Heima er bezt - 01.09.1998, Side 10

Egilsá
í Hörgárdal og er kannski nokkuð lang-
sótt.
Löngu áður en ég heyrði orðið náttúru-
vernd dreymdi mig um að sjá holt og
mela breytast í eitthvað sem bæri meiri
fegurð og meiri arð. Fyrir 1930 var ég
byrjaður að breyta holtunum kringum
túnið í nýræktartún. Að sjálfsögðu var
allt unnið með hestum og kostaði því
mikla vinnu fyrir menn og skepnur þó
ekki væru flæmistórar spildur. Hesta-
verkfæri til heyskapar fékk ég mér svo
fljótt sem efni og ástæður leyfðu. Stein-
steypta íbúðarhúsið, sem ég enn bý í,
byggði ég 1936 við talsvert örðugar að-
stæður, því engir bílar komust þá hingað
heim.
Bæði höfðum við hjónin áhuga á skóg-
rækt og gróðursettum við gamla bæinn
fimm tré 1933. Var það fyrsti vísirinn að
þeirri skógrækt, sem hér er nú. Svo var
það um 1940, sem við byrjuðum að und-
irbúa trjágarðinn við bæinn og kostaði það mikla tilfærslu
á jarðvegi með hestakerrum og moldarskúffum. Þarna
ræktuðum við fyrst matjurtir, kartöflur og rófur. Það
gerði ég einnig úti í Lundi (nú skógrækt) og fengum við
mikla uppskeru á báðum stöðum, svo við gátum selt tals-
vert.
Árin 1941 og 1942 voru svo gróðursett fyrstu trén hér í
garðinum og hafa þau vaxið óaðfinnanlega. Ekki þótti
öllum það búmannlega að farið, að taka væna spildu af
besta túni undir eitthvað, sem ekki bæri fyrirsjáanlegan
ávöxt. Á þeirri tíð og lengi síðan var grafin hola fyrir
hverja plöntu, borinn skítur í og síðan gróðursett með
miklu nostri, loks vökvað. Þetta var mikið verk en varla
henti að planta dræpist.
Við bjuggum að stærstum hluta við sauðfé og var búið
nokkuð stórt eftir því sem þá gerðist. Þegar fjárskiptin
fóru fram um 1950, var ég víst fjárflesti bóndinn í
hreppnum, fékk flest lömb, þó fleiri kæmu á suma bæi,
en þar voru þá fleiri eigendur. Kúabúið var aldrei stórt,
þó seldum við mjólk allar götur þar til brúsarnir voru
aflagðir.
Barnaheimilið
Við hófum búskap 1932, vorið sem við giftum okkur,
þó að ekki sé ég skrifaður fyrir búi fyrr en árið eftir. Á
þeirri tíð sóttist þéttbýlisfólk eftir að koma bömum í
sumardvöl í sveit. Oft komu börnin sjö ára, jafnvel yngri
og vom stundum á sama stað allt til fermingaraldurs.
Ekki vissi ég til að rætt væri um meðgjöf, en á öld hand-
og hestaverkfæra voru oftast nokkur verkefni fyrir þetta
unga fólk, sækja kýr og hesta og flytja ásamt fleiri snún-

“Faðir og vinur alls sem er, ^
annastu þennan graana reit...
J.H.
Gef okkur visku til að umgangast
landið með virðingu og gát, graeða
sár þess, hlífa gróðri þess og lífi,
auka fegurð þess og arðsemi og
njóta þess og nytja það á
heilbrigðan og heiðarlegan hátt.
G.L.F.
Skiltið við heimreiðina.
ingum. Á fyrsta eða
öðru búskaparári
tókum við börn eitt
eða tvö sumar hvert,
og hugsa ég enn
hlýtt til þeirra allra.
Svo var það á
sjötta áratugnum, að
Sigurlaug dóttir
okkar kom með
fimm börn ásamt
eldri dóttur sinni,
Önnu Maríu, átti að greiða með þessum börnum. Þetta
var fyrsti vísirinn að því stóra sumardvalarheimili, sem
við höfðum um skeið, þó ávallt með heimilissniði.
Aðsókn var mikil, fór vaxandi og sprengdi fljótt af sér
þau húsakynni sem fyrir voru. Aðeins fá börn komu frá
Félagsmálastofnun. Við auglýstum og fólk hringdi og
pantaði, oft betri borgarar, eins og það er kallað. Um
þetta leyti var ég búinn að byggja húsið í trjágarðinum,
og skömmu síðar stofu við íbúðarhúsið sem kölluð var
meyjarskemma eða kvennabúr, því þar voru stúlkubörn-
in. Sjálfur svaf ég með strákana úti í garðhúsi. En þetta
dugði ekki til frambúðar. Þá réðst ég í að byggja stóra
húsið eins og það var kallað, var Sigurlaug einnig frum-
kvöðull að því. Var þessu verki lokið 1966.
Þetta hús er tæpir 376 fermetrar að flatarmáli og nú var
allgott pláss með þægindum, sem hæfði þeim tíma. Þetta
var mikið átak, því um leið varð ég að færa fjós og hlöðu,
gekk það reyndar fyrir, því hús varð að vera fyrir kýr
þegar haustaði. Barnaverndarráð íslands veitti starfsleyfi
og sendi menn til eftirlits. Svo þurfti læknisvottorð. Nú
326 Heima er bezt