Heimilisblaðið - 01.07.1944, Síða 45

HEIMILIS B L AÐIÐ
153
á seyði. Raunar hafði hann heyrt, að fólk liér væri
þrætugjarnt og æst. En nú virtist ekki því til að
dreifa. Hann leit af einum á annan og sneri sér
síðan áð Blake og sagði:
„Eg get auðvitað ekki látið neina skoðun í ljós
viðvíkjandi samtali ykkar. En ég vona, að James
læknir sé réttur maður á réttum stað. Og ég er yð-
Ur mjög þakklátur fyrir þau orð, sem þér hafið
sagt um heilsu dóttur minnar. En sjálfur mun ég
komast að raun um líðan hennar, áður en morg-
undagurinn er að kvöldi kominn. En þangað til —■“
„Þangað til“, greip Blake fram í, „vil ég áminna
yður um að festa ekki trúnað á neinar lausafregnir
eða getgátur. Því að ég skal trúa yður fyrir því,
Hr. Vanne, það er til fólk, sem heíur fundið upp
á því af hagsmunalegum ástæðum, að breiða út þann
orðróm, að dóttir yðar sé geðbiluð“. Hann leit rann-
sakandi augum á Önnu og Morrison. „En ég er
sannfærður uin, að hún er eins heilbrigð á söns-
Um og nokkur þeirra, sem hér er staddur í kvöld“.
„Hvað á eiginlega allt þetta að þýða?“ greip Tull-
och fram í. „Ég hef ekkert um þetta heyrt, en ég
get fullvissað ykkur um, að ungfrú Vanne var al-
veg heilbrigð andlega, þegar hún kom upp úr gljúfr-
unum. Og ég er sannfærður um, að hefði svo ver-
ið að hún liefði bilazt vitsmunalega við þennan
hræðilega atburð, þá hefði ég verið sá fyrsti, sem
hlaut að uppgötva það. En hún var svo hraust og
hugrökk, að það var alveg aðdáunarvert“.
„Og það er hún enn þá. Allt annað eru ósann-
indi, vísvitandi ósannindi. En hvernig ætti nokkr-
um--------“ Faðir Narice var auðsjáanlega í vand-
ræðum og tók upp vasaklút sinn og strauk hon-
um yfir ennjð.
Þá tók Anna aftur til máls, með harmþrunginni
i'öddu:
„Kæri herra, þér munuð sjálfur komast að raun
um, hvort sannara er. Hvers vegna ætti ég að segja
annað en beiskan sannleikann“. Svo sneri hún sér
ttieð móðgunarsvip að unnusta sínum og bætti við:
íÆg efast ekki um það, Tony, að vinur þinn, Blake
major, meinar hið bezta með orðum sínum. Og ég
skil ekki hvers vegna hann talar á svo móðgandi
þeirri öld) 1859, 1868 (því fylgdi
landskjálfti mikill) 1880, 1887,
1899, 1907, 1914, 1919 og 1926.
Nóttina 10. apríl 1926 varð land-
skjálftakipps vart á Hawaji kl.
l. 10 og annars kl. 2.04. Þeir gengu
á undan og vörnðu við gosi miklu
úr Mauna Loa, er þá liafði hvílzt
í 7 ár. Kl. 3 um morguninn var
alstaðar hægt að sjá á eyjunni
mikinn og glóbjartan gufumökk
yfir Mauna Loa og glóandi eld-
hraun á lilíðum fjalls. Birtan var
svo skær að hægt var að lesa úti
undir beru lofti á Kilanea-
stjörnuturni, sem stendur 38 km
frá gosstaðnum. Jarðfræðingur,
prófessor, dr. Jagger fór óðar úr
stjörnuturninum til gosstaðar og
sömuleiðis voru athuganir gerðar
úr einni af flugvélum hersins og
ljósmyndir teknar.
Eldhraunið kom einkum úr
sprungu á suðvesturhlið fjallsins,
í 3300 m. hæð, 1000 m. neðan við
tindinn, og rann næstu daga svo
fram, að það kom 17. apríl alveg
fast að fiskiverinu Hoopuloa á
suðvesturströnd. Kl. 4 síðdegis
næsta dag, sunnudag, tók straum-
urinn bæinn, brendi húsin, eyddi
bænum og höfninni og skall í sjó
um 7-leytið, svo að fiskar fórust
í þúsundatali. Hraunstraumurinn
var 500 m. breiður. Hraðinn í
miðju um 2 m. á mínútu, við út-
jaðra um 1 m. Vikursprengjur
stungust upp úr honum, og sand-
mekkir og rauð blómkálsleg ský
flykktust í loft upp af sprengjun-
um. Hraunið orgaði eins og eim-
reið og lagði af saltsýrudaun. Að
framverðu var liraunstreymið 10
m. hátt og voldug björg ultu í sí-
fellu ofan toppinn.
Innlendir menn úr htla bænum,>
sem ekki var nema fáein hús með
kirkju og 125 íbúum, lögðu af stað
og fórnuðu svínum, rótum og urt-
um til að spekja Pele, en allt varð
það til einskis! Sunnudag árdegis