Vorið - 01.03.1948, Qupperneq 31

VORIÐ
27
þín fara að dökkna og missa mátt-
inn ,springa blómin mín út. Þá verð
ég rauð, fagurrauð endanna á milli,
fegurri en nokkuð annað, sem þú
hefur séð.“
„Gortaril“ sagði skógurinn, og
svo töluðu þau ekki meira saman.
Næsta ár hafði heiðin fært sig nær
og lagt undir sig stórt svæði af hæð-
unum utan við skóginn. Þetta sá
skógurinn vel, en sagði þó ekkert.
Honum fannst það ekki virðingu
sinni samboðið að tala við slíkan
flæking. En í raun og veru var hann
þó dálítið hræddur. Hann lét þó
sem ekkert væri og klæddi sig í sinn
viðhafnarskrúða.
En með hverju ári sem leið, kom
heiðin nær og nær. Nú hafði hún
hulið allar hæðirnar og var komin
fast að girðingu skógarins.
„Hypjaðu þig burtu,“ skipaði
skógurinn. „Ég þoli ekki að sjá þig.
Snertu ekki við girðingunni
minni.“
„Ég fer yfir girðinguna," svaraði
heiðin. „Ég fer inn í þig, ét þig
upp, eyði þér.“
Þá hló skógurinn svo hátt, að öll
blöðin hans skulfu.
„Jæja, svo að þú hefur það í
huga,“ sagði hann. „Bara að þér tak-
ist það nú. Ég er hræddur um, að ég
verði heldur stór munnbiti fyrir
þig. Þú heldur ef til vill, að ég sé
einhver engjaskiki eða akurblettur,
sem hægt sé að labba yfir á lítilli
stund. En það skaltu vita, að eng-
inn er voldugri eða sterkari hér í
sveit en ég. Og nú skal ég syngja
nokkrar vísur fyrir þig, og verður
þú þá vonandi eitthvað fróðari eft-
ir en áður.“
Svo fór skógurinn að syngja. Allir
fuglarnir tóku undir, og blómin
lyftu krónum sínum og sungu með.
Refurinn hætti í miðju kafi að
borða feita hænu, sem hann hafði
náð í. En vindurinn þaut í milli
trjástofnanna og samdi lag við vísur
skógarins.
„Hvað segir þú nú?“ spurði skóg-
urinn. Heiðin sagði ekkert, en
næsta ár fór hún yfir girðinguna.
„Ertu vitlaus?" spurði skógurinn.
„Ég fyrirbýð þér að fara yfir girð-
inguna."
„Þú ert ekki húsbóndi minn,“
svaraði heiðin. „Ég geri eins og ég
hef sagt.“
Þá kallaði skógurinn á rauða ref-
inn og hristi greinar sínar svo mik-
ið, að aldin hans hrundu niður og
festust í loðna feldinum refsins.
„Hlauptu út á heiðina, refur litli,
og komdu þessum aldinum þar fyr-
ir,“ sagði skógurinn.
„Það skal verða gert,“ sagði refur-
inn og skokkaði af stað.
Hið sama gerði hérinn, hjörtur-
inn og músin. Og krákan hjálpaði
einnig til, vegna gamallar vináttu.
Vindurinn lagði þarna einnig hönd
að verki og hristi greinarnar svo
harkalega, að aldinin fuku langar
leiðir út yfir heiðina.