Heima er bezt - 01.09.1998, Side 8

tiL rúmlcga lófastóran garð með brotnum vasahníf. í
þennan garð sáði ég gulum heilbaunum, sem ég hafði
áður látið spíra í vatni. Þennan garð girti ég með band-
spottum, og þarna gat ég setið hugfanginn við að horfa á
baunagrasið mitt þjóta upp. Svo voru það smíðarnar. Fað-
ir minn var hagur á tré, eins og áður er getið, og smíðaði
eitt og annað og gerði við, bæði fyrir sig og aðra. Líklega
hef ég erft eitthvað af þessari smíðanáttúru bæði frá hon-
um og öðrum forfeðrum, því sá áhugi vaknaði snemma.
Ungur fór ég að föndra við eitt og annað í þá veru, tin-
spengja brotna leirdiska og smíða ýmsa gripi. Þar mun
púltið mitt og skákmennirnir hafa verið einna fyrst og er
enn til.
A þeirri tíð sem hér um ræðir, var það talið nokkuð
sjálfsagt að eitthvert bam tæki við jörð og búi af foreldr-
um, ef um sjálfseignarbændur var að ræða. Hér var það
ekki um neitt val að ræða og dæmdist að sjálfsögðu á
mig. Er ég í fullri sátt við þá niðurstöðu. Þá var talinn
góður kostur fyrir bónda að vera búhagur, og því varð að
ráði, að ég lærði eitthvað til smíða. Frá sjómennskuárum
sínum við Eyjafjörð þekkti pabbi Ólaf bónda og þúsund-
þjalasmið í Pálmholti í Möðmvallasókn. Sonur Ólafs var
Halldór bóndi og trésmiður í Pálmholti. Og nú kom pabbi
því til leiðar að ég réðst til smíðanáms til þessara feðga
og var þar hartnær tvo vetur. Sá tími gagnaðist mér vel.
Af þessum sökum gat ég innréttað húsið mitt ásamt
fleiru.
Endurreisn heimilisiðnaðar var ofarlega á baugi um
þessar mundir, og varð það eitt af áhugamálum mínum
um skeið. Á Víðivöllum í Blönduhlíð var fimmtán þráða
spunavél. Þangað fór ég og mældi þessa vél upp og teikn-
aði, lagði síðan í að smíða mér eina slíka, og er hún enn
til. Þetta var mikið verk og vandasamt. Ég smíðaði öll
járnin nema teina og legur, sem ég lqeypti hjá K.E.A. á
Akureyri. Sveifina ásamt legum lét ég einnig smíða. Um
þessar mundir var ég tekinn við búi og hafði mikið að
gera við gegningar, svo óvíst er, hvort ég hefði lokið
þessari smíð á einum vetri. En heppnin var hér með í för
eins og jafnan. Frændi okkar feðga, Þorsteinn að nafni,
kom til okkar í heimsókn, hættur búskap og ekkert að
flýta sér. Svo var það einn dag, að hann er allt í einu
kominn í smíðina með mér, ótilkvaddur. Þorsteinn var
ágætur maður, laginn og ódeigur að fara ótroðnar slóðir.
Þessi vél var talsvert notuð bæði af mér og öðrum. Svo
keyptum við vandaða prjónavél, sem konan prjónaði mik-
ið á, bæði fyrir heimilið og aðra, m.a. á dæturnar okkar.
Fjölskyldan
Ég var afar vel giftur. Konan min var Anna Sigurbjörg
Gunnarsdóttir frá Keflavík í Hegranesi, systurdóttir Jóns
Ósmanns Magnússonar, ferjumanns, í Utanverðunesi.
Anna var góð kona, falleg og gervileg. Hún ólst upp í
stórum systkinahópi. Ein systir hennar var Sigríður, gift
Oddi bernskuvini mínum í Flatartungu. Einar, síðar
sýslumaður, var þeirra fyrsta barn, gekk fæðingin mjög
illa svo vitja varð læknis. Þetta var á síðvetri, og fór bíll-
inn ekki lengra en í Silfrastaði. í för með lækni var Anna
og ætlaði að vera hjá systur sinni í sængurlegunni, fékk
Oddur mig til að sækja þau á hestum í Silfrastaði. Það var
í fyrsta sinn sem við Anna sáumst. Við bjuggum saman í
farsælu hjónabandi hartnær hálfa öld. Anna lést 20. maí
1982.
Börn okkar eru: Kristín f. 16. mars 1934, var skóla-
stjóri við Húsmæðraskólann Staðarfelli í sex ár, nú búsett
í Kópavogi. Hefúr síðan kennt handmenntir í Reykjavík
og Kópavogi yfir 30 ár. Hún er mjög listræn og hefur gert
marga fagra listmuni. Hennar maður er Hilmar Jónsson,
verkstjóri hjá O.Johnson & Kaaber, ættaður úr dölum
vestur. Þau eiga þrjá sonu. Svo er Sigurlaug Rósinkranz,
óperusöngkona, f.10. okt. 1935. Hennar maður var Guð-
laugur Rósinkranz, þjóðleikhússtjóri. Sigurlaug er búsett
í Los Angeles í Californiu. Hún á tvær dætur og einn son.
Yngst er Sigurbjörg Lilja, f. l.mars 1937. Hún er með
BA próf í heimspeki. Hún er nú forstöðukona skóladag-
heimilis. Hennar maður er Þór Snorrason, skrúðgarð-
yrkjumaður, þau búa í Reykjavík. Þau hjón eiga þrjá
sonu. Afkomendur okkar hjóna eru nú 27 og fimmti ætt-
liðurinn er nýfæddur.
Konuefnið sótt
Það var á sunnudagsmorgni seint í maí 1932, sem ég
lagði af stað út í Keflavík að sækja heitmey mína, Önnu.
Það höfðu gengið hlýindi undanfarná daga og stórflóð í
vatnsföllum. Veður var hið fegursta þennan dag, logn og
sólskin. Bílaöld var nýlega hafin hér í Skagafirði (fyrsti
bíllinn kom til Sauðárkróks 1926) og lítið um fólksbíla.
Frændi minn, Gunnar Valdimarsson í Bólu, átti eins og
hálfs tonns vörubíl og stundaði jöfnum höndum vöru- og
fólksflutninga, og fékk ég hann til þessarar farar, þar eð
Anna var með dálítinn flutning. Gunnar renndi hér fram á
móti en faðir minn ferjaði mig á hesti yfir Norðurána og
ætlaði að sækja okkur að kvöldi.
Ferðin úteftir gekk að óskum, en stansinn í Keflavík
varð nokkuð langur. Anna mín var að kveðja bernsku-
stöðvarnar og liðið var mjög á kvöld, þegar við lögðum af
stað heimleiðis. Hraðakstur tíðkaðist ekki á þá daga og
vegir voru nánast slóðir, oft illfærar í votviðrum á haustin
og þegar klaka var að leysa snemma vors, þurfti þá oft að
ýta, jafnvel að bera að grjót og púkka undir, þegar bílar
sátu fastir. Sökum hagstæðrar vorveðráttu var ekki um
slíkt að ræða nú og gekk ferðin vel fram að Djúpadalsá,
sem var nýlega brúuð. Dalsá hafði um langan aldur leikið
lausum hala sitt á hvað um víðar Dalsáreyrar og gerði
það þar til hlaðið var fyrir efst. Vegna leysinga var hún nú
í sínum versta ham og hafði brotið fremur þröngt skarð
gegnum veginn skammt utan brúar. Hér varð því að nema
324 Heima er bezt