Vorið - 01.03.1948, Síða 9

V O R I Ð
5
Sá er vinur, sem í raun reynist
I.
Þetta er saga um þjóf. Þjófurinn
liét Hinrik og fæddist í fátæklegum
kofa víð veginn, þar sem hann
liggur til þorpsins. Hann stal sykri
frá móður sinni og hveitibrauði frá
ömmu sinni, senr orðin var gömul
og þoldi ekki að borða rúgbrauð.
Svo hafði hann stolið vasahníf frá
öðrum dreng í skólanum. Það
komst upp og hann varð að skila
hnífnum aftur. Og nú var svo kom-
ið, að enginn drengur í skólanum
treysti honum, og móðir hans og
amma grétu oft hans vegna.
Svo var lionum komið fyrir í vist.
Það var langt frá heimili hans, því
að móðir hans hafði ckki þorað áð
bjóða neinum af nágrönnum sínum
að taka hann, hún hélt að öllum í
sókninni væri kunnugt um bresti
hans, og óttaðist þcss vegna, að eng-
inn vildi hafa hann.
ará og Lundarbrekka, og á báðurn
þeim bæjum fengum við prýðilegar
viðtökur. Það áttum við líka skilið,
a. m. k. Egill, sem rogaðist með
þungan póst til sveitunganna.
Á miðvikudag komumst við lieim
til okkar, að Víðikeri.
Og lýkur nú þessum ófullkomna
þætti.
Hinrik tók þessari vistráðningu
létt í fyrstunni. En þegar sá dagur
kom, er hann skyldi fara að heiman,
spurði hann móður sína, hvort hann
myndi þurfa að sofa einn. Hann var
sem sé ákaflega myrkfælinn. Það
kom meðal annars til af því, að
hann hafði ekki góða samvizku. Og
þegar hann hafði stolið hnífnum,
liafði liann ekki haft nokkra ánægju
af honum. Hann varð alltaf að fela
hann fyrir hinurn drengjunum og
gæta Jress, að hafa hann alltaf niðri
á botni í vasanum. Þegar hann tók
snærisspotta upp úr vasanum, varð
liann að gæta þess, að hnífurinn
kæmi ekki með. Og þegar hann stóð
á höfði, var hann alltaf hræddur
um, að linífurinn myndi detta úr
vasanum. Hann var alltaf sílnæddur
um, að þetta myndi komast upp.
Augu hans urðu hrædd og flóttaleg.
Og honum fannst alltaf einhver
vera að veita sér athygli. Svo fór
hann að verða hræddur á næturnar.
Það er bezt að bæta því einnig
við, að amrna lians liafði líka sagt
honurn heldur mikið af draugasög-
um, þegar hann var lítill, og hann
hafði hlustað á þær, þangað til svit-
inn rann niður bakið á honum. Það
fyrsta, sem hann spurði um viðvíkj-
andi nýju vistinni var því það, hvort
hann þyrfti að sofa einri.