Vorið - 01.03.1948, Side 27

VO RIÐ
23
aðeins verið góður við hann. Ó,
hvernig gat hann hagað sér svo and-
styggilega.
En hinum drengjunum leið held-
ur ekki vel. Sumir voru þögulir,
aðrir töluðu saman. Þeir höfðu þó
ekki gjört neitt. Þeir höfðu ekki
verið með í því. Eigi að síður höfðu
margir þeirra það á meðvitundinni
að hafa tekið þátt í einhverju
röngu.
Lars var fölur og sat og fitlaði við
hnappana á jakkanum sínum. Hin-
rik reyndi að bera sig mannalega.
Hann varpaði fram nokkrum gróf-
um gamanyrðum. F.n enginn tók
eftir þeim.
Strax og Thomsen kennari kom
inn úr dyrunum varð þögn. Hann
staðnæmdist við kennaraborðið, lét
eplin á það og stóð ofurlitla stund
þögull og leit yfir drengjahópinn.
Svo sagði hann: „Þeir, sem voru
uieð í þessu, eiga að standa upp.“
Litli-Jens stóð strax á fætur.
Hann grét enn þá. Lars var á báð-
um áttum. En svo sá hann að Hin-
rik sat kyrr. Hann lyfti sér aðeins
upp, en svo settist hann aftur. En
nú leit Thomsen kennari strangt á
hann.
,,Er Jens aðeins einn sekur?"
spurði hann.
Þá gat Lars ekki setið lengur, en
sagði, í því að hann reis upp: ,,Hin-
rik var einnig með!“
„Éo- hef ekki barið Ruglaða-Jens“,
sagði Hinrik hikandi.
„Eru það nú drengir!“ sagði
Thomsen kennari strangt. „Heyrð-
uð þið ekki, að ég sagði, að Jreir,
sem hefðu verið með í þessu, ættu
að standa upp. Og svo sýnið þið
óhlýðni!"
Nú varð Hinrik líka að standa
upp.
Svo kom smám saman skýringin
á hinum örlagaríka aðdraganda.
Hinrik og Lars urðu að játa, að
þeir hefðu strítt Litla-Jens og
hindrað hann í að fara burtu.
Á eftir var hljótt svolitla stund,
þar til Thomsen kennari sagði:
„Þið voruð heppnir, að ekki varð
meira að Jens frá Elliheimilinu. —
Hinrik og Lars hafa viljað skopast
að gömlum manni, af því að hann
er ekki heilbrigður, manni, sem
þarfnast góðvildar okkar. Skiljið
þið hve ódrengilegt Jrað er? Ég get
ekki afsakað það, hvernig þú, Jens,
hefur komið fram við hann. Þú
verður að læra að stjórna skapi
þínu! En Jrið tveir,“ og nú sneri
Thomsen kennari sér að Lars og
Hinrik, „þið berið aðalábyrgðina á
því, sem fyrir hefur komið. Þess
vegna krefst ég þess af ykkur, að Jrið
biðjið félaga ykkar fyrirgefningar
fyrir hina ljótu framkomu ykkar
gagnvart honum. Þið voruð ekki
aðeins ódrengilegir við hann, en
J^egar J:>ið áttuð að standa við það,
sem Jrið höfðuð gjört, þá voruð þið
svo huglausir, að jrið ætluðuð að
laumast burtu og láta hann bera