Vorið - 01.09.1956, Side 4

82
V O R I Ð
ákváðu að reyna að koma upp um
þá Sebastian og Kristófer. — Þeir
héldu nú ofurlitla ráðstefnu í sjó-
húsinu hjá Leili og gerðu áætlanir,
sem þeim fannst í bili ekki vera
svo erfitt að framkvæma.
„Við læðumst um borð í skútuna
þeirra í kvöld, þegar dimmt er orð-
ið, felum okkur þar, og ef lánið er
með okkur, leggja þeir ef til vill út
í einhvern dularfullan leiðangur,
án þess að vita af okkur í skútunni.
Og svo getum við fylgzt nreð öllu,
sem gerist.
„Fín hugmynd," sagði Leifur.
„Ég samþykki þetta.“
Þeim tókst báðum að kornast að
heiman án þess að þeim væri veitt
eftirtekt. Og klukkan hálf tíu voru
þeir báðir mættir á bryggjunni.
Þeir sáu, að Ijós var í káetugluggan-
um á skútu þeirra Sebastians og
Kristófers, og þeir voru ekki seinir
á sér að læðast um borð. Enginn
Jiafði séð ti! þeirra, og þeir gátu nú
falið sig undir segldúk frammi í
skipinu. Þar voru þeir öruggir.
Biðin varð nokkuð löng, og Ótt-
ar, sem alla tíð iiafði verið Jítið fyrir
það gefinn að Iialda lengi kyrru
fyrir, fór nú að verða óþolinmóður.
Hægt og gætilega skreið liann und-
an segldúknunr og þaðan að káetu-
glugganum. Hann ætlaði að vita,
hvort hann heyrði nokkuð í þeim
félögum. Og þið megið vera viss
um, að hann hlustaðj vel, þegar
honum varð ljóst, hvaða áætlanir
þeir félagar höfðu á prjónunum.
Hann gaf sér ekki tíma til að
hlusta á frekari ráðagerðir, en flýtti
sér nú allt hvað hann gat til Leifs
aftur.
„Við verðum að fara aftur í land
samstundis," sagði hann með önd-
ma í hálsinum. „Þeir Sebastian og
Kristófer eru að ráðgera að sökkva
skútunni í nótt til þess að fá greitt
tryggingarféð."
Leifur hugsaði sig um litla stund.
„En hvernig væri að við reyndum
að koma í veg fyrir að það takist?“
sagði hann hikandi.
„Þú veizt þó upp á þínar tíu
fingur hvernig fara á með vélina.
Og þeir geta væntanlega ekki kom-
ið meiri leka að skútunni en það,
að við getum haft henril á honum,
þar til við komumst að landi.“
Óttar varð þess nú var, að ævin-
týraþráin var að fá yfirhöndina yfiv
allri varfærni.
„Þetta gæti orðið hættulegt,"
sagði hann loks. „En gaman væri
að reyna þetta.“
Nú heyrðu þeir, að Kristófer
gekk aftur í vélarrúmið og setti
vélina í gang. En Sebastian vann
að því að leysa landfestar. Hann
stóð svo nálægt Óttari að hann hefði
getað seilzt og tekið utan um fót
hans.
Á næsta andartaki lagði skútan
frá bryggjunni og Sebastian tók sér
stöðu í stýrishúsinu,