ræktendur gefa þeim lifandi rottur, segja þeir, að minkurinn sé fljótari að drepa rottuna en maðurinn. En hann á líka í vök að verjast fyrir óvinum sínum. Skæð- asti óvinurinn er maðurinn; hann sækist mjög eftir honum, vegna hins verðmæta felds. En auk mannsins er náttuglan helzti óvinur hans. Þegar hann er á ferli á næturnar til þess að leita sér að bráð, svífur hún að honum, án þess að hann verði var við, og hremmir hann. Verður þar oft harður aðgangur, sem kvað þó lykta með ósigri hans. Fengitíminn er seint í febrúar eða byrjun marz og með-

x

Náttúrufræðingurinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Náttúrufræðingurinn
https://timarit.is/publication/337

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.