Vorið - 01.03.1948, Qupperneq 12

8
V O RIÐ
niður og renndi sér undir girðing-
una og inn í garðinn. Þar stóð hann
hægt á fætur, fölur í andliti og með
starandi augu. Það var nótt og allt
var dauðakyrrt. Og þarna stóð kirsi-
berjatréð rétt fyrir framan hann.
Hann sá berjaklasana í rökkrinu, og
það kom vatn í munninn á honum
og einhver fiðringur í magann.
Hann læddist liægt af stað í áttina
til trésins. Ekkert hljóð heyrðist,
nema einhver daufur þytur í
fjarska, sem færðist nær.
Hjartað barðist í brjósti lians. Nú
var hann alveg við takmarkið.
Hann ætlaði að klifra upp í tréð.
Þar mundi hann geta falið sig, ef
einhver kæmi. Jafnvel draugarnir
myndu ekki finna hann þar. Hann
gat blátt áfram gert gys að þeim, ef
hann gat horft á þá ofan úr trénu.
Hann leit upp, greip um stofninn,
kreppti fingurna og tærnar og lyfti
öðrum fætinum — en þá fann hann
eitthvað mjúkt, blautt og hræðilega
kalt koma við annan fótinn. Hann
liikaði og stóð kyrr andartak.
Óteljandi hugsanir þutu í gcgn-
uni huga hans, svo að honum fannst
eins og höfuðið ætla að springa.
Hann hugsaði um ömmu sína,
nóttina, draugana, kyrrðina, dauða
sinn, grát móður sinnar og margt
og margt fleira, þar til hræðslan og
örvæntingin dró svo úr honum all-
an mátt, að hann féll aftur á bak og
greip í það, sem stoð aftan við
hann.
Og þarna lá hann í grasinu með
Trygg í faðminum. Honum hafði
ekki getað dottið það í hug, að það
var stóra, svarta trýnið lians Tryggs,
sem hafði komið við fót lians fyrir
nokkrum andartökum. Hann gat
ekkert hugsað. Hann liugsaði urn
það eitt að halda Trygg föstum í
faðmi sínum. Eftir litla stund fór
hann þó að líta í kringum sig. Hann
var ekki myrkfælinn nú. En hann
var allt í einu orðinn svo ákaflega
þreyttur. S\’o gekk hann hljóðlega
burt, og cftir andartak var garður-
inn aftur auður og þögull.
Kappel Böcker.
H. J. M. þýddi úr dönsku.
Æ, hana hítur.
Lísa: — Ég átti að sækja bréf
Póstþjónninn: — Til hvers er það?
Lísa: — Það stendur áreiðanlega utan
á bréfinu.