Vikan - 19.12.1957, Blaðsíða 10

í'l’
stiijíi iit í n
SUMIR leysa vandamál sín eins og menn. Aðrir leggjast
í ofdrykkju eða flýja. Og einstaka fáráðlingur reynir
að afgreiða þetta allt í eitt skipti fyrir öll með því
að fremja sjálfsmorð. Og læst um leið vera að hefna
sín á þeim, sem hann telur hafa beitt sig misrétti!
Þetta er bamalegur hugsunarháttur. Og ég geri mér það
engu síður ljóst í dag en þennan laugardag fyrir sex árum,
þegar ég reyndi að stytta mér aldur.
Allt var mér andsnúið, allt gekk á tréfótum fyrir mér.
Hjónaband okkar Vincente Minnelli var að fara út um þúfur.
Ég var taugaveikluð og uppstökk af svefnleysi. Mér leið illa fyrir
framan kvikmyndavélamar; í síðustu myndinni minni hafði
ég hreinlega gefist upp, gert verkfalþ og fyrir bragðið misst
samning minn við kvikmyndafélagið. Ég sá ekkert framundan
annað en meiri ógæfu og vildi fyrir fullt og allt slá hulu yfir
framtíðina og reyndar fortíðina líka. Ég vildi særa þá sem
höfðu sært mig. Mig langaði einfaldlega ekki að lifa lengur.
Nú er mér ljóst, að hin heimskulega sjálfsmorðstilraun mín
var í rauninni í og með örvæntingarfull tilraun til að fá þá,
sem ég elskaði, til þess að votta mér ást sína á móti. Ég þarfn-
aðist uppörfunar umfram allt annað. Jæja, þegar ég sá skelf-
ingarsvipinn á Vincente og Tully einkaritara mínum, þá þurfti
ég að minnsta kosti ekki lengur að efast um ást þeirra. Og ég
vissi, að auðvitað hafði ég hagað mér eins og barn.
Svo vissi ég, þegar Vincente tók mig í fangið, að mað-
ur sigrast ekki á erfiðleikunum með því að leggja á flótta.
Þetta var óskemmtileg reynsla, en hún kenndi mér sitt af
hverju. Mér lærðist meðal annars að það er ekki hægt að
flýja sjálfan sig og vandamál sín.
Það er reyndar ævisaga mín í hnotskum — hvert vandamálið
á fætur öðru. 1 fyrsta lagi átti ég í rauninni engin bemskuár
— að minnsta kosti ekki þessháttar bernsku, sem flest böm
eiga. Ég var þriggja ára þegar ég kom fyrst fram opinberlega,
og vegna þess að við vomm farandsleikarar — öll fjölskyld-
an — vildu aðrar mæður ekki leyfa börnunum sínum að leika
við mig. Ég eignaðist enga nána vini og var þar af leiðandi
alltaf einmana.
Þegar ég hóf kvikmyndaferil minn, rak ég mig óþyrmilega
á það, hve margt ég átti ólært. Ég fann
sárt til þess, hve óframfærin ég var og
óásjáleg. Samkeppnin hjá Metro-Goldwyn-
Mayer var geysihörð. Hjá M-G-M var fríð-
leikinn tekinn fram yfir hæfileikana —
og ég var sannarlega engin fegurðardís.
Og ein afleiðing þessa var sú að ég fór
að fá óbeit á minni eigin spegilmynd,
og þó sérstaklega þegar ég bar sjálfa
mig saman við hinar raunverulegu feg-
urðardísir kvikmyndaversins, éins og til
dæmis Lana Tumer.
Flestir eiga auðvelt með að megra sig,
en ég er ekki í þeim flokki. Þegar ég
kom til M-G-M beitti ég öllum brögðmn
til þess að verða grennri, en með sára-
litlum árangri. Auk þess var ég sólgin í
sælgæti. Ég var feit og myndavélamar
sýndu það. Frá því ég var þrettán ára,
má segja að sífelld togstreita hafi verið
milli mín og M-G-M. Togstreitan var um
það, hvort ég ætti að borða, hve mikið
ég ætti að borða og hvað ég ætti að borða.
Flestum er víst kunnugt um, hvernig
fyrstu tveimur hjónaböndunum mínum
lyktaði. Hvort stöfuðu þessi vandræði nú
af því, að ég hefði ekki gifst góðum mönn-
um, eða var mér sjálfri eitthvað ábótavant
í húsmóðurhlutverkinu ? Ég veit það ekki.
Mamma og vinir mínir höfðu varað mig
við því að giftast David Rose. Hann var
fjölhæfur hljómlistarmaður. En vinir
mínir litu svo á, að hjónaband okkar
mundi aldrei endast. Bæði hann og annar
maður minn, Vincente Minnelli, báru mig
á höndum sér. Þeir voru góðir menn og
góðir eiginmenn. En einhvemveginn var
það ekki nóg.
Mér hefur verið sagt, að þessi hjóna-
bönd mín hafi farið út mn þúfur af því
ég hafi í rauninni ekki verið að sækjast
eftir eiginmanni heldur manni, sem gæti
komið mér í föðurstað.
Pabbi dó þegar ég var lítil telpa. Ég
elskaði hann. Hann var dásamlegur maður.
Hann gat orðið ofsalega reiður, en hann
var gæddur mikilli kýmnigáfu og sérlega
fagurri tenórrödd. Hann var tíu ára, þegar
hann strauk að heiman og gerðist trúð-
ur. Hann kynntist mömmu í Wisconsin,
þar sem hún var píanóleikari.
Ég var yngst þriggja systra. Pabba
þótti alveg sérstaklega vænt um litla.
barnið sitt. Hann söng mig oft í svefn.
Þegar ég fæddist, var Suzy systir mín
sjö ára og Jimmy systir fimm ára. Þær
voru þegar byrjaðar að syngja og dansa
opinberlega. Foreldrar mínir höfðu ósk-
10
VIKAN