Fálkinn - 14.03.1962, Side 27

Segðu mér bara hvenær við eigum að
hittast.
Doris leit óttaslegin í kringum sig.
Rosknu hjónin í horninu voru hætt að
gefa þeim gætur.
— Kannski að við getum hittzt eftir
tvo tíma. stamaði hún. — Við getum
ef til vill ekið út til Bebenhausen. Hvað
segirðu um að hitta mig á torginu
klukkan hálf sex. Þá er þegar orðið
dimmt og ég get skotizt inn í bílinn án
þess nokkur sjái.
Pedro leit á hana og það hýrnaði yfir
honum. Hann kinkaði kolli án þess að
segja nokkuð. Síðan hjálpaði hann henni
í kápuna. Hún vafði kápunni fast að
sér og hljóp út á götuna án þess að
kveðja. Þegar heim kom, læddist hún
inn í apótekið bakdyramegin. Þlún
hafði í hyggju að fara beint upp í her-
bergið sitt. Bara að hún mætti nú ekki
neinum. Þegar hún fór fram hjá íbúð
ráðsmannsins heyrði hún rödd móður
sinnar. Guði sé lof! Einhver var í heim-
sókn hjá henni. Hún læddist eins og
þjófur inn í herbergið sitt.
★ .
Bettina tók strax eftir því, að Felipe
Gonzales var óvenjulega spenntur og
taugaóstyrkur. Hann talaði svo undar-
lega um hitt og þetta, um síðasta stefnu-
mót þeirra í París, um alla sameigin-
legu vinina, sem þau áttu í Mexico og
fleira. Henni varð fljótt ljóst, að Felipe
átti alveg sérstakt erindi að þessu sinni.
Eftir að hafa talað um hitt og þetta
langa hríð, ákvað Bettina að taka af
honum ómakið og komast strax til botns
í þessu. Hún spurði:
— Hvert er eiginlega erindi þitt
hingað til Túbingen, kæri Felipe? Ég
á erfitt með að trúa því, að þú hafir
farið alla þessa löngu leið eingöngu til
þess að heimsækja mig?
Bros hvarf af vörum Felipe og hann
stóð grafkyrr um stund. En áður en
hann hafði svarað, var barið að dyrum
og Minna gom inn með tebakka. Hún
lagði smekklega á borð fyrir þau og
Bettina spurði hana um börnin. Jú,
Doris var heima. Albert var að lesa og
Wolfgang á fyrirlestri.
Felipe heyrði ekki hvað þeim fór á
milli, Minnu og Bettinu. Hugsanir hans
snerust allar um einn hlut, um skilaboð,
sem hann hafði fengið frá Mexico fyrir
nokkrum vikum. Skyndilega hafði sigið
á ógæfuhlið hvað fjármál hans snerti.
Það var fyrirsjáanlegt að hann mundi
tapa öllu sem hann átti. Gjaldþrotið var
á næstu grösum og hann sá enga leið
til þess að afstýra því.
Satt að segja var Bettina síðasta
hálmstrá hans. En gat verið, að hún
hefði séð þetta á honum? Gat verið, að
henni væri þegar ljóst, að hann var
kominn alla þessa löngu leið til þess að
láta hana bjarga sér frá algjöru hruni?
— Sykur? Rjóma? spurði Bettina.
Felipe hristi höfuðið. Hann sat og
virti hana fyrir sér og varð smátt og
smátt gagntekinn biturleika og sárum
Framh. á bls. 27.
FÁLKINN 27
gleymt henni. Það var satt, þegar hann
sagðist elska hana ...
En hún varð að hugsa um móður
sína, Bettinu. Þess vegna hristi hún
höfuðið ákveðin.
— Nei, Pedro. Það gengur ekki.
Það var dapurlegt að sjá vonbrigði
hans, en hvað átti hún að gera?
— En getum við þá ekki sést seinna,
spurði hann ákafur.
— Við höfum ekki hugsað okkur að
fara frá Tubingen fyrr en við höfum
talað í ró og næði um framtíðina.
Orð hans hljómuðu eins og tónlist í
eyrum Dorisar.
— En hvers vegna getur þú ekki
komið og heimsótt okkur í Bursagasse?
sagði hún.
Pedro yppti öxlum.
— Ég á ekkert erindi við föður þinn.
— Já, en þú þekkir þó Bettinu.
Pedro yppti aftur öxlum.
— Bettina? Býr hún þar hjá ykkur?
Ég hélt að hún byggi á hótelinu.
Doris brosti.
— Það er reyndar ekki von að þú
vitir allt það, sem gerzt hefur. Móðir
mín býr heima í raun og sannleika. En
hvernig á því stendur, ja, það tekur svo
langan tíma að útskýra það.
Hún leit óróleg á klukkuna.
— Það er víst bezt, að þú komir ekki
til Bursagasse. Ég hugsa, að mömmu
geðjist alls ekki að því, að við skulum
hittast aftur.
Augu Pedros skutu gneistum.
— En þú, spurði hann. — Hvað með
þig? Komstu bara hingað til þess að
segja mér þetta?
Doris hristi höfuðið.
— Nei, hvernig getur þér dottið slíkt
í hug?
Hún reyndi að draga höndina til sín,
en Pedro hélt henni fastri.
— Þú mátt ekki láta svona, Doris.