Vorið - 01.03.1948, Side 11

VO RIÐ
7
staklega hundinn Trygg, sem hafði
næstum því étið hann, þegar hann
var að koma í vistina á dögunum.
Hann hrósaði Trygg svo mikið, að
hann myndi haí'a orðið sótrauður af
feimni, ef hann hefði skilið það,
sem Hinrik sagði um liann, þótt
liann annars væri biksvartur á belg-
inn. Hann sagðist áreiðanlega hafa
Trygg með sér, ef hann fengi að
skreppa heim einhvern tíma um
sumarið. „Ég vildi, að ég mætti allt-
af hafa Trygg hjá mér, líka í vetur,
þegar ég kem lieim til þín,“ sagði
Hinrik að lokum.
„Hundar geta ekki unnið fyrir
fæði sínu,“ sagði móðir hans, og
hún sagði það á þann liátt, að Hin-
rik þagnaði. En augu hans urðu vot,
þegar hann settist niður við hliðina
á þessum bezta vini sínum og fól
hendur sínar í loðna feldinum hans.
Og þegar móðir lians var farin, sat
hann þarna lengi hljóður og liugs-
andi.
III.
Allt gekk nú vel nokkurn tíma,
en svo kom að því, að litlu munaði
að illa færi.
Það var komið frani í ágúst.
Kirsiberin voru orðin fulljn'oskuð,
en inni í garði húsbóndans stóð
kirsiberjatré, sem svignaði undan
hinum þroskuðu ávöxtum. Hinrik
varð oft starsýnt á tréð gegnum girð-
inguna, þegar hann var að reka
kýrnar. Hann veitti því eftirtekt, að
tréð var svo hlaðið berjum, að það
var nærri því ótrúlegt, hvað mikið
komst þar fyrir, og það rnyndi ekki
sjá högg á vatni, þó að af þeim væri
tekið. Og svo voru berin svo safarík
og girnileg, að það kom vatn í
munninn á Hinrik, þegar hann
hugsaði um þau. Og Hinrik gat
ekki annað en liugsað um þau.
Heirna hjá mömmu hans voru eng-
in kirsiber. Það gat varla heitið, að
hann hefði nokkurn tíma bragðað
þau, og ekki gat hann búizt við að
fá þau, þótt hann kæmi heim til
mömmu aftur. En þarna stóð þetta
tré, sem var svo þakað kirsibet'jum,
að það gat varla borið öll þau ósköp.
Hinrik flýtti sér burt og vildi
ekki sjá meira, en hann gat þó ekki
annað en haldið áfrarn að hugsa um
kirsiberin alla leið út í hagann.
Hann fór að hugsa um húsbónda
sinn, sem hafði svo mikið dálæti á
kirsiberjatrénu sínu, að hann fór
oft á dag út í garðinn og skaut úr
byssu sinni til að flæma starrana
burt, svo að allir fuglar urðu
hræddir og jafnvel fólkið í þorpinu
líka.------
Þetta kvöld var lítill drengur í
óhreinni skyrtu og stuttbuxum á
ferð úti við. Hann hafði gengið úr
skugga urn, að allir vinnumennirn-
ir svæfu, því næst læddist hann út
og meðfram veggnum, þar sem
skugginn var mestur. Hann gekk
hikandi að girðingunni, nam þar
staðar litla stund, lagðist því næst