Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 25

133
Heimilisblaðið
kynni við menn, sem gætu leitt liann áfram
ljóssins.
En upp á síðkastið var ]iað þó ekki skó-
6miðurinn eingöngu, sem dró Níels Pétur að
Btla liúsinu, lieldur og ef til vill öllu frem-
Ur hin fagra fósturdóttir hans, hún Anna.
Hún átti þegar allmikil íiök í huga hans
Þegar hann var heima hjá sér, og stundum
Sat áköf löngun gripið hann, allt í einu, eft-
lr að sjá liana og lieyra málróm hennar. En
það var ekki auðvelt að hitta liana að máli.
Hún kom sjaldan í búðina eða vinnustofuna
hegar Níels Pétur var þar staddur og enn
sjaldnar hitti liann liana fyrir utan húsið,
þegar hann kom eða fór. Þó bafði það ein-
staka sinnum komið fvrir, oinkum upp á síð-
kastið.
Svo var það kvöldið áður en Níels Pétur
ætlaði að fara í nýju vistiua, að hann hrað-
aði ferð sinni eftir þorpsgötunni. Hann var
a leið iil Lars tréskósmiðs eflir tvennum nýj-
Ul11 tréskóm lianda sér. Það reið á að vera
yel útbúinn til fótanna þegar hann ætlaði
svona langt í burtu, því að óvíst var hvort
ookkur tréskósmiður væri í nágrenni við þann
stað, er för lians var lieitið til.
Er hann nú hraðaði för sinni eftir götunni
Var honum aðeins eitt í liuga: Skyldi ég nú
sjá Önnu eða fá tækifæri til að kveðja liana?
En þegar Níels Pétur kom imi í biiðina,
var þar engan að sjá nema Lars, sem sat þar
lotinn yfir vinnu sinni. Hann leit upp og á
Aíels Pétur, er hann kom inn, og bauð hon-
Uln sæti.
JiJá, tréskórnir þínir eru tilbúnir“, sagði
Lars.
Níels Pétri liálf hnykkti við. Hann Iiafði
yonað að þeir væru ekki alveg tilbúnir, svo
að hann yrði að bíða dálítið þess vegna.
„Liggur þér mikið á?“ spurði Lars þá.
„Nei, ja, nei, ég get vel hinkrað við svo-
Ltla stund“.
„Mér er þá kannske óhætt að ljúka við
þenna skó áður en ég bý um þína skó?“
„Já, það er þér óhætt“. Níels Pétri létti
mikið og gaut augunum til dyranna inn í
íhúðina. En livað lionum gramdist að þær
skyldu
vera lokaðar.
„Jæja, svo þú ætlar að fara á morgun, Níels
Pétur“.
„Já“.
„Heldurðu ekki að þér muni leiðast?“
„Leiðast, — leiðast hvað?“
„Að vera í burtu frá heimili þínu, — pabba
og mömmu?“
„Ég er nú ekki lengur barn“.
„Nei, en manni getur nú leiðst fyrir þvi“.
„Getur manni það?“
„Hefur þér aldrei leiðst, eða langað eftir
neinu, Níels Pétur?“
„Það get ég varla sagt“. En samstundis
flaug honum Anna í liug og liann fann að
Jiann roðnaði um leið. Fuli-lia, hann var þá
ekki meiri maður en þetta, að liann gat roðn-
að við annað eins og að tarna. Hann fór að
troða í pípuna sína af ákafa.
En Lars liélt áfram máli sínu með hægð:
„Ég veit um einn, sem langar eftir þér,
Níels Pétur“.
„Hver er nú það?“ spurði Níels Pétur nieð
áfergju og lmgsaði með sér: Skyldi það vera
Anna?
„Það er frelsari þinn, sem lét lífið fyrir
þig“.
„Ertu nú viss um það, Lars. Ég er varla
svo góður eða guðrækinn, að liann kæri sig
um mig“.
„Það eru nú ekki þeir góðu og guðræknu,
sem hann þráir mest“.
„Ja, ég er nú heldur ekki einn af þeim
mjög syndugu, eða heldurðu það, Lars?“
„Nei, en mesta syndin í iífinu er að trúa
ekki á Jesúm né elska hann“. Hann þagnaði
í svip og mælti svo: „Má ég gefa þér kveðju-
orð með þér í ferðina?“
53Já, það er velkomið“.
Þá benti Lars með svörtum fingrunum á
ritningarstað og las hann hátt fyrir Níels Pét-
ur, en honum var nú orðið svo órótt innan-
brjósts og orðinn smeikur um að hann fengi
ekki að sjá Önnu né kveðja hana, að liann
veitti litla eftirtekt því, sem farið var með,
en þá las Lars: „Sjá, ég stend við dyrnar og
kný á“, og það var liið eina, sem Níels Pét-
ur mundi af því, sem lesið var fyrir hann,
og kom það víst til af því, að hann gat líkt
því við dyrnar jnn í stofuna. Ó, hvað hann
óskaði þess innilega með sjálfum sér, að dym-
ar opnuðust og að honum leyfðist að ganga
inn til Önnu.
En livað sem um það var, þá gleymdi Níels
Pétur aldrei síðan þessum orðum: „Sjá, ég