Heima er bezt - 01.09.1998, Side 33

son komust upp á Faxasker, en af-
drep var ekkert. Þegar björgunar-
menn komust í skerið, fjörtíu
klukkustundum síðar, voru mennirn-
ir látnir.
Faðir Óskars, Magnús Þórðarson,
bjó á Skansinum. Nóttina eftir slysið
brast ein rúðan og flugu brotin inn á
gólf. Taldi hann það boða sér lát son-
arins.
Magnús hafði búið þarna í áratugi
og rúða aldrei brotnað vegna veðurs
eða áfoks.
Forspá Garðars
Guðnuindssonar frá
Rafnkelsstöðum
I lok síldarvertíðar haustið 1959, lá
m/b Rafnkell GK 510, við Hafsilf-
ursbryggju á Raufarhöfn. Ahöfnin
var að þrífa bátinn eftir úthaldið og
búast til heimferðar. Utan á Rafnkeli
lágu nokkrir norskir síldveiðibátar.
Ég var að fara til þess að tollafgreiða
þá þegar Garðar Guðmundsson skip-
stjóri á Rafnkeli, kallaði til mín og
bað mig að koma til sín upp í stýris-
hús.
Við vorum lítillega kunnugir og fór
hann að segja mér frá áhyggjum sín-
um varðandi bátinn.
„Síðan ég kom um borð í þennan
bát, hef ég haft það á tilfinningunni
að hann væri að sökkva undir mér,
hann er svo slappur á afturendann.
Andstætt því, sem ætti að vera, þá
líður mér illa þegar ég afla vel.
Það er verið að byggja bát í
Hollandi, sem ég á að taka við í vor,
en hann kemur of seint fyrir mig, ég
ferst með þessum báti.“
Við kvöddumst og fundum okkar
bar ekki saman aftur.
Um klukkan tvö, aðfaranótt fjórða
janúar 1960, fór Rafnkell í línuróður
ásamt öðrum bátum, sem reru frá
Sandgerði. Hvasst var og vont í sjó,
en þó talið línuveður. Klukkan fimm
um morguninn hafði Eggert Gíslason
skipstjóri á Víði II., talstöðvarsam-
Garðar Guð-
mundsson, f.
2.4. 1918,frá
Rafnkelsstöð-
um í Garði.
band við Rafnkel. Var þá ekkert að
hjá þeim. Nokkru síðar sá Sigurður
Bjarnason skipstjóri á Mumma, til
ferða Rafnkels. Það var það síðasta
sem sást til hans. Leitarflokkar, sem
gengu fjörur fimmta janúar, fundu
brak úr Rafnkeli og veiðarfæri merkt
honum. Var þá orðið ljóst um örlög
báts og manna.
Þeir, sem fórust, voru:
Garðar Guðmundsson skipstjóri,
Garði, 41 árs; Björn Antoníusson
stýrimaður frá Fáskrúðsfirði, 31 árs;
Vilhjálmur Ásmundsson 1. vélstjóri,
Sandgerði, 33 ára; Magnús Berents-
son matsveinn, Sandgerði, 42 ára;
Jón Sveinsson háseti, Sandgerði, 36
ára og Ólafur Guðmundsson háseti,
Sandgerði, 36 ára.
Heimildir:
Þrautgóðir á raunastund XIV., eftir Steinar
J. Lúðvíksson,
Guðmundur Garðarsson skipstjóri, Ytri
Njarðvík,
Garðar Guðmundsson, skipstjóri, Garði.
Örlagaspá
Síðsumars árið 1930 kom Eva
Hjálmarsdóttir í heimsókn á Sjúkra-
hús Seyðisfjarðar. Forstöðukonan,
Sigrún Grímsdóttir, bauð Evu til
kaffidrykkju, ásamt Oddfríði og
nokkrum öðrum konum.
Oddfríður þótti snjöll að lesa í
bolla og var þá mjög alvarleg á svip-
inn. Konurnar notuðu tækifærið og
fengu hana til þess að lesa þeim spár.
Þegar kom að bolla Evu, var henni
spáð langri sjúkrahúsvist í Reykja-
vík. Rættist þessi óvænta spá
skömmu síðar.
í bolla Bjargar Grímsdóttur kvaðst
hún sjá þá stærstu jarðarför sem hún
hefði augum litið.
„Þetta getur vel verið,“ svaraði
Björg rólega. „Hann bróðir minn er
alltaf að jarða annað slagið.“
Þegar Oddfríður leit í sinn eigin
bolla roðnaði hún upp í hársrætur.
„Hún er þarna líka, þessi jarðarfor,
það lítur út fyrir að hún sé eitthvað
viðkomandi mér sjálfri,“ sagði hún.
Þetta var á sunnudegi en Sigfinnur
Mikaelsson, þrjár dætur hans og þrír
synir Oddfríðar, drukknuðu á
fimmtudeginum 23. september 1930,
eins og síðar verður vikið að.
Heimild:
A dularvegum, eftir Evu Hjálmarsdóttur
(Norðri 1953).
Feigð Sigfinns
Mikaelssonar
Um miðjan september 1930, var
verið að skipa út saltfiski úr Mad-
senshúsum á Seyðisfirði og lá skipið
við Madsensbryggju. Kom þá Sig-
finnur Mikaelsson heim í Garðhús,
hús Hjálmars Guðjónssonar og Elísa-
betar Baldvinsdóttur. Sigfinnur var
aufúsugestur hvar sem hann kom, var
hann bæði fróður og sagði skemmti-
lega frá.
Elísabet húsfreyja bauð honum til
stofu, þar sem Eva dóttir hennar lá.
Var honum borið kaffi og var að
segja Evu skemmtilegar sögur af
Oddi Hjaltalín landlækni. En skyndi-
lega brá svo við að andlit hans for-
myrkvaðist og ólýsanleg angist skein
úr augum hans. Eva sat á móti Sig-
finni við borðið og brá mjög við,
einnig móður hennar.
Sigfinnur hætti við kaffið, stóð
upp frá borðinu, tók húfu sína og
gekk út án þess að segja orð.
„Guð hjálpi honum,“ sagði hús-
freyja, „hann hlýtur að vera feigur.“
Skömmu síðar kom Hjálmar heim
og spurði hvort Sigfinnur hefði kom-
ið í heimsókn. Kváðu mæðgur svo
vera. Hjálmar sagðist hafa mætt Sig-
Heima er bezt 349