Heimilisblaðið - 01.07.1944, Page 47

heimilisblaðið
155
„Hefur hún ekki verið gift?“ Blake leit undrandi
á gamla manninn.
„Nei“, sagði faðir Narice, „og enn síður hefur
hún verið gift manni, sem gerði hana óhamingju-
sama. Þá mundi ég hafa komið til skjalanna. Það
megið þér vera vissir um“.
„Já, en er þetta alveg áreiðanlegt?“ Hr. Vanne
varð ekki lítið undrandi yfir öllum þessum spurn-
ingum, en alvaran í svip Blakes sýndi, að spurn-
ingarnar áttu sínar orsakir.
„Auðvitað er það áreiðanlegt“, sagði gamli mað-
urinn og reyndi að sýnast rólegur. „Dóttir mín og
ég höfum allt af búið saman og verið mjög sam-
rýmd. Konan mín dó, þegar Narice var lítil og síð-
an hef ég reynt að vera henni bæði faðir og móðir.
Það er alveg útilokaður möguleiki, að hún hefði
getað haldið brúðkaup án minnar vitundar. — En
þetta er annars merkilegt land, sem ég er kominn
til“, bætti hann við hlæjandi.
Blake stóð upp og tók liönd gamla mannsins og
þrýsti hana hjartanlega.
„Þér hafið létt þungum steini af hjarta mínu“,
sagði hann í geðshræringu. „Ég held næstum, að
við Tulloch förum með yður til gistihússins við
fossinn. Hvenær farið þér?“
„Eftir tvær stundir, held ég“, svaraði Hr. Vanne.
„Jæja, þá ætla ég að vita, hvort ég get fundið
hann“.
Blake tók stigann í einu stökki, en sá, sem hann
leitaði að var ekki á svölunum. Eini staðurinn, sem
hægt var að vænta lians, var litla herbergið, sem
hann notaði oft fyrir vinnustofu, ef hann dvaldi
á gistihúsinu um tíma.
°g þar sat allur hópurinn.
Blake gekk inn og leit yfir sviðið rannsóknar-
augum. „Sá óheppni“ stóð og studdist við arinhill-
Una. Svipur hans var líkt og manns, sem leiddur
er á höggstokkinn. Anna Haviland sat samanfallin
í stól við hlið hans. Á vöngum hennar voru tár, sem
fóru vel. En í sófa fyrir framan þau var Morrison,
eins og honum hefði verið fleygt þangað af handa-
hófi. Hægra megin við hann var skrifborð með
penna, bleki og pappír. Hvaða hlutverki það átti
barminn á Kilanea, 1300 m. yfir
sjávarflöt. Fyrir framan það blas-
ir við gígurinn gríðarmikill, á
stærð við Amager, fyrrum fullur
glóandi hraunmörk, en síðan 1924
storknuðu gríðarmiklu hrauni.*)
Til að komast niður á það, verð-
ur að fara stíg, sem liggur niður
brattan halla, gígsbarminn ofan á
hraunið, sem er 200 m. fyrir neð-
an Eldfjallshúsið.
Það er mjög skemmtileg ferð;
farið er fram hjá landskjálfta-
sprungum og alla leiðina sér glæsi-
legan gróður viðarburkna, sandel-
trjáa**) og Ohelojurta sem boða
návist Pele! Þá er komið niður á
hraunmörkina, sem liggur þar
eins og haf úr steingerðum öld-
um. Gígurinn er á vídd 5 km.
langur og 3 km. breiður, fyrrum
var hann því fullur af glóandi
hrauni, sem kom úr gosopinu í
suðausturhlutanum, en síðan 1924
hefur ekkert liraun bætzt við. Dá-
lítill nýgróður hefur þegar (nú
1926) innflutzt; bæði burkni og
körfublóm sjást í sprungunum.
Vörður vísa veginn um gíginn
ofan að gosopinu og á leiðinni eru
nóg tækifæri til að grandskoða
ýmisleg hraunform. Landskjálfta-
sprungur sjást líka þar, og víða
gufar upp úr þeim, og stingi mað-
ur hönd sinni niður í þær, kennir
liita mikils. Ekki er langt niður
íglæðurlirauns.***) Hraunstreymi
úr ýmsum gosum eru merkt með
ártala merkjum upp árin. Það er
hentugt en ekki fallegt. Allt af er
*) Þó liefur cldfjallið aldrei megnað
að lyfta hrauninu yfir gígbarminn, þann
tíð, sem hvítir menn liafa búið þur.
**) Sandeltré (Santalum pani eulat-
um) uppgötvaði Vancouvcr, og varð
það hrátt eftirsótt útflutningsvara, eink-
um til Kanton. Því voru trén eyðslu-
höggvin, svo fá eru eftir, helzt kriugum
Kilanea, sem eru þjóðar lystigarður'
Hawaji og friðaður.
***) Bílvegur liggur frá Eldfjallshúsi,
svo örkumla ntenn gcta vitjað gígsins.