Vikan - 14.12.1978, Qupperneq 47

hans dásamlega heimili og alla
dýrgripina.”
„Það er hræðilegt að ræna svona
einmana fólk,” hafði hún mótmælt og
bætt við: „Ég segi þér ekki fleira.”
Julie var búin að kynnast nýrri hlið á
Tom, ofbeldishneigð hans, sem gat orðið
svo mikil, að hann réð ekki við hana.
Hún skammaðist sín, en hræddist
hótanir hans, og lét hann fá annað
heimilisfang og dagsetningu, en sagði
um leið: „En ég vil ekki vita neitt um
þetta. Ekkert, heyrirðu það?”
Það var á þriðja staðnum, sem allt
hafði farið i vaskinn, þegar eigandinn
kom óvænt heim.
„Heimska kerling,” hafði Tom sagt
eftir á, og svipur hans var tilfinninga-
laus. „Ef hún hefði ekki byrjað að æpa,
þá hefði ég getað læðst út. Hún æpti svo
þakið ætlaði að fjúka af húsinu. Ég varð
að lemja hana.”
Julie hafði orðið lömuð af skelfingu.
Það var svo sem nógu slæmt að eitt og
annað hyrfi, en þetta... Hún var búin að
fá nóg. Hún vildi ekki eiga neinn þátt í
ofbeldisráni. Hrygg í bragði pakkaði hún
niður í ferðatösku. Hún yrði að yfirgefa
Tom, yfirgefa London...
Harriet lauk við lestur sögunnar og
lagði handritið frá sér á borðið. Julie?
Eða Rosamond? Hún mundi eftir fyrir-
sögn, sem hún hafði séð í dagblaði
daginn, sem billinn hennar fór á
verkstæði og hún varð að fara með
strætisvagni á skrifstofuna. „Einmana,
utan við sig út úr herberginu og þvoði
sér um hendurnar.
Um leið og hún þvoði sér, sá hún
sjálfa sig brúnaþunga i speglinum fyrir
ofan vaskinn. Það hafði ekki hvarflað að
meðeiganda hennar, að saga Rosamond
byggðist á ógeðfelldum sannleika, að
raunverulegur innbrotsþjófur hefði
vitað að ákveðinn íbúðareigandi yrði að
heiman, þegar hann kæmi, og að hann
hefði síðan orðið að morðingja, þegar
húseigandinn kom óvænt heim.
Hún settist aftur við skrifborðiö og
teygði sig i átt að símanum, því hún
ætlaði að hringja til frú Mander, frænku
Rosamond, konunnar, sem átti húsið,
sem ibúð hennar var i. En svo skipti hún
um skoðun. Hvernig átti hún að hefja
mál sitt? Hún gat varla sagt: „Heyrðu
annars, þessi mynd, sem var á forsíðu
sunnudagsblaðsins af Clarion — var hin
látna viðskiptavinur þinn?”
Harriet bað um línu út í bæ í staðinn
og hringdi í númerið i íbúðinni til að
segja Rosamond, að búið væri að finna
söguna, sem hana vantaði. Það svaraði
6. HLUTI
ógift kona finnst látin í London,” hafði
staðið þar. Það var sama dag og Rosa-
mond Rae hafði fyrst komið með hand-
ritin til hennar.
Því hafði Með tilliti til giftingar verið
skrifað áður en þessarar tilteknu pipar-
meyjar var getið í dagblöðunum. Næsta
sunnudag hafði verið mynd í Clarion af
geðþekkri miðaldra konu, sem hafði
verið myrt.
Harriet mundi, að þennan sama
morgun hafði hún séð þetta sama
sunnudagsblaó á borðinu heima hjá sér
og það hafði Rosamond komið með frá
París.
Harriet mundi vel eftir myndinni, sem
hún hafði séð á forsiðunni og í huganum
sá hún líka fyrir sér andlit Rosamond —
og andlit Thors Benson.
Aumingja Rosamond, sem þurfti að
taka þá örlagaríku ákvörðun, hvort hún
ætti að segja frá eða ekki, hafði skrifað
sannleikann niður i söguformi og ætlaði
svo að láta tilviljun ráða hvernig færi.
Harriet stóð svo snögglega upp frá
skrifborðinu, að Connie, einkaritarinn
hennar, spurði: „Hvað er að? Hvað kom
fyrir?”
„Ég verð inni hjá Noel, ef þú þarft að
ná í mig.”
Harriet vissi að Connie fylgdi henni
eftir með augunum, undrandi á svip,
þegar hún gekk kvíðafull inn til Noels.
Hvað átti hún að segja við meðeiganda
sinn í fyrirtækinu? Hvað gat hún svo
sem sagt, annað en staðfest, að
Rosamond þekkti vel alla starfse'mi
hjónabandsmiðlunarinnar? Allt annað
voru ekkert nema getgátur ennþá.
Þegar hún gekk inn til hans, sá hún að
hann var að hlusta á einhvern
viðskiptavin í símanum, um leið og hann
blaðaði i dagbókinni sinni. Hann leit á
hana, setti höndina fyrir tóiið og spurði:
„Ertu búin að lesa söguna? Ertu ekki
sammála mér, að við getum ekki selt
hana?”
„Jú, því er ég sammála.”
„Gott. Þvíerég feginn.”
Og það var allt og sumt. Noel hélt
áfram að tala í símann. Harriet gekk
50. tbl. Vikan 47