Heimilisblaðið - 01.07.1944, Qupperneq 13

121
íeimilisblaðið
Ðómsdagsmyndin.
Þegar Miclielangelo hafði lokið við loftið
í sixtinsku kapellunni, þótti ölluin sýnt, að
guðinnblásinn andi liefði farið þar höndum
Um. Bramante varð sannarlega ekki að ráða-
gerð sinni, ef sagan sú liefur við sannleika
að styðjast. Allir urðu að viðurkenna að
lengra en þetta varð ekki komizt í málara-
listinni — með útfærslu á þessum viðfangs-
efnum. — Það leið því ekki á löngu áður en
páfinn rétti Miclielangelo aftur pensilinn og
bauð honum að mála mynd af hinum liinzta
dómi. Sú mynd er einnig í sixtinsku kapell-
tinni og til að gefa einliverja liugntynd af
staerð hennar má geta þess, að hæðin er álíka
°g á Reykjavíkurapóteki — 15 m. á liæð.
^ldrei hefur listamaðurinn áður ra^að sam-
an á einum stað slíkum aragrúa af mann-
Persónum og aldrei hafa jafn mörg afbrigði
t svip og andlitsdráttum orðið að verða til,
til að túlka þetta örlagaþrungna augnablik,
Itegar endanlega er gerður upp reikningur
yfir líf 0g breytni mannanna, jafn frábrngðn-
ir og sérstæðir og hverjir einstaklingar eru
fyrir sig.
Þessi litla mynd (forsíðumyndin), sem hér
itirtist af dómdeginum gefur hverfandi litla
itugmynd um stórkostleik þessa verks. Það
er í raun og veru ekki hægt að greina liin-
ar mismunandi persónur og því tilgangslaust
yð gera nákvæma grein fyrir liugmyndum
tttanna um þær. Miðsvæðis sjáum við Krist
itanda með ógnandi hendi hinum fordæmdu
itUrtu, og við sjáum óljóst hvílíkri ringulreið
tetta dómsorð veldur. Svo ógnþrungið er
attgnablikið, að sjálf guðsmóðirin—tilvinstri
vtð Krist — lítur undan og þorir ekki að
8Já son sinn. Fegurð, máttur, yndisleiki og
aitd8tyggð — allt blandast þetta saman og
jtað eina, sem mannlegur hugur getur, er að
uta sjálfan sig í ljósi þeirrar hugsunar, sem
að baki myndinni stendur: að liann verður
að uppskera þá ávexti, sem hann sjálfur hef-
Ur ®áð til í líf sitt og starf.
Persónur myndarinnar málaði Miclielang-
ef° allar naktar. En páfanum og hirð hans
Sa*t illa að slíku liispursleysi og síðar var
annar maður fenginn til að hylja nekt þeirra,
Pví Michelangelo neitaði slíku algerlega.
i
KJARTAN ÓLAFSSON:
RICHARD BECK
PRÓFESSOR
Velkominn heim til þíns lands.
Vítt um háloftin heiS
yfir hafdjúpin breiS,
meS þinn vordraum hins veglynda manns.
MeS kveSjur og óskir frá íslenzku börnunum,
sem elska sitt land meS fegurstu stjörnunum,
og blessa í fjarlcegS viS brjóst annars lands.
Vordísir unni þér alls,
þar sem ástjörS þín grœr
og hinn eilífi sœr
mœtir auga frá fjöru til fjalls.
Svohjarta þittyngist meS œttjarSarblómunum
og andi þinn fagni meS sólglöSu hljómunum.
Já, finndu þig heirna viS yndi þess alls.
FeSranna fornhelga jórS
sé þér brosmild í blœ
og þú berS hennar fræ
þér í hug yfir fjarlœgan fjörS.
Og leiSi þig heilladís hamingjustjarnanna
til þíns heima, um landnám
íslenzku barnanna.
Flyt þeim kveSjur frá móSur-
og minningajörS.
Kvæði þctta flutti höfundur Richard Beck prófeBS-
or, i samsæti sem Þjóðræknisfélagið hélt honum að
Hótel Borg í júní s.1., þegar hann var hér heima í
boði ríkisstjórnarinnar.
Niðurlag.
Eins og áður hefur verið sagt, hefur Michel-
angelo ekki málað annað, svo fullsannað sé,
en skreytingu sixtinsku kapellunnar. En í
raun og veru felst í þeirri skreytingu öll þau
aðaleinkenni mannlegs lífs, sem eru endur-
tekin viðfangsefni listamanna allra alda. Og
skreytingin lokar inni lífssvið alheimsins
frá þeirri stund, er Guð einn er til og allt
er auðn og tóm, til þess er mannkynið að
lokum lifir endalok rúms og tíma og faðm-
ur eilífðarinnar opnast.
Slíkt er þá málarastarf Michelangelos og
er því engin von til, að það líði úr minni
eða falli í gleymsku.