Vikan - 14.12.1978, Qupperneq 26

Þá sáu þau það sem þau höfðu mest
óttast að sjá.
X. kafli.
Þau sátu í hnipri hvort upp að öðru
mínútum saman — klukkustundum? —
önduðu sem ein manneskja meðan augu
þeirra hvörfluðu ekki frá gluggatjöldun-
um. Með hverri mínútunni sem leið,
meðan hjörtu þeirra hægðu trumbuslátt-
inn í hálsum þeirra, freistuðust þau
meira og meira til að halda að þau hefðu
aðeins ímyndað sér skuggann.
Rynn varð fyrst til að standa á fætur.
Mario ýtti sér upp og eina hljóðið sem
heyrðist þegar þau læddust að
glugganum voru smellirnir i stafnum
hans. Drengurinn rétti út höndina og
rifaði gluggatjöldin.
„Varlega.” Rödd Rynn var lágróma.
Bæði andlitin þrýstust að glerinu.
„Getur þú séð nokkuð?” spurði hann.
Andardráttur Marios setti móðu-
blett á rúðuna sem hann þurrkaði burt
meðslánni sinni.
„Þarna úti — í trjágöngunum.”
„Hvað?” Hún rýndi og reyndi að sjá
gegnum huluna sem naktar greinar
trjánna mynduðu.
Drengurinn dró Rynn burt úr glugga-
tjöldunum sem féllu aftur í fyrra far.
Þegar hann talaði var hann hættur að
hvísla.
„Lögreglubill.”
Rynn hneig upp að honum og stundi
af létti. En nærri strax, eins og hún þyrði
ekki að trúa orðum hans, sneri hún sér
aftur við til að gægjast út.
Mario haltraði fram í holið og kveikti
ljósið.
Rynn hljóp til hans. Við útidyrnar
hljóðaði hún næstum og hörfaði að
honum, því í þann mund sem hún lagði
höndina á lásinn var barið á hurðina.
„Vilt þú opna eða á ég?” spurði hann.
„Opna þú.”
„Það lítur betur út ef þú gerir það. Ég
meina, þetta er þitt hús.”
„Ertu viss um að þetta sé lögreglan?”
Mario kinkaði kolli.
Rynn bjóst við að sjá mann í
einkennisbúningi. Þegar hún sá
hávaxinn mann í svart- og hvítköflótt-
um jakka og gráum buxum standa fyrir
framan sig, þekkti hún hann ekki aftur.
„Hei!” hrópaði Mario fyrir aftan
stúlkuna. „Veistu, hver þetta er? Ron
frændi minn.”
Miglioriti lögregluþjónn brosti til
Rynn og nú sá hún að þetta var svo
sannarlega lögregluþjónninn. Hann
brosti sama brosinu og Mario.
„Hæ,” sagði stúlkan og rétti
manninum höndina. Án þess aðsnúa sér
við útskýrði hún fyrir Mario: „Við
höfum hist áður.” Þegar hún opnaði
dyrnar upp á gátt og færði sig innar í
herbergið var hún skyndilega gestgjaf-
inn.
„Viltu ekki gjöra svo vel að koma inn
fyrir?”
Augu Miglioritis féllu á Mario sem
var enn í svörtu slánni. Drengurinn,
uppfullur aðdáunar á fullorðinslegu
sjálfsöryggi Rynn, var að horfa á hana.
„Við vorum að fá okkur vínglas rétt í
þessu,” sagði hún, fullkomnust allra
enskra gestgjafa. „Má ekki bjóða þér
með okkur?”
Miglioriti renndi fingrunum gegnum
þykkt svart hárið.
„Nei takk.”
Mario fletti af sér slánni og spurði
frænda sinn. „Þú ert ekki á vakt, er
það?”
Lögregluþjónninn leit yfir herbergið
þar sem lagt hafði verið á borð fyrir tvo.
Hann leit á drenginn.
„Hvað kom fyrir?” spurði Mario
áfram í kumpánlegum tón, sem Rynn
hafði oft heyrt ungt fólk nota við sér
■ eldra fólk í Bandarikjunum, en sem hún
sjaldan heyrði í Englandi. „Ég meina,
það er laugardagskvöld,” og rödd
drengsins var nærri háðsleg. „Leikfélagi
vikunnar hættur við?”
Miglioriti svaraði án nokkurrar
gremju: „Hún bíður í bílnum.”
Við hlið Rynn teiknaði Mario boga-
dregnar línur í loftið með höndunum.
„Hann vill þessar sem líta út fyrir að
hafa verið pumpaðar upp með hjólhesta-
pumpu.”
„Viltu ekki bjóða henni inn?”
„Get ekki stoppað.” Augu Miglioritis
hvörfluðu aftur að drengnum. Gramdist
honum að geta ekki talað einslega við
stúlkuna?
„Kannski ögn af víni?”
„Hálft glas.”
„Heldurðu að fröken Níutiuogátta
Sextíu Níutiuogátta biði?” Mario glotti.
Rynn lokaði dyrunum og þau gengu
að borðinu þar sem hún skenkti
lögregluþjóninum fullt glas af víni og
hann þakkaði henni.
Það var þögn í heilar tiu sekúndur
meðan Miglioriti virti fyrir sér matar-
diskana, beinin, kalt broccoli.
„Hún bauð mér í mat,” útskýrði
Mario. „Alveg æði. Hún matreiddi það
allt sjálf.”
Miglioriti lyfti upp vinflöskunni.
Hann horfði rannsakandi á hana, eins
og til að vega og meta sönnunargagn í
leynilögreglusögu.
„Þér hefur þótt vínið gott, ekki svo?”
spurði lögregluþjónninn drenginn.
„Hvað ætlarðu að gera? Setja okkur
inn fyrir að drekka undir lögaldri?”
Lögregluþjónninn beindi athuga-
semdum sínum eingöngu til drengsins.
„Þú ert heppinn að ég fmn ekki lykt af
grasi.”
Litla stúlkan við
endann á
trjágöngunum
„Áttu eitthvað?” Mario hló og gaut
augunum til Rynn.
Miglioriti svaraði, og nú talaði hann
til þeirra beggja. „Eins og ég sagði,
manstu? Enga virðingu fyrir lögunum.”
Drengurinn fleygði slánni á sófann.
„Líttu á hver heimtar virðingu. Þegar
hann notar allan timann lögreglubilinn
til einkaerinda.” Mario vissi að hann
hafði haft betur við frænda sinn og
leyfði sér að glotta út að eyrum.
„Æpandi upp um spillingu innan
lögreglunnar,” sagði Miglioriti, tæmdi
glasið og setti það á borðið um leið og
hann virti fyrir sér borðbúnaðinn fyrir
tvo.
„Bara þið tvö?”
„Faðir hennar sefur,” sagði Mario
einum of fljótt um leið og augu Rynn
mættu hans eitt augnablik.
Aftur hljómaði rödd Miglioritis eins
og hann væri að yfirheyra vitni fyrir
rétti. „Hefurðu hitt föður Rynn?”
Eins og til að leggja áherslu á að
drengurinn stæði einn fyrir sínu, yrði
einn að svara spurningu frænda síns, fór
Rynn frá borðinu og settist í sófann.
Mario lyfti flöskunni og hellti glasið
sitt fullt.
„Auðvitað.”
Rynn fann hvernig hjarta hennar
herptist saman.
„Borðaði hann með ykkur?”
„Lítur þaö út fyrir það?” Mario dró
stól undan borðinu og settist. „Hvað á
þetta eiginlega að vera? Einhvers konar
þriðju gráðu yfirheyrsla?” Drengurinn
drakk vinið.
Rynn vissi að lögregluþjónninn
ætlaðist til að fá ákveðnara svar.
„Engan kvöldverð?”
„Hann var svo þreyttur að hann fór
beint í rúmið.”
„Ég hélt þú hefðir sagt að hann væri
að vinna inni í vinnuherberginu.”
„Það sagði ég ekki. Ég sagði að hann
væri sofandi."
Miglioriti sneri sér að Rynn. „Það er
rétt. Það var Rynn sem sagði mér að
hann væri að vinna.”
Hún sagði: „Það var i dag. Þegar
hann var búinn með þýðinguna fór
hann með hana inn í bæ.”
„Mjög þreytandi. Fram og til baka
sama daginn,” sagði Mario.
Miglioriti var kominn yfir að stereo-
tækjunum. Hann Ias nafnið á plötunni.
Síðan sneri hann sér við og leit yftr her-
bergið.
„Kvöldmatur fyrir tvo. Kertaljós. Vin.
Mjög rómantískt.”
Yfir brúnina á vínglasinu horfði
Mario á frænda sinn, en hann var að
tala við Rynn. „Bara af því að hann er
X6 Vlkan 50. tbl.