Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 17

V O R I Ð
95
þakið á húsinu hans og trampaði
þar með fótunum.
Þegar úlfurinn lieyrði brakið og
brestina, kom hann út og spurði
með dinnnri röddu:
„Hver er það, sem vogar sér að
trampa uppi á mínu þaki? Það eru
gestir Iijá mér, og það féll skítur
ofan í súpuna, og nú vilja gestirnir
ekki borða hana.“
Þá trampaði geitin enn meir á
þakinu og jarmaði:
,,Eg er geitamamma. Það er ég,
sem trampa á þakinu þínu. Hefur
þú borðað hana Höttu mína? Hefur
þú borðað hana Ulettu mína? Hefur
þú borðað liana Hyrnu mína? —
Komdu út, og ég skal berjast við
þig, og þá skaltu fá að kenna á
hvössu homunum mínum.“
Úlfurinn svaraði:
„Ég hef borðað Itana Höttu þína.
Ég hef borðað hana Blettu þína. Ég
hef borðað hana Hyrnu þína. Ég er
til með að berjast við þig. — Ég er
ekkert hræddur við hvössu hornin
þín.“
Eftir þetta samtal komu þau sér
saman um, að þau skyldu berjast.
Að því búnu fór geitin lreim.
Hún fyllti litla könnu með geita-
mjólk og gekk síðan á fund smiðsins
og sagði:
„Ég ætla að biðja þig að skerpa
hornin mín strax.“
Smiðurinn tók fegins hendi við
mjólkinni og tók síðan að skerpa
hornin á geitinni, þar til þau voru
orðin hvöss eins og alur. Svo mætt-
ust ge.tin og tilfurinn til að berjast.
Úlfurinn kom æðandi á móti geit-
inni með opinn kjaftinn, svo að
skein í oddhvassar tennurnar, en
geitin kom þrammandi á móti hon-
um með hárbeitt hornin, og hún
rak hornin af svo miklu afli í kvið
úlfsins, að hann rifnaði, og allir
litlu kiðlingarnir hennar, Hatta,
Bletta og Hyrna, komu út úr maga
úlfsins, alveg heilir og hraustir.
Þá varð geitamamma svo glöð, að
hún saumaði sanran magann á úlf-
inum og hljóp svo heinr nreð litlu
kiðlingana sína. H. J. M. þýddi.
STÆRÐFRÆÐI
Kennarinn reynir að útskýra hugtakið
deiling nteð nokkrum dæmum.
„Þegar maður deilir í tölu með annarri
tölu, verður alltaf að gæta jress, að um
sama nafn sé að ræða. Það er til dæmis
ekki hægt að deila fjórum fílum með
tveimur eplum. Heldur verður að deila
fjórum eplum með tveimur eplum.“
Lítill patti aftur í bekknum réttir upp
hendina og spyr dálítið hissa:
„En er Jrá ekki hægt að skipta fjórum
eplum með hníf?“
FYRIR RÉTTI
l'étur Pétursson er ákærður fyrir að liafa
stolið gullúri, en dómarinn getur ekki
dæmt hann, vegna jrcss að sannanir skort-
ir. Og svo kveður hann upp dóminn.
„Vegna jress að sannanir vantar fyrir
Jijófnaði yðar, dæmi ég yður sýknan. Þér
eruð frjáls maður."
Pétur Pétursson: „Á ég að skilja það
svo, að ég megi þá halda úrskömminni?"