Vorið - 01.03.1948, Síða 23

V O R I Ð
19
fyrir stórvöxnu tré, sem teygði
greinarnar út yfir fenið.
Hún greip í þær, og náði sér upp
úr. Nú stóð hún á sléttu, grænu
engi. Hún var þreytt, en hún vissi
að hún mátti alls ekki nema staðar.
Hún leit á blómið, til þess að sjá,
hvort það væri nú ekki alveg visn-
að, en nú var það nærri út-
sprungið, henni til mikillar gleði.
í gleði sinni þrýsti hún blóminu
að hjarta sér, og þá hvarf þreytan.
Hún gekk nú rösklega. Þá kom
heill hópur af ungu fólki á móti
henni. Það dansaði og söng og spil-
aði á flautu, og svo hrópuðu stúlk-
urnar: Halló, þú j:>arna, vertu með.
En hún hristi höfuðið.
Þá komu þær og gripu í hendur
hennar og reyndu að draga hana
með sér, en hún gat losnað úr greip-
um þeirra og hraðaði sér brott.
Þá mætti henni gamall maður,
strangur á svip og sagði:
Þú ert með hvíta blómið þitt sé
ég er, en þú færð ekki að hafa það
framvegis, nema þú leysir þraut af
höndum.
Gaktu áfram.
Lilja sá stórt bál hefjast upp af
jörðinni fram undan sér.
Hún hélt þétt að sér fötunum,
lokaði augunum og óð bálið, eins
hratt og hún gat.
Hana logsveið í allan líkamann.
En yfir komst hún, án þess að skað-
brenna sig. Og þegar hún leit á
blómið, sá hún það standa í fullum
skrúða, ilmandi og dýrðlegt.
Aftur dimmdi. Hún heyrði foss-
dunur öðrum megin við sig, en hin-
um megin sá hún þverhnýpt berg.
Nú ljómaði svo af blóminu hvíta,
að stúlkan gi'illti einstigi, sem lá
milli fossins og hamranna. Hún fór
eftir þessu einstigi, og var allt í
einu stödd í fögrum skrúðgarði. —
Þar kom dísin fagra á móti henni,
faðmaði hana að sér og bauð hana
velkomna. Hún var nú glaðari og
hamingjusamari en orð fá lýst. —
Fjöldi fólks var þarna saman kom-
inn. En allir báru hvítt blóm í hár-
inu. Og dísin, sem nú birtist eins og
engill, festi blómið í hár Lilju og
sagði:
Vina mín, blómið þitt heitir
barnatrú. Nú þarftu ekki að óttast
framar, að þú týnir því. Þú hefur
barizt og sigrað. Nú ertu í ríki
guðs, sem það gefur öllum, sem
vernda það. Á. N.
Kennarinn: — ÞaS varst þá ekki þú,
Haraldur, sem slóst Knút á nefið, svo
að hann fékk blóðnasir?
Haraldur, æstur og utan við sig eftir
áflogin: — Nei, það var ekki ég.
Knútur: — Nú segir þú ekki satt,
Haraldur.
Haraldur: — Ef þú ekki heldur þér
saman, þá slæ ég þig aftur!
Kennarinn: — Hvernig er „ég sit“ í
þátíð?
Þóra: — Ég stóð.