Vorið - 01.03.1948, Qupperneq 41

VORIÐ
37
Úr heimi harnanna
SKÓLADÓTIÐ HENNAR HEIÐU.
Heiða var 9 ára, hún var svo löt að
læra, að þó að mamma hennar bæði
hana að fara nú að læra lexíurnar sín-
ar, þá svaraði Heiða einbeitt:
i-Ég læri lexíurnar mínar í kvöld,
þegar ég er komin í rúmið, ég kann æf-
inlega vel.“
En auðvitað kunni telpugreyið ekki
stakt orð. Það var heldur engin von að
hún kynni, því að hún las aðeins einu
sinni yfir.
Svo var nú það versta með hana
Heiðu, að hún fór svo hræðilega illa
rneð bækurnar sínar, að pabbi og
mamma hennar voru alveg hætt að gefa
henni bækur í jólagjöf eða afmælisgjöf.
T. d. gaf pabbi henni Rauðhettu í jóla-
gjöf. Heldurðu ekki, að hún fari þá út
með hana og skilji hana eftir úti á hlaði
°g hundurinn Lubbi tætti hana alla
niður. Og mér er nær að halda, að hún
Heiða hafi ekki mikið séð eftir henni
Rauðhettu.
Jæja, nú held ég, að þetta sé nóg
upplýsing um Heiðu, hvernig hún var.
Nú var Heiða háttuð og las landa-
fræðina oft, að kalla má, þrisvar sinn-
um, því að á morgun var próf. Nú henti
Heiða frá sér landafræðinni, slökkti
ljósið, lagðist út af og sofnaði svefni
hinna réttlátu. Skóladótið lá víðs vegar
um borðið, rifið og tætt, étið og nagað.
Skóladótið hafði komið sér saman um
að halda fund vegna „húsmóður" sinn-
ar, en svo kölluðu þau Heiðu, þegar hún
væri sofnuð. Skrifbókin, stílabókin og
strokleðrið höfðu farið í fýlu út af þess-
ari uppástungu. íslandssagan var
fundarstjóri og blýanturinn skrifari. —
Enginn kom sér að því að byrja, svo að
íslandssagan byrjaði hásum rómi, því
að hún hafði orðið eftir úti hjá ,,hús-
móðurinni" og fengið kvef.
„Háttvirtu hlustendur! Nú er svo