Vorið - 01.03.1948, Síða 8

4
VO RIÐ
Og nú kemur sagan:
Það var snemma í fyrrasumar, að
Brandrós gerðist allþungfær og
kviðsíð mjög.
Leið nú óðum að þeim tíma, er
hún skyldi léttari verða.
En móðurást kisu litlu var heit
og sterk. Þess vegna leiddist henni
að bíða eftir kettlingunum og ákvað
að taka sér fósturbarn.
Læddist hún því ofan í mýri og
rændi þar ofurlitlum hrossagauks-
unga, bar hann í tjald, sem stóð í
hlaðvarpanum og lagði hann þar „á
brjóst“.
Ekki vildi „gaukurinn" þýðast
fóstruna og bar sig hið versta, en
kisa greip hann, full umhyggju og
ástúðar, þrýsti honum að brjósti
sér og malaði hátt.
Þetta fannst börnunum óeðlileg
„barnfóstrun". Tóku þau fuglinn
og slepptu honum ofan í mýri, en
lokuðu kisu inni. Nokkru seinna
um daginn slapp kisa úr varðhald-
inu, leitaði „gaukinn" uppi að
nýju, skauzt með liann inn í kjall-
ara og iagði hann þar á brjóst. Var
hún þá glöð og kunni sér ekki læti
fyrir fögnuði.
Þótti nú börnunum illt í efni.
Fuglinum varð að bjarga, en sárt
var að þurfa að lirella kisu, eftirlæt-
isgoðið, sem öllum þótti svo vænt
um.
í þetta sinn var þó kisa lokuð
inni til næsta dags. Gerði hún ekki
fleiri tilraunir með fósturbarnið, en
eftir viku tíma eignaðist hún fimm
kettlinga. Einn af þeim var Branda.
Þetta var sagan af kisu litlu. Hún
er dálítið óvenjuleg, en kisa er að
fleiru leyti skrítin. Til dæmis þykir
henni afar vænt um börnin og sakn-
ar þeirra sárt, ef þau fara að heim-
an. Ef þau veikjast ,sækir hún í rúm-
in lil þeirra, leggur mjúka fætur
um háls þeim, og reynir að liugga
þau með öllu móti. Það er þvi ekki
furða, þótt börnunum sé annt um
Brandrós og dóttur hennar Bröndu,
sem er einstaklega falleg og gefin
fyrir að hoppa og skoppa.
Um kvöldið háttaði ég snemma.
Greip ég þá penna í hönd mér, setti
mig í „skáldlegar" stellingar, og
byrjaði að semja þessa grein.
í kringum mig voru börnin og
liorfðu með lotningu á bókstafina,
sem brunuðu fram á pappírinn. Þau
vissu það, að ég var að krota niður
söguna af henni Brandrós, eftirlæt-
iskettinum, sem tók sér fugl fyrir
fósturbarn.
Daginn eftir var bezta veður.
Steig ég þá á bak þeim rauða og slóst
í för með Stefáni pósti að Fosshóli.
Þangað kom Egill bróðir minn,
sem annast póstflutninga um aust-
anverðan Bárðardal. Varð ég hon-
um samferða fram Bárðardalinn. —
Gengum við mest á skíðum og fór-
um okkur rólega, enda hafði Egill
þungan bagga að bera, en ég var
haltur, eftir uppskurð á fæti.
Gististaðir okkar voru Kálfborg-