Vorið - 01.03.1948, Page 42

38
VORIÐ
komið, að við verðum að halda fund,
vegna „húsmóður“ okkar. Hún fer svo
hræðilega illa með okkur, að við erum
öll úr lagi gengin. Áðan t. d. henti hún
vinkonu minni, landafræðinni, svo rifið
er upp úr kjölnum á henni. Ég er skítug
og öll útkrotuð. Blýanturinn, maðurinn
minn, og pennastöngin, systir hans, eru
bæði nöguð og brotin. Það vantar þrjú
blöð í ungfrú dýrafræði og blessaðar
biblíusögurnar eru spjaldalausar."
Nú kvað blýanturinn sér hljóðs, og
var heldur digurbarkalegur.
„Húsmóðir mín er búin að eiga mig
í eina viku, og fyrsta eða annan daginn,
sem hún átti mig, nagaði hún mig svo
ógurlega, að ég gat ekki annað en
hljóðað, og svo fór hún að pikka hana
Jóu, en Jóa þreif í mig og ég handleggs-
brotnaði. Nú legg ég til, að við skrifum
„húsmóður" okkar gott bréf og biðjum
hana að fara betur með okkur.“
Þessi uppástunga var samþykkt í
einu hljóði. Bréfið var svohljóðandi:
Kæra húsmóðir!
Nú ætlum við að krota þér fáeinar
línur. Við ætlum nú að biðja þig að fara
ósköp vel með okkur hér eftir og læra
bækurnar þínar vel.
Frá skóladótinu þínu.
En það er af Heiðu að segja, að hún
fór alltaf vel með dótið sitt eftir þetta.
Huldustclpa
nýorðin 12 ára, verður skáld með tíð
og tíma.
KLOVN.
Mér hefur ekki þótt sérstaklega vænt
um neitt dýr, mér þykir vænt um öll
dýr. Ég ætla að skrifa um hund sem hét
Klovn. Þegar ég var eins árs, fengu
pabbi og mamma hann, hann var þá
hvolpur. Ég var svo lítil, að ég man lít-
ið eftir honum. Hann var lágfættur,
nokkuð langur, með löng eyru. Hann
var fallegur hundur, gulgrár og svartur
að lit. Hann var ákaflega hændur að
pabba og mömmu og líka að mér, þó að
ég væri svo lítil, að ég gæti ekkert leik-
ið við hann. Þegar ég sat á gólfinu,
hljóp hann allt í kringum mig og glefs-
aði í mig og vildi fá mig til að leika við
sig. Stundum þegar ég stóð, kom hann
og sleikti mig í framan. En mér var
ekki meira en svo um þessi blíðuhót.
Hann var látinn sofa í grænmáluðum
kassa rétt við stofudyrnar. Þegar
mamma var með mig úti í vagni, elti
Klovn alltaf, og ef mamma fór inn í búð,
beið hann fyrir utan og gekk alltaf í
kringum vagninn, og ef einhver ætlaði
að líta ofan í vagninn, gelti hann og
gelti til að láta mömmu vita. Klovn var
mjög skynsamur og vildi hafa reglu á
öllu í húsinu. Eina nótt vakti hann
pabba og mömmu með svo miklu gelti,
að þau fóru að vita hverju þetta sætti.
Þá hafði leigjandi, sem var í húsinu,
komið seint heim og gleymt að loka
húsinu. í annað skipti vakti hann þau
með gelti, þá hafði gleymst að slökkva
ljósið á ganginum.
Þegar ég var tveggja ára, dó Klovn.
Það ók yfir hann maður með mjólkur-
kerru. Við urðum öll svo sorgbitin, því
að okkur þótti svo vænt um litla hund-
inn. Mamma á af honum skinnið, það
er inni í stofunni heima.
Edda Alice Kristjánsdóttir, 12 ára.