Vorið - 01.09.1956, Síða 15

VORIÐ
93
„Elsku litla Hatta, elsku litla
Bletta og elsku litla Hyrna. Blessuð
börnin mín, Ijúkið nú upp dyrun-
um. Nú er ég komin aftur ol'an úr
fjallinu með stórt knippi af grænu
grasi, vatn í munninum og mjólk í
spenunum."
Þégar kiðlingarnir lieyrðu þetta,
opnuðu þeir dyrnar. En þá stökk
úlfurinn inn í kofann og át alla
kiðlingana, en hljóp síðan burt.
Og um kvöldið kom svo geita-
mamma ofan úr fjallinu, hljóp heim
að kofanum og jarmaði:
„Élsku litla Hatta, elsku litla
Bletta og elsku litla Hyrna. Ljúkið
nú upp hurðinni. Nti er ég komin
með knippi af grænu grasi, vatn í
munninum og mjólk í spenunum."
En enginn svaraði, því að kolinn
var auður. Þá fór geitamamma að
gráta. En tár hennar komu ekki
að neinu gagni.
Kiðlingarnir hennar voru horfn-
ir.
„Kannske hundurinn hafi etið
litln kiðlingana mína?“ sagði hún
við sjálfa sig.
Svo stökk luin upp á hundahúsið
og trampaði á þakinu mtð fótunum.
Knak — knak —■ knak, heyrðist í
þakinu.
Þegar hundurinn heyrði trampið
upp á þakinu sínu, gægðist hann út
og öskraði:
„Hver er það, sem trampar á þak-
inu mínu? Það eru gestir hjá mér.
Það hrundi skítur ofan í súpuna,
og gestirnir vilja ekki borða hana.“
Þá svaraði geitin:
„Eg er geitamamma. Það er ég,
sem trampa á þakinu þínu. Hefur
þú borðað hana Höttu? Hefur þú
borðað hana Blettu? Hefur þú borð-
að hana Hyrnu? Komdu út, og ég