Heimilisblaðið - 01.01.1938, Blaðsíða 24

22
HEIMILISBLAÐIÐ
Gamli hófði sínu mg’ög hátíðlega og segir:
»Kyr, Nikolajk Stundum ber það líka. við,
að óg skil ekki það sem ég á að læra í
heimspekinni, og reiðfet. ég þá svo mikið,
að ég fer að teikna heimspekiskennarann
minn og hengi hann þá á hæsta gálga. En
út af þessu verður Korpus Juris fokvond-
ur og segir, að það sé sú mesta. csvífni,
sem hann þekki, að teikna, einn heiðarleg-
an háskólakennara í þessum stellingum, og
satt að segja verð ég að samsinna jxssu.
Þessar smáskærur koma, oft fyrir, en
þær standa aldrei stundinni lengur og þess
vegna eru þær tæplega á nafn nefnandi.
★
Svo var það á þriðja í jólum, Klukkan
urbyrjun og allir hlutir voru farnir að faka
var hér um bil 4 síðdegis. f>að var í rökk-
á sig' þennan óljósa, þokukenda. blæ, er
seinast varð svo yfirgnæfandi, að svo virt-
ist sem þeir væru að verða að tómu rnyrkri.
Gamli lá í legubekknum, í því horninu,
sem dimmast var. Ég vissi að það var
Gamli af því að það glytti ofurlitið í hvítt
andlitið og hvítt brjóstdð, sem hann var
með; annars var allur líkaminn orðinn að
myrkri. Parna lá nú Gamli í sínum eigin
hugleiðingum og við það kann hann líka
allra best. Það var dautt, í pípunni hans
í þriðja skiftið. Honum þykir mjög mikið
í það varið, að vera með' pípuna upp í sér,
jafnvel þótt enginn eldur sé í henni og
ekkert tóbak heldur. »Þá hugsa ég svo
miklu ljósara,«, segir hann. En hann kveik
ir í pípunni hvað e'ftir annað og altaf deyr
í henni jafnharðan. Ég er alveg viss um,
að hann eyðir meiru í eldspýtur en tóbak.
Jæja — þarna lá nú Gamli; en Korpus
Júris sat í hægindastólnum, með ársins
blöð fyrir framan sig, og var augsýnilega
í mjög góðu skapi yfir öllum hinum giöðu
endurminningum, er lestur þessara blaða,
hafði vakið í huga hans. Ég sfóð við glugg-
ann, starði ,á dökkfjólubláu skýin, sem sól-
in yar horfin á bak við fyrir löngu, sló
fingrinum ofurhægt á rúðuna ag raulaði
fyrir miunni mér.
Björgynjar meyjar bráðla. hittum við«.
»Siglum hægt út á svið,
sig'um hægt út á svið.
Alt í einu segir Gamli upp úr eins manns
hljóði:
»Heyrðu, Friðrik! Eigum við að lofa
Nikolaj til Hnetubús með okkur á morg-
un?«
»Nikolaj er víst peningala,us«, svaraði
Korpus Júris.
— Það var svo sem deginum ljósara, at)
peninga átti ég enga, til, nema þá með því
móti, að ég hefði stolið þeim, frá Korpus
Júris. Hvernig átti ég svo sem að eága
grænan eyri þann 27. desember?
»Ef Nikojlaj á eng'a peninga«, sagði
Gamli, »þá ætla ég að borga ferðina fyrir
,hann«.
Ég bjóst, alls ekki við þessari gjafmildi,
enda rak mig í rogastanz.
»En það býst enginn, við honum, og
hann verður bara fyrir«, sagði Korpus
Júris.
»Það eru allir velkomnir á Hnetubús-
prestssetur og ekki sízt sonur íöður okk
ar«, svaraði Gamli.
Ég- var nú alveg viss um, að óg fengi að
fara rr.eð þeim til Hnetubús, hvað svo sem
Korpus Júris segöi, því. að það var áreiðan-
legt, að Gamli vildi það.
»En fötin stráksins eru öll í ólagi«, sagði
Kqrpus Júris, og vildi ekki gefast upp.
»Við lánum honum þá eifthvað af okkar
fötum«, sagði Gamli; og þar með var það
mál útkljáð.
Nú verð ég að viðurkenna það hrein-
skilnislega, að mig langaði ekki svo mjög
mikið til hnetubús. Hnetubúsprestssetur
steindur tvær mílur frá Hróarskeldu, viö
ströndina á, Hróarskeldufirðinum, og prest
urinn þar er æskuvinur fööur okkar. Gamli
og Korpus Júris .hafa verið þar tvo sumar-
kafla, ,og á haustin hafa þeir oftsinnis kom
ið þangað. Ég hafði aldrei komið þangað,