Heima er bezt - 01.12.1968, Page 27

mjög kær. — Þegar Beta og Lubbi voru komin inn í
stofuna, fóru þau strax að leika sér að boltanum. — Beta
þeytti boltanum í gólfið, og Lubbi hentist á eftir hon-
um út í hvert horn stofunnar. Þetta gekk ágætlega um
stund, en að lokum þeyttust þau bæði út í hornið, þar
sem myndastyttan stóð á litla, þrifætta borðinu. Það
rauk um koll og myndastyttan, sem á því stóð, féll í
gólfið og mölbrotnaði.
Nú brá litlu stúlkunni mjög. Hún vissi að pabbi
hennar hafði haft sérstakt uppáhald á þessari mynda-
styttu, og Betu litlu tók það sárt, að hafa brotið stytt-
una, vegna ógætni og fljótfærni. Líka kveið hún fyrir
refsingu, sem hún fann þó að hún ætti skilið.
í þessu kom ein vinnustúlkan inn í stofuna og sá
Betu sitja á gólfinu hágrátandi með Lubba í fanginu,
og spurði strax hvað hefði komið fyrir. — Beta sagði
henni allt eins og var. — Þá sagði stúlkan: „Blessuð vertu
ekki að gráta út af þessu. — Segðu bara að hvolpurinn
hafi brotið myndastyttuna, þá fær þú engar ávítur og
pabbi þinn getur áreiðanlega keypt sér aðra mynda-
styttu.“
Beta hætti þá snögglega að gráta og fór að hugsa
málið. Hún sá það, að ef hún kenndi Lubba um þetta,
þá myndi enginn segja neitt, og pabbi hennar gæti ef til
vill keypt nýja myndastyttu. — En hvað var þá athuga-
vert við þessa tillögu stúlkunnar? Var nokkuð rangt að
kenna Lubba um þetta? Vissulega var hann með í leikn-
um og velti um borðinu ásamt henni. En bar hún ekki
ábyrgð á hvolpinum? Var það ekki hún, sem hleypti
honum inn í stofuna. — Ekki gat hvolpurinn borið af
sér sakir, ef honum væri ranglega kennt um það, sem
ekki var hans sök?
Allt þetta flaug í gegnum barnshugann á örskammri
stundu, og litla stúlkan tók sínar ákvarðanir. — Hún gat
ekki skrökvað. — Það var líka ljótt að skrökva upp á
hvolpinn, sem ekki gat borið af sér sakir. Hann var bara
ómálga dýr, þótt hann væri fallegur og skynugur. —
Nei, — hún vildi ekki skrökva að pabba og mömmu.
Það var Ijótt að skrökva. — Gæti hún orðið reglulega
glöð og hamingjusöm um jólin, ef hún segði nú ósatt?
Oft hafði henni verið sagt, að ætíð væri bezt að segja
sannleikann, þótt það væri stundum erfitt í svipinn. —
Og nú var Beta ákveðin. Hún anzaði ekki stúlkunni,
sem ráðlagði henni að kenna Lubba um óhappið. — Hún
þaut inn til pabba síns og sagði honum grátandi allt
eins og var, og tók á sig alla sökina.
Pabbi hennar strauk um kollinn á henni og kyssti
hana á vangann og sagði: „Víst sé ég eftir fallegu
myndastyttunni og mér þykir sárt að missa hana, en ég
er þó hamingjusamur, að eiga litla stúlku, sem heldur
vill taka á sig óþægindi en segja ósatt.“
Sagan barst til alls heimilisfólksins, sem var margt á
þessum stóra búgarði, og öllum fannst Beta litla hafa
valið réttu leiðina í þessu máli.
-------Nú var kominn aðfangadagur. Beta litla var
fremur venju dauf í bragði. Jólaundirbúningurinn hreif
hana ekki, eins og oft áður, og henni þótti ekki eins
gaman að raða jólagjafa-pökkunum. Þetta óhapp henn-
ar var eins og skuggi á kvöldinu, þótt pabbi hennar
hefði fyrirgefið henni.
Nokkru fyrir klukkan sex var fínu stofunni lokið,
og þar mátti enginn inn koma nema pabbi og mamma.
Þar inni stóð jólatréð skreytt og í kringum það var
raðað öllum jóla-pökkunum. Síðan var setzt að borð-
um og étinn jólamaturinn.
Enn hafði Beta litla ekki tekið að fullu gleði sína.
Litli fjörkálfurinn hafði misst fjörið. — En svo kom
stóra stundin. — Stofan var opnuð, og ljósadýrðin og
skrautið blasti við sýn. Þarna stóð fagurlega skreytt
jólatréð með logandi kertum og við jólatréð var stór
hlaði af jólapökkum. En hvað var nú þetta? Úti í horn-
inu, þar sem myndastyttan hafði staðið, stóð nú ein-
hver hlutur hjúpaður hvítri slæðu. Pabbi sagði Betu, að
hún mætti svipta af slæðunni, og þarna stóð þá á borð-
inu myndastytta, nákvæmlega eins og sú, sem brotnað
hafði. Við hana var festur miði, sem á stóð þessi setn-
ing: „Til hamingju, Beta litla. — Þú valdir réttu leið-
ina.“
Undir þetta voru skrifuð nöfn alls heimilisfólksins,
og líka stúlkunnar, sem ráðlagði Betu að skrökva.
-------Því verður varla með orðum lýst, hve ham-
ingjusöm Beta varð, er hún las miðann, er fylgdi gjöf-
inni. — Nú náði jólagleðin fyrst tökum á henni, og hún
varð sami fjörkálfurinn og hún hafði áður verið, og
öllum þótti vænt um hana.
Þessi stutta saga um litla stúlku og loðinn hvolp, gæti
vel verið sönn. Hún gæti hafa gerzt á hvaða velstæðu
heimili, sem væri. — Aðalatriði sögunnar er það, að
Beta stóðst freistinguna. Hefði hún sagt, að sökin væri
hjá Lubba, hefðu allir trúað henni. Stúlkan, sem ráð-
lagði Betu að skrökva, var líka með í gjöfinni. Hún hef-
ur vafalaust séð eftir að ráðleggja að segja ósatt. En
sannleikurinn er ætíð sagna beztur, eins og segir í göml-
um málshætti.
Þessi þáttur um jólaminningar verður ekki lengri að
sinni. — Þegar þetta blað berst til lesenda, verður liðið
að jólum og þá verða ungir og aldnir væntanlega komn-
ir í jólaskap.----
Oft er talað um aldamóta kynslóðina, og er þá átt
við þá, sem fæddust fyrir og um síðustu aldamót. —
Margir aldamótamenn og -konur hafa skrifað frásagnir
og ort ljóð til minningar um bernsku jólin. Er svo að
sjá af þessum ritgerðum og Ijóðum, að jólahaldið um
síðustu aldamót, hafi átt þau ítök og valdið þeirri hrifn-
ingu hjá æskufólki þeirra tima, sem ekki gleymist þegar
Heima er bezt 427