Heima er bezt - 01.12.1968, Side 31

Annars mátti hann vel við una, fannst Silvíu að
minnsta kosti.
Er þau höfðu dansað um stund stakk Ivar upp á,
að þau tækju sér sæti og fengju sér gosdrykk til þess
að væta kverkarnar.
Silvíu fannst það dágóð hugmynd, ekki sízt vegna
þess, að Helena var enn að dansa við sama piltinn og
áður, svo að lítil hætta stafaði úr þeirri átt.
Ekki höfðu þau lengi setið, þegar Helena sýndist
eiga í einhverjum erfiðleikum með herrann sinn.
Maðurinn hélt um herðar henni og var bersýni-
lega að tala um fyrir henni, en hún hristi höfuðið í
sífellu og reyndi með hægð að losna við handlegg
þann, sem á herðum hennar hvíldi.
fvar reis á fætur og skálmaði til þeirra.
„Nokkuð að?“ spurði hann.
„Hann ætlar út, en ég ætla að vera inni,“ anzaði
Helena snöggt.
ívar fjarlægði handlegg mannsins af herðum
hennar.
„Þetta er ljómandi hugmynd, sem þú skalt um-
fram allt láta eftir þér,“ sagði hann við piltinn.
„Skrepptu bara út.“
„O, það er nú harla bragðlaust, ef þú ætlar að
halda stelpunni eftir,“ svaraði hann. En síðan skein
skilningur úr hverju orði, er hann hélt áfram: „En
ég skal fara og vera góður. Ég reyni aldrei við frá-
teknar stelpur. Mér datt bara ekki í hug, að þessi
væri í þeirra hópi. Þú ættir að setja gildan hring á
hendina á henni, svo að hún villi ekki svona á sér
heimildir,“ ráðlagði hann að lokum.
ívar hló og leit á Helenu, sem horfði niður fyrir
sig, rjóð í vöngum. Hún gat ekki heldur varizt brosi.
„Þakka þér heilræðið, ég þarf að taka það til at-
hugunar. Þú ert sannarlega vel upp alinn ungur mað-
ur,“ sagði ívar við piltinn.
„Það segir mamma líka,“ svaraði hann og gekk
hlægjandi í burtu.
fvar sneri sér að Helenu kankvís á svip.
„Þú virðist hafa ískyggilega tilhneigingu til að
koma þér í vandræði.“
„Mér þykir það leitt, en ég hef aldrei lent í öðru
eins.“
„Fátt er svo með öllu illt, að ekki boði nokkuð
gott. Komdu, við skulum dansa.“
Þegar Silvía sá að fvar var farinn að dansa við
Helenu, fann hún að henni var leikurinn tapaður,
að minnsta kosti í bili.
Hún reis á fætur og lagði leið sina til snyrtiher-
bergisins. Þegar hún kom út þaðan aftur kom hún
auga á ungan mann frammi á ganginum. Hún ætl-
aði varla að trúa sínum eigin augum, en þetta var
Geir, um það var ekki að villast.
Hann kom einnig auga á hana og þau gengu móts
við hvort annað. Þau heilsuðust undrandi og sögðu
hvort í kapp við annað: „Þú hér!“
Og Silvía hugsaði, heit í hamsi: Svona hefur hann
það, fer eitthvað út á landsbyggðina til að skemmta
sér. — Og hún fylltist „réttlátri“ reiði yfir því, að
Geir skyldi „fara svona á bak við hana“.
En Geir eyddi fljótlega þessari tortryggni henn-
ar með því, að segja:
„Jonni hefur suðað í mér í háa herrans tíð, að
koma á eitthvert sveitaball, nógu langt í burtu frá
bænum. Hann er nefnilega nýlega búinn að taka bíl-
próf, og þá vill hann fara sem lengst. Svona er nýja-
brumið.“ Geir brosti góðlátlega að sínum unga
bróður.
Silvíu létti. Hún stakk upp á, að þau kæmu inn og
fengju sér sæti og vonaði, að Hrafnkell og Ellen
væru að dansa. Um hin þyrfti varla að spyrja.
Henni varð að ósk sinni og þau Geir settust við
borðið.
Ungur maður úti á dansgólfinu starði agndofa á
þau. Það var Jonni. Hann spurði sjálfan sig: Er ekki
nokkur staður á landinu óhultur fyrir þessari mann-
eskju?
Hann hafði suðað í Geir í tíma og ótíma, að koma
með sér á ball, hafandi það í huga — fyrir utan, hvað
gaman var að aka — að alltaf voru líkur til, að Geir
sæi einhverja stelpu, sem hann yrði hrifinn af, og
þá hætti hann kannske að ganga með þessa Silvíu á
heilanum. En hvað skeði svo, annað en að hann ark-
aði beint í fangið á þessari sömu Silvíu!
Þetta var sá sárgrætilegasti endir á jafn góðu upp-
hafi og Jonni hafði nokkurn tíma vitað til.
Geir sat og velti fyrir sér, eins og oft áður, hvað
það væri við þessa stúlku, sem væri þess valdandi, að
hann elskaði hana enn. Elskaði og þráði hana meir
en nokkru sinni fyrr.
Hún hafði verið æskuást hans og um leið eilífð-
arást, því að fyrir Geir var aðeins ein ást til. Hann
hafði gefið Silvíu sína og fengið hennar í staðinn, en
síðan hafði hún tekið hana frá honum aftur.
Hann kæfði andvarp í fæðingunni. Honum varð
Heirrta er bezt 431