Vikan - 14.12.1978, Qupperneq 46

FRAMHALDSSAGA
EFTIR LOIS PAXTON
Týnda
handritið
Fyrirsögnin í blaðinu var: „Einmana, ógift
kona finnst látin í London." Það var sama
dag og Rosamond Rae kom fyrst með
handritin til hennar.
Útdráttur:
Harriet Lane var i miklum erfiöieikum,
þvi hún varö að finna sér ibúð án tafar.
Þá kom Rosamond Rae henni til
hjálpar með þvi að bjóða henni íbúðina
sfna til afnota um tfma. Rosamond
sagðist vera á leið til Parísar og veröa í
burtu um óákveðinn tima. Þær
þckktust reyndar lítið, en Rosamond
var ungur rithófundur, sem Harriet
hafði tekið að sér að koma á framfæri,
því Harriet vann hjá bókmennta-
umboði.
Fyrstu vikuna, sem Harriet býr i
ibúðinni, er brotist þar inn tvisvar og
öll íbúðin rannsökuð. Hún telur i
byrjun að þarna hafi hinn aðlaöandi
Bryn Kester verið að verki. Hann býr I
íbúðinni á móti. Fljótlega uppgötvar
hún þó að innbrotsmaðurinn er Thor
Benson, atvinnulaus leikari og vinur
Rosamond.
Það er varla liðin vika þegar
Rosamond ketnur til baka og vill fá
íbúðina aftur. Harriet þverneitar en
leyfir henni að liggja inni tvær nætur.
Þá kemst hún að því að Thor og
Rosamond ieita bæði örvæntingarfull
handrits Rosamond, sem þau áiita að »
Harriet hafi fengið i sínar hendur hjá
bókmenntaumboðinu, en hún kannast
ekkert við það. Hún hafði ekki hugmynd
um að Noél, samstarfsmaður hennar,
tók það með sér heim. Hann kemur
með það til vinnu á þriöjudags-
morgninum og ráðleggur henni að lesa
það. „Sagan er mjög góð,” segir hann,
„en hjúskaparmiðlunin, sem höfð er
sem undirstaða verksins, cr svo
viðkvæmt mál að sagan er varla
birtingarhæf. „Lestu handritið,” segir
hann við Harriet, „þú verður mér
örugglega sammála.”
Eftir að hafa fengið of mikið að
drekka i samkvæmi einu höfðu þau
farið í íbúð Julie, þar sem þau höfðu
hvílt i örmum hvors annars og ræðst við.
Smávegis lausmælgi af hálfu Julie, hafði
haft hræðilegar afleiðingar í för með sér.
„Hvernig eru viðskiptavinir ykkar?”
hafði Tom spurt, með kæruleysislegri
forvitni.
„Eins og fólk er flest, nema hvað þeir
eru einmana,” hafði Julie sagt honum.
„Veistu, að það er furðulegt, að sumir
þeirra hafa aldrei einu sinni eignast sína
eigin ibúð. Þeir búa bara ennþá á gamla
heimilinu, foreldrarnir dánir, og þeir
umkringdir gömlu drasli.”
„Þetta drasl er nú sennilega mikils
virði,” hafði hann sagt og geispað.
„Það getur verið. Sumir þeirra eru
vellauðugir.”
„En þurfa samt að leita sér að maka?
Ég trúi þvi ekki.”
Þegar hann hafði hlegið og greinilega,
ekki trúað henni, var Julie gengin í gildr-
una. „Tom, það er satt. Það er maður,
sem heitir Pearson . .. Hann er mjög
ríkur.”
„Hvernig veistu það? Vegna jjess að
hann segist vera það?”
„Nei, það er ýmislegt, sem bendir til
þess. Hann á til dæmis hús í Mayfair.”
„Hvar i Mayfair?” spurði Tom og
geispaði aftur. Þó hann virtist vera
orðinn syfjaður, þá fann hún samt fyrir
einhverri ónotakennd. Þær upplýs-
ingar, sem viðskiptavinirnir gáfu þeim,
voru trúnaðarmál, svo hún flýtti sér að
segja: „Ég man það ekki.”
Tom þagði smástund, en spurði svo:
„Hvernig hittast þau svo?”
Þetta var öruggara umræðuefni. „O,
við ákveðum stað og stund og svo sjá
þau um hitt.”
„Hvað skyldu þau eiginlega gera.”
„Flestir fara út að borða i fyrsta sinn.
Þá fá þau gott tækifæri - til að ræða
saman.”
„Ég vil nú heldur sjálfur finna mér
stúlku,” hvíslaði Tom og dró Julie nær
sér. „Að minnsta kosti hentar okkur það
ágætlega, er það ekki?”
„Jú, elsku Tom.”
Þetta var í eina skiptið, sem þau
töluðu um hjónabandsmiðlunina, og
Julie var viss um, að hún hefði ekki sagt
neitt, sem hún ekki mátti segja. Svo var
það, að herra Pearson minntist á það, að
það hefði verið brotist inn til hans. Hann
áleit, að einhver hefði séð sig, þegar
hann fór út úr húsinu. Hann tengdi
þetta óhapp ekkert skrifstofunni. Því
skyldi hann líka gera það? En innst inni
hafði Julie sínar efasemdir.
Hún fór í huganum yfir samtal sitt
við Tom og reyndi að muna öll smáat-
' riði. Hún hafði nefnt hann með nafni —
það voru hræðileg mistök. Hvað skyldu
vera margir i símaskránni, sem hétu
Pearson og bjuggu í Mayfair? Hún
athugaði og komst að því, að það voru
þó nokkrir.
Ef Tom hefði hringt til þeirra allra,
gat hann auðveldlega komist að því,
hvar ekki var nein frú Pearson. Julie gat
auðvitað ekki trúað því, að hann myndi
gera neitt slíkt, en samviskan nagaði
hana, þangað til hún spurði hann.
Henni til mikillar skelfingar, játaði
hann allt saman, og hló og sagði: „Þetta
er alveg pottþétt. Það eina, sem þú þarft
að gera, er að gefa mér upp stað og
stund.”
„Ég geri ekki neitt slíkt,” hafði Julie
mótmælt.
„O, þú gerir það elskan mín. Þú ert
þegar orðin meðsek. Ef ég hefði ekki
fengið þessar upplýsingar hjá þér, þá
hefði ég aldrei fundið herra Pearson,
BANKNSTRÆri HVERFISGÖTU
46 Vlkan SO.tbl,