Vikan - 14.12.1978, Síða 27

kynóður, getur hann ekki ímyndað sér
að neinn geti borðað kvöldverð með
stúlku án þess að kasta sér yfir hana
áður en hann hefur lokið við að borða.”
Miglioriti brosti sínu undursamlega
brosi til Rynn. „Ef hann reynir ekki einu
sinni, láttu mig þá vita og ég læt fjöl-
skylduna afneita honum.”
Rynn flissaði eins og henni fannst
vera búist við af sér.
Mario hristi höfuðið og stundi til að
sýna hversu lítt frændi hans skildi lífið
og tilgang þess.
„Blaður.” Hann ætlaði stúlkunni að
njóta góðs af lífsþreyttum þönkum
sínum, en frændi hans mátti hlusta líka,
ef hann var ekki orðinn of gamall til að
laera af því. „ítalir tala heilmikið um
kynlif —.”
Miglioriti lyfti upp hendinni. Hann
var hættur aðgrínast.
Rynn sá að maðurinn var grafalvar-
legur. Meðan hún beið eftir að hann
segði eitthvað bjó hún sig undir frekari
spurningar um föður sinn. Lögreglu-
þjónninn myndi vilja vita af hverju hún
væri alein. Hún var reiðubúin. En hún
var ekki viðbúin því sem Miglioriti
sagði.
„Frank Hallet hringdi.”
Risinn færði sig yfir að eldinum til að
ylja hendur sínar.
„Um sexleytið. Hann hafði áhyggjur
af móður sinni. Sagði að hún væri ekki
komin heim. Hann hringdi aftur um
áttaleytið.”
„Gamla lafði Hallet?” sagði Mario,
„er sennilega úti í húsamangi.”
Miglioriti leit á Rynn. „Honum
Mario hér geðjast ekki að Halletunum.”
„Geðjast nokkrum að þeim?”
„Öðrum Halletum,” sagði maðurinn.
„Rangt,” sagði Mario. „Segðu henni
af hverju hann varð að gifta sig.”
„Vertu ekki að reyna að vera
sniðugur.”
Mario bar vínglasið sitt yfir að
sófanum.
„Spurðu hann,” sagði drengurinn við
Rynn, „um þegar hann reyndi að fá
hann tekinn fastan fyrir að draga
einhverja smástelpu bak við runna. Eftir
það gifti mamma hans hann einhverri
kokkteilþjónustu með tvo gnslinga."
„Þetta er nóg.”
„Til að sanna að hann væri heil-
brigður.”
„Þú heldur að þú sért klár.”
„Hvemig var það með þetta sem hann
reyndi við stelpuna i unglingaskólanum,
þessa með risatútturnar...”
„Ef þú segir þá sögu einu sinni enn,
skal ég persónulega berja úr þér horinn.”
Mario kímdi niður í vínglasið.
„Heilbrigður. Vá, svona álika heil-
brigður og 300 króna seðill.”
Miglioriti var búinn að fá nóg
af Mario, og hann lét það skýrt í ljós
með þvi að tala aðeins við Rynn.
„Þegar Hallet hringdi klukkan sex til
að tilkynna að hann fyndi ekki mömmu
sína, gerði ég ráð fyrir að hún væri úti,
eins og sniðugur hérna segir, að sýna
einhverjum kaupanda hús. Þegar hann
hringdi aftur klukkan átta fór að líta út
fyrir að eitthvað væri að.”
„Hvernig veiztu að hún er ekki ennþá
úti?” Mario neitaði að láta halda sér
fyrir utan samræðurnar.
„Bentlevinn hennar stendur fyrir
framan skrifstofuna.”
„Kannski fóru þau í bíl kaupandans.”
Rynn óskaði þess að hún gæti snúið
sér við og látið Mario sjá hversu mikið
öryggi svör hans veittu henni.
En lögregluþjónninn gerði öryggið að
engu.
„Ef þú þekktir frú Hallet myndirðu
vita að hún fer aldrei í bíl með
ókunnugum. Ef þú spyrð mig af hverju,
gæti vel verið að ég segði þér það."
„Heldur hún að einhver ætli að
nauðga henni?” Mario skellihló.
„Hún fer á sinum eigin bíl af því að í
framsætinu hennar megin er eitt stykki
Magnum 45.”
Mario yppti öxlum til að sýna að
honum stæði á sama. „Hefur hún
byssuleyfi? Viss um að hún hefur það
ekki. Settu hana inn fyrir það.”
„Zitti!”
„Haltu kjafti á ítölsku.” Drengurinn
lagði höndina á öxl Rynn. „Rudda-
mennska lögreglunnar, sérðu?” Við
frænda sinn sagði hann, „Ég hef vitni.”
Aftur reyndi Miglioriti að láta eins og
frændi hans væri ekki þarna og tala
aðeins við Rynn. „Hallet sagði að þú
hefðir hringt. Eitthvað um að móðir
hans ætlaði að koma hingað og sækja
einhverjar krukkur undir sultu.”
Bæði Miglioriti og Mario biðu eftir
svari hennar.
Stúlkan leit á kassann við vegginn.
„Þær bíða enn eftir henni.”
Miglioriti dró kassann frá veggnum
og opnaði lokið. Glösin skröltu þegar
hann ýtti kassanum aftur að veggnum
meðfætinum.
,diún kom aldrei?”
„Eftir að ég hringdi,” sagði stúlkan,
„fór ég ekkert frá húsinu.” Hún hugsaði
sig um. Sannleikurinn var sá að hún
hafði farið út í gönguferðina. Það hafði
enginn séð hana nema krakkamir sem
voru á leið af fótboltaleiknum, og
bíllinn sem þau voru í hafði farið fram
hjá i það mikilli fjarlægð að þau myndu
ekki muna hvernig hún leit út. Lygin
myndi halda.
„Ég var hérna allan tímann.”
„Ég hringi í Hallet fyrir um það bil
hálftíma síðan,” sagði Miglioriti.
„Konan hans sagði að hún væri enn
ekki komin.”
„Svo þú komst hingað til að gá að
henni,” spurði Mario.
Lengi vel héldu þau að lögreglu-
þjónninn myndi <■ ekki svara
spurningunni.
„Nei, ég kom hingað af því að ég hélt
að Rynn væri kannski alein.”
Það var Mario sem sagði það sem
bæði hugsuðu.
„Og þú hélst að viðbjóðnum dytti
kannski í hug að koma hingað?”
Stórir, kantaðir fingur Miglioritis
plægðu gegnum hár hans.
„Þess vegna fór ég á lögreglubílnum.
Er það í lagi, sniðugur?”
Mario breiddi út hendurnar eins og
töframaður gerir til að sýna að ekkert sé
falið. „Nema hvað, hún er ekki alein.”
„Það getur verið að ég sé lögga, en ég
get ennþá séð.”
„Þakka þér fyrir,” sagði Rynn.
Miglioriti hellti aftur í glasið sitt.
„Allt í lagi hjá þér?”
„Stakasta lagi,” svaraði stúlkan.
„Ronfrændi?”
Lögregluþjónninn tæmdi vínglasið og
setti það á borðið.
„Ég veit. Þú vilt ekki að ég segi
mömmu þinni og pabba að þú hafir
verið hér.”
„Eins og ef þú gerðir það ekki” —
drengurinn glotti — „ég meina, myndi
það nokkuð þýða sjálfkrafa hrun vest-
rænnar menningar?”
„Ef þú vilt að ég hjálpi þér, vertu þá
ekki með þessa stæla.”
Mario lagði höndina flata á brjóst sér,
hinn saklausi beittur óréttlæti. „Hver er
með stæla?”
Lögregluþjónninn sagði við Rynn.
„Ég veit svei mér ekki. Kannski þú getir
kennt honum einhverja mannasiði.”
Allt i einu talaði Mario eins og
lítið barn. „Þú segir ekki mömmu og
pabba? Þau halda að ég sé í þessari af-
mælisveislu...”
„Af því að það var það sem þú sagðir
þeim? Þú hefur þegar gert þig sekan um
misferli.” Miglioriti brosti aftur, en
brosið var aðeins ætlað Rynn.
„Fyrir góðan málstaö.” Brosið
dofnað. Varðandi frú Hallet. Mér þætti
vænt um alla þá hjálp sem þú gætir
veitt.”
„Ég veit,” sagði Rynn, alveg jafn
alvarleg og hann. „Ég vildi bara óska að
ég gæti hjálpað eitthvað.”
Ef Miglioriti var ekki ánægður með
þessi svör, þá hafði hann altént ekkert
frekara að segja. „Þakka þér fyrir vinið.”
Maðurinn gekk hratt gegnum
stofuna og út úr húsinu.
Rynn hljóp á eftir honum og kallaði á
dyraþrepinu.
„Góða nótt!” í kuldanum varð rödd
hennar að mistri og Mario dró hana inn.
Hann lokaði dyrunum og hélt fingri að
vörum sér til að sussa á hana. Þau
myndu bíða þegjandi meðan lög-
regluþjónninn færi inn í bílinn og æki
burt.
Framhald í næsta blaöi.
FÉLAÍa fSLENZKRA HLJÖMLISTARMANNA
útvegar yður hljóðfœraleikara
og hljómsveitir við hverskonar tœkifœri
C ^ j
Vinsamlegast hringið í 20255 milli kl.14-17
50. tbl. Vikan 27