Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 6

114
frá vötnum, til þess er nýtt mannkyn lýtur
ljós dagsins eftir að syndaflóðið hefur skilið
liið illa frá því góða, og Guð hefur gert sinn
fyrsta sáttmála við mannkynið, og staðfest
liann með tákni regnbogans.
Það tema, sem raðirnar til beggja hliða
eru byggðar upp af er svo þessi sáttmáli milli
Guðs og manns. Á 4 þríhymingum, sinn
hvom megin er komið fyrir myndum úr lífi
fyrirrennara Messíasar, þeirra, sem brautina
ruddu. Sex spámanna og spákvenna myndir
gefa glögga hugmynd um, hvílíkt andans verk
var unnið í þágu mannkynsins, þegar guðsvit-
und Gyðingdómsins þoldi raunir andúðarinn-
ar og fjandskaparins, og átökin urðu í sál-
um vökumannanna, sem Guð hafði lagt þá
reynslu og raun á lierðar að hahla ljósinu
lifandi, þegar stormurinn æddi.
En í sitt hverju horni hins ferhyrnda loft-
flatar málar listamaðurinn þá atburðina:
kraftaverkin og töfraverkin, sem björguðu,
þegar allt annað þraut, og sýna öllu öðru
fremur, á live örfínum bláþræði lífssamband
mannanna við Guð einatt liékk.
Það liefði í raun og veru átt að gera grein
fyrir því í upphafi, að liér er um hákristi-
lega útfærslu að ræða. Það er staðreyndin,
sem gengið er út frá, að trúin, sambandið
milli Guðs og mannsins, sé vaxtarbroddur
þroska og gengis mannanna. Þó má ekki
leggja meiri álierzlu á þetta en góðu liófi
gegnir, beinlínis vegna þess, að út frá þessu
er gengið, en ekki tekið sér fyrir hendur að
sanna það. — Myndirnar eru allar — liinar
einstöku myndir — um átök, sem einmitt
eiga sér stað, þegar þetta samband er að nást
og lialdast við.
Sýnishorn hinna einstöku mynda.
Sköpunarmyndirnar.
Rúmsins vegna reynist ekki hægt að gefa
nema takmarkaða mynd af þessu volduga
verki. Við verðum að láta okkur nægja að
taka sýnishorn, en láta síðan lesendunum
eftir að draga ályktanir út frá þeim.
Fyrsta myndin, sein sýnd er hér, er af því,
þegar Guð skilur að þurlendið og hafið. Þessi
þáttur sköpunarverksins gerist á hinum
HEIMILISBLAÐIÐ
þriðja dgei, samkvæmt frásögn fyrstu Móse*
bókar. Það livílir ennþá fullkomin dul
tilverunni. Það er engu líkara, eftir myndinni
að dæma, lieldur en að Guð almáttugur se
sjálfur að liugsa sig um. Hann leggur anS'
un aftur eins og maður, sem vill líta í ójup
hugar síns og finna þar það, sem hann el
að leita að. Listainaðurinn notar sporbaug®'
formið til að ramma guðsmyndina inn > °|
enn áhrifameiri verður þetta sökum þess, a
sjálfur persónugervingur guðdómsins rýfur
þetta form, þegar heridur lians frarnkvæm3
máttarverkið. Við sjáum liimneska hirð g®§J
ast fram að haki lians, hið andlega sálufea8’
sem sveipast að lionum og vitum ekki nema
listamaðurinn sé að tiilka á sinn liátt söguua’
sem Jesús sagði um vínviðinn og greinarnar-
„Ég er vínviðurinn, — þér greinarnar1'. Hin
liimneska er liirð er ávöxtur guðdónisiP8 °c
lifir eingöngu fyrir sámfélag sitt við hanm
— Að öðru leyti en því — er myndin al1
og tóm, — eins og bent liefur verið a
að andi Guðs svífur yfir vötnunum. — _
Ef við nemum staðar augnablik og vir
um fyrir okkur sjálfa mynd Jahve, Guðs, P
er rétt að gera sér grein fyrir þróun mynu
lians í túlkun kristinnar listar. 1 upplia
mátti ekki gera mynd af Guði. „Þú ska 1
ekki gera myndir af Guði þínum, né l'k11
eski“, stendur í liinum tíu boðorðum Móse*
og þessu var trúlega fylgt svo lengi, sem el111
gætti nokkuð af sérgyðingslegum áhrifun1
kristninni. — En einhvern veginn fór Þa
þó svo, að þetta boðorð varð litið — ®el11
reyndar margt annað í gamla testamentinU’
— eins og tímanlegur typtilærdómur, sel11
fallinn væri úr gildi. Heilagur Páll P°stllg
lagði einna drýgstan skerf fram til þeSS f
ræna lielgi lögmálsins og sýna hvernig n)
og betra samband við guðdóminn Iiefði 11
izt í Kristi. — Á hinn bóginn var svo ||stfj
smekkur þeirra þjóða, sem kristnin náði U
á Vesturlöndum, svo þroskaður og djúpst®
ur í menningu þeirra og almennu lifk a
gegnum slíka boðun — með því að láta lista^
mennina umskrifa hið boðaða orð í ódaiið er
verk, mátti betur og varanlegar ná lil fólksiu^*
en í ræðum og prédikunum. — Þá sagði pa
sig sjálft, að höfuðþættir kristinnar trúar
trúarlærdóma urðu að setjast fram J‘
ákveðið og hispurslaust og mögulegt var. Ei111