Vikan - 19.09.2000, Síða 44

„Fyrirgefðu,“ sagði Charlotte
afsakandi og bölvaði sjálfri sér í
hljóði fyrir að hafa ekki horft al-
mennilega á hann áður en hún
ávarpaði hann röngu nafni.
„Ekkert mál,“ sagi Daniel
Jefferson brosandi. Bros hans var
hlýlegt og einhverra hluta vegna
fór það óskaplega í taugarnar á
henni.
„Mér þykir leitt að hafa ekki
verið hér til þess að taka á móti
þér. Ég tafðist á leiðinni. Ég vona
að Ginny hafi sýnt þér allt það
nauðsynlegasta. Ég bað Margar-
et Lewis, sem er nokkurs konar
starfsmannastjóri hjá okkur, að
hitta þig klukkan hálfellefu og
kynna þig fyrir starfsfólkinu á
vöggustofunni.“
„Vöggustofunni?" hváði
Charlotte.
„Fyrirgefðu, það er ekki von
að þú áttir þig á hvað ég er að tala
um. Við erum vön að kalla her-
bergi ungu lögmannanna vöggu-
stofuna. I fyrsta lagi vegna þess
að þeir eru enn þá blautir á bak
við eyrun og í öðru lagi vegna
þess að herbergið á efstu hæð-
inni, sem þeir vinna í, var barna-
herbergi þegar búið var í þessu
húsi.“
Flann þagnaði og leit rannsak-
andi á hana. Charlotte var óþægi-
lega meðvituð urn að hún liti út
eins og spillt tískudrós frá
London en stillti sig um að toga
í pilsfaldinn. Fíana grunaði að
hann væri að reyna að stilla sig
um að hlæja að henni og fann
roðann læðast fram í kinnarnar.
Hann getur hlegið, hugsaði
hún bitur. Hann hefur efni á að
ganga í klæðskerasaumuðum
jakkafötum. Hún efaðist um að
hann hefði nokkru sinni verið svo
peningalaus að hann hefði ekki
haft efni á því að kaupa sér föt.
Leyfum honum að hlæja, henni
stóð á sama.
En henni stóð ekki á sama.
Henni stóð heldur ekki á sama að
Daniel hafði tekið á móti henni
í stað Richard Horwich og að
henni hefði verið komið fyrir f
skrifstofu við hliðina á Daniel,
þar sem hún var einangruð frá
hinu starfsfólkinu.
Hvers vegna? Var það vegna
þess að þrátt fyrir hlýlegt brosið
hafði hann í raun og veru ekki
kært sig um að fá hana í vinnu?
Kannski var hann reiður vegna
þess að félagi hans hafði ráðið
konu eins og hana ... mislukkaða
manneskju ... manneskju sem
hafði mistekist allt sem Daniel
sjálfum hafði tekist?
Hafði hann komið því svo fyr-
ir að hún fengi skrifstofuna við
hliðina á honum svo hann gæti
fylgst með störfum hennar... gæti
njósnað um hana, vegna þess að
hann treysti henni ekki? Hana
grunaði að svo væri.
Hún gat varla hugsað þá hugs-
un til enda.
„Ég vona að það eigi eftir að
fara vel um þig hér,“ sagði hann.
„Ég veit að þú ert vön að vinna
sjálfstætt svo vonandi leiðist þér
ekki þótt þú sért svolítið einangr-
uð. Auðvitað eru dyrnar á milli
skrifstofanna venjulega opnar."
Hann benti á dyr sem
Charlotte hafði ekki tekið eftir
áður. Hún uppgötvaði að þær
lágu inn á skrifstofuna hans.
Hún varð svo reið að henni
fannst hún vera að kafna. Hélt
hann virkilega að hann yrði að
fylgjast með henni meðan hún
væri að störfum?
Hún kreppti hnefana svo negl-
urnar skárust inn í lófana og
reyndi að stilla sig um að segja
honum hvert hann gæti troðið
þessu starfi sínu. Hún hafði ekki
efni á því að láta undan þeirri
freistingu. Hún reyndi að beina
hugsunum sínum að yfirdrættin-
um hræðilega og góðmennsku
foreldra sinna. Hún var ekki í
þeirri aðstöðu að geta hafnað
góðu starfi, satt að segja var hún
ekki í aðstöðu að geta hafnað
nokkru starfi, hversu mikið sem
vinnuveitandinn færi í taugarn-
ar á henni.
Ekki það að hann hefði í raun
og veru ráðið hana í vinnu. Hún
sá þetta í anda. Hún gat ímynd-
að sér hvað hafði gerst þegar Ric-
hard Horwich tilkynnti að hann
hefði ráðið hana í starfið.
Richard hafði auðvitað orðið
að sýna honum starfsferilsskrána
hennar og þar stóð allt um mis-
tök hennar, svart á hvítu. Hún
hafði ekki dregið neitt undan.
henni fannst heiðarlegra að láta
allt koma fram. í viðtalinu hafði
Richard spurt hana náið út í
ástæður þess að hún hafði orðið
að loka skrifstofunni og hún
hafði svarað honum af trú-
mennsku.
Hún gat rétt ímyndað sér
hversu maður eins og Daniel
Jefferson hefði orðið reiður þeg-
ar hann frétti að henni hefði ver-
ið boðið starfið og hún þegið það.
Hann sagði eitthvað og hún
neyddi sig til þess að leggja við
eyrun.
„Ég er búinn að búa til lista yfir
málin sem ég þarf helst aðstoðar
þinnar við, ég held að það sé best
að þú verjir nokkrum dögum í
það að lesa í gegnum skjölin.
Málin eru mörg og ólík. Ég veit
ekki hvort Richard sagði þér það
að þessi lögmannsstofa er dæmi-
gerð fyrir landsbyggðina. Enginn
sem hér starfar hefur sérhæft sig
í sérstökum málaflokkum. Við
tökum að okkur alls konar mál,
það mætti ef til vill líkj a okkur við
heimilislækna. Ég er þeirrar
skoðunar að þannig starfsemi sé
meira spennandi. Ef við metum
það svo að við ráðum ekki við
mál sem við erum beðnir að taka
að okkur ráðleggjum við skjól-
stæðingnum að leita sér aðstoð-
ar annars staðar. Stundum tökum
við að okkur mál með því skilyrði
að skjólstæðingurinn leiti annað
ef hann er ekki ánægður með
frammistöðu okkar. Það getur
vel verið að þetta sé gamaldags
hugsunarháttur en hann hentar
okkur. Það er langt síðan ég
komst að þeirri niðurstöðu að ég
hefði ekki áhuga á að sérhæfa
mig á einu ákveðnu sviði."
Charlotte fann hitann í andlit-
inu. Þurfti hann endilega að
minna hana á hennar eigin
heimsku? Sjálf hafði hún einbeitt
sér að fasteignamarkaðinum.
Hana langaði að segja honum að
hún hafi ekki haft um neitt að
velja, að hún hefði einfaldlega
ekki haft tíma til að útvíkka
starfssvið sitt, það hefði verið svo
mikið að gera á fasteignamark-
aðinum, og þar fyrir utan hefði
hún tekið að sér feiknin öll af
góðgerðarmálum.
Bevan hafði ekki verið hrifinn
af góðgerðarmálunum. Þau
höfðu orðið tilefni til ótal rifr-
ilda en hún hafði bent honum á
að þetta væri hennar atvinnu-
rekstur og hún hefði rétt til þess
að vinna fyrir ekki neitt ef henni
sýndist svo. Og jafnvel þótt þau
mál hefðu ekkert gefið í aðra
hönd hafði það glatt hana að geta
hjálpað fólki sem annars hefði
ekki haft nokkra möguleika á því
að fá réttlætinu framgegnt. Það
var dýrt að leita til lögmanna og
það höfðu ekki allir efni á þjón-
ustu þeirra.
„Þetta er ný reynsla fyrir mig,“
heyrði hún Daniel segja. „Ég hef
aldrei unnið í svo náinni sam-
vinnu með öðrum, nema þegar
ég var nýútskrifaður og vann
með föður mínum. En ég verð
að viðurkenna að ég er feginn að
fá aðstoðarmann, núna þegar ég
er að drukkna í verkefnum.“
Aðstoðarmann! Hún hafði
verið ráðin sem aðstoðarmaður
Daniels Jeffersons! Charlotte
beit sig í vörina til þess að stöðva
mótmælin sem brunnu á vörum
hennar. Þegar hún þáði starfið
hafði henni ekki verið sagt að
hún ætti eingöngu að vinna með
Daniel. Hún hafði þvert á móti
staðið í þeirri trú að hún ætti að
sinna sömu störfum og yngri lög-
mennirnir og taka að sér öll skít-
verkin meðan Daniel Jefferson
baðaði sig í sviðsljósinu. Þessar
44
Vikan