Heimilisblaðið - 01.01.1938, Blaðsíða 17

HEIMILISBLAÐIÐ
15
ég viti, að hún sé svo áp;æt og hugrökk
stúika., að hún láti ekki buga?ít, þ;tt þaö
hafi skeð, sem. nú skeður. Ég hef aðeins séð
hana þrisvar sih'num á æfinni, en ég mun
sjá hana í. anda á síðasta augnabliki lífs
■ miíns., Guð fyrirgefi ykkur það, sem, þið nú
gerið! Fa,rið svo vel, hér er ég!«
XLIV.
Skugginn gerir erfðaskrá.
Fjötrarnir voru nú leystir af höndum og
fótum Tom Ccinverce. Tutfugu — þrjátíu
skammbyssum var miðað á ha,nm Hinn
dauðadæmdi brosti beisfldega. Hann stóð
upp með erfiðismunum og steig sjálfur
upp á sápukassann, sem, hafði verið setitu'-
undir gálgann. Með annari hendinni band-
aði hann þeim, er nastir stóðu, frá sér, en
smeygði lykkjunni um háls sér með hinni.
Hann beit saman tönnunum og beið eftii
þeim hnykk, sem mundi koma, er kassan
um væri sparkað undaíi fótum hans og
hann muindi hanga í loftinu og baða út
höndunum.
»Bíðiö!« hrópuðu nokkrir menft, sem
stóðu yst í hópnum. »Bíðið þið við, það
kemur einhver þarna, sem vill líka, njóta
þessarar sjónar. Hann hefir kannske hald-
ið áfram \ alla nótt, til þess að sjá síðasta
þáttinn. Það væri skömm að taka það af
honum. Kannske hefir Skugginn gert hon-
um einhverja skráveifu. Bíðum eftír hon-
um!«
Nú sást til reiðmannsins koma upp hæo
ina. Hópurinn í kring um tréð leit þangað,
það kom á þá, er þeir sáu manneskjuna
rétta upp hendina og skjéta, auosýnilega
bara ti! að vekja á sér eftirtekt.
Eihnig brá. mönnunum, sem héldu í reip-
ið. Allir mændu í, sömu átt til manneskj-
unnar, sem óðum kom nú nær.
Alt í einu stöðvaðist, hesturinn og áhorf-
endurnir sáu sér til mikillar undrunar að
það va.r tviment á hestinum.
Svo kvað við undrunaróp. Sá, sem reio
fyrir aítan, rendj sér af baki og hljóp til
þeirra,.
»Sylvia . . . Sylvia Ranin!«
»Tho.m&s Sheriff!« hrópaði Sylviia . . .
»Thomas sheriff! Bíðið í Guðs nafni, sheriff
.... bíðið .... bíðið!«
»Róleg, stúlka mín«, sagði gamli sheriff-
inn. »Ég hefi gert alt það, er stóð í rnínu
valdi, til að hjálpa þér, en það þýddi . . .«
»Sheriff!« greip ungai stúl'kan fram í.
»Ég er með vjtni!« Hún benti tii hestsins,
sem nú stóð með auðan hnakkinn. Maður-
inn haíði dottið af baki og lá nú í grasinu.
Ötal þendur lyftu honum nú upp og báru
hanrn nær.
Hvítur klútur var bundinn um enni
bans. Hann hafði runnið niður á augun og
huldi andlitið að mestu. En varir bans
hreyfðust.
»Jim Cochrane«, sagði hann, með miklum
erfiiðismunum. »Hvar er Jim Cochrane?«
Skugginn hafðí smeygt sér inn í miðjan
fjöldann, en þeir viku undir eins til hliðar
og nú stóð hann beint fyrir- traman skamm-
byssu Algie Thomas.
»Þarna er hann«, sagði sheriffinn. »Ég
hef aitaf haft auga. með honum. Ef þú
þarft eitthvað að bera á hann, þá komdu
með þa.ð«.
»Sá maður, sem kallar sig Jim Cochrane,
er Skugginn! Toim er alveg saidaus«.
»Hver ert þú«, sagði sherilffinn og horfði
athugandii á manninn, »og hver rök færir
þú fyrij máli þínu?«
Harry lyfti upp hendinni mjög erfiðlega
og dró klútinn frá andlitinu. Hann horfðist
í augu við Jim Cochrane.
Skugginn hopaði á hæl og æpti upp yfir
sig. Það var eins og hræðsluóp.
»Þetta, er afturganga!« hraut óvart út úr
moi'ðingjanum, sem sá nú bráð sína í lif-
enda. tölu.
»Takið hann!« hrópaði Sylvia til mann-
anna, sem sbóðu sem' þrum,u lostnir. »Sjáið
þið ekki hvað hann ætlar að gera!«
»Taka mig«, kallaði Skugginn með háðs