Vorið - 01.09.1956, Side 41

VORIÐ
119
hjarnbreiður jöklanna, þar sem eld-
urinn sefur undir ábreiðu mjallar-
innar, þar sem rauðar rósir blika
við bleikan akur. Mér er meira virði
að deyja liér og þjást, en að lifa og
njóta við annarlegan sjónhring
framandi skóga. Þessi mjúka, milda
mold verður mér feginshvíla, útlag-
anum, sem séð hef vin minn hverfa
á fund annars vinar og ástmey mína
fagna ósigri mínum og kvöl. Landið
mitt, ísland, það mun aldrei bregð-
ast neinu sinna barna.
Kolsk.: Lofað hefur þú að fara.
Hver, sem bregzt gefnu heiti, verð-
ur af því minni maður. Svo mjög
sem ég þó ann landinu, er hefur
fóstrað mig og fætt, gefið mér gleði
mína og minningar, vonir mínar og
vini, þá ann ég þó heiðri mínum
iieitar. Stundarviðhorf ættjarðarást-
arinnar getur livatt mig til að snúa
við, en heiðurinn krefst þess, að til
liafs sé haldið.
Gunnar: Ég hef engu lofað,
frændi, enda kæmi það nú að litlu.
Ég get ekki farið. Ég fer ekki
lengra.
Kolsk.: Þá rnunurn við aldrei
framar sjást. Dauðinn kallar þig.
Ég mun hvergi yndi nema, en
heiðri mínum halda.
Gunnar: Sjáðu, fögur er hlíðin,
svo að mér hefur hún aldrei jafn-
fögur sýnzt, bleikir akrar og slegin
tún, og mun ég nú ríða heim og fara
livergi.
Kolsk.: Enn einu sinni bið ég þig,
bróðir, ger eigi þann óvinafagnað,
að þú rjúfir sætt þína. Hygg, að ekki
verður Hallgerði minni gleði að fá
þig aftur heim, ef hún hatar þig.
Mun þá allt fara sem Njáll hefur
sagt, og þú ekki annað heim sækja
en dauða þinn.
Gunnar: Hvers virði er mér lífið,
ef hún fagnar því, að ég fjarlægist
hana, og enn meir ef ég geng á móti
auðsénum aldurtila? — Og mun ég
hvergi fara, og svo vildi ég að þú
gerðir einnig, bróðir.
Kolsk.: Eigi skal það. Hvorki
mun ég á þessu níðast né öðru, því
er mér er til trúað, og mun sá einn
hlutur svo vera, er skilja mun með
okkur. En seg það móður rninni,
að ég ætla ekki að sjá ísland framar,
því að ég mun spyrja þig látinn,
frændi, og fýsir mig þá eigi til út-
komu liingað aftur.
Gunnar: Enginn má sköpum
renna! Far heill, bróðir og vinur.
Kolsk.: Þetta verður okkar hinzta
kveðja!
Bræðurnir takast í hendur og
ganga sinn hvoru megin út af svið-
inu.
Fjallkonan kemur aftur og les:
Því Gunnar vildi heldur bíða hel,
en horfinn vera fósturjarðarströndum.
Grimmlegir fjendur, flárri studdir vél,
fjötruðu góðan dreng í heljarböndum.
Hugljúfa samt ég sögu Gunnars tel.
T j a 1 d i ð.