Heimilisblaðið - 01.07.1944, Side 43

heimilisblaðið
151
alveg árangurslaust. Hann lilaut að muna eftir þessu
andliti, ef svo væri, að þeir liefðu áður sézt. Svona
andlit sá maður ekki daglega.
„Já, en--------en ég skil yður alls ekki, herra
minn“, sagði Tulloch loks, þegar hann mátti mæla
fyrir undrunar sakir. Hann reyndi að losa liönd
þá, sem gamli maðurinn hafði gripið. Það virtisl
ekki ætla að ganga svo greitt. Hann fyrirleit alla
mælgi, hvar sem hún varð á vegi hans, og þess
vegna reyndi hann að komast af með sem allra fæsl
orð í þessu tilfelli. Hann litaðist undrandi um unz
hann mætti glotti Tottie Allans.
„Verið ekki hræddur, hr. Tulloch, þetta er eng-
mn annar en hr. Vanne,.faðir stúlkunnar, sem þér
náðuð úr gljúfrunum ekki alls fyrir löngu. Hr.
Vanne er að reyna að þakka þetta lítilræði“.
„Já, auðvitað“, sagði hr. Vanne, sem var að hyrja
að átta sig á þessu öllu saman. Það var hreinasta
Undur, að hitta þann mann þarna, sem frelsað hafði
dóttur lians úr greipum dauðans. Og öll framkoma
hans sýndi glöggt, hve mjög sá atburður, bæði hvarf
Eennar og frelsun, hafði fengið á hann. Þeir horfðu
nú í hvor annars augu, og í augum gamla manns-
ins glitruðu tár, er hann sagði:
„Allá leiðina á minni löngu ferð hef ég hugs-
að um, hvernig ég ætti að þakka hið frækilega af-
rek yðar. Ég á engin orð til að þakka yður fyrir,
að barnið mitt er á lífi“.
Raunar virtust allir verða jafn undrandi. Morri-
son og Anna urðu mállaus af undrun og skelfingu.
En eftir augnablik liafði Anna áttað sig og kynnti
S1g sem kærustu vinkonu og ferðafélaga Narice.
Hún var ákaflega blíð og yndisleg við gamla mann-
*nn. Ef Anthony Tulloch hefði þekkt allar aðstæð-
nr eins vel og Blake, mundi hann hafa séð óttann
breiðast um andlit ungfrú Haviland, og liann mundi
Eafa tekið eftir hvernig allur svipur hennar sýndi
sterka athygli gagnvart öllu, sem nú var að gerast.
Það var strax dálítið kyndugt, að hún hafði aldrei
Seð föður Narice, þótt hún segðist hafa þekkt hana
”§vo árum skipti“. Enn einkennilegra var þetta,
begar hugsað var um, að hún taldi þær hafa þekkzt
1 Englandi.
arinnar eru fjöllin, há og 6kýjuiu
vafin, eyjunni einkennileg. Eyna
mynda raunar 5 liáir eldf jallatind-
ar og hlíðar tindanna, jafnt niður-
hallar, eru yfirborð og strand-
lengja eyjarinnar. Þar sem siglt er
inn til Hilo, bæjar með 12000
íbúa, liggur glæsileg litil eyja,
„Cocoanut“-eyja og bak við bæ-
inn sjást í fjarska tindar Mauna
Loe og Mauna Kea. Hvern dag
bellir úr lionum í Hilo, því að
bærinn bla6Ír beint við norðaust-
ur staðvindinum og sprettan í ald-
ingörðum er óskapleg. Við bæinn
er fagur foss, „Rainbowfall".
Hann hefur urið klettana mjög
sterklega að neðanverðu og gert
þar djúpan hyl.
Að ferðast með fram ströndinni
er mjög skemmtilegt, vegurinn
liggur bátt uppi og sér ofan á
bratta grjótkamba með skútum og
skörðum eftir brimið.
Farið er fram hjá fjöld sykur-
reyrsakra, löngum vatnsleiðslum,
sem fleytir reyrnum, sykurmyll-
um, kaffi- og tóbaksgróðrarstöðv-
um; mörg smáþorp gefur að líta,
þar sem enn lijarir dálítið af frum-
legum lifnaðarliáttum hawajiskra.
Enn er líka til musterisstaðir
fornir, „heiaus“ og „punhowaas“,
„bæjarhæli“ þ. e. tabustaður um-
kringdur steinmúr. Þangað gátu
flóttamenn, konur og börn og
sjúklingar leitað á ófriðartímum
og átt þar friðland.
James Cook var drepinn við
Kealabótina á vesturströndinni og
er bar nú fagur minnisvarði reist-
ur. —
Þegar farið er um þessa ey,
furðar mann á, að mæta svo oft
gripalijörðuni með lijarðmenn á
hestum, alla í olíufötum, vegna
stöðugra rigninga, og með suð-
vesti. Aftur á Oaliu ber næstum
ekkert á gripum, en á Hawaji eru
mörg, mjög stór „cattle rauches“
(nautabú) og nautgripimir njóta