Kirkjuritið - 01.01.1941, Qupperneq 11

Kirkjuritið.
Áramót.
5
hættum fyrir þá, sem um höfin sigla nálægt Evrópu-
ströndum.
Vér skulum því hreinskilnisíega játa, að það er guðleg
hönd, sem leiðir oss, að það er vakað yfir oss á alveg
sérstakan og einkennilegan hátt, sem vér undrumst yfir
og skiljum ekki; — en vér megum ekki gleyma að þakka
fyrir.
Hinir fornu spámenn ísraelsmanna sögðu fyrirfram,
að þetta mundi ske. Fyrir 2500 árum var oss boðið, að
þetta ár, 1940, yrði ömurlegasta árið i allri sögu jarðar
vorrar, enda þótt vér gætum ekki þýtt spádóma þeirra
fyr en síðustu árin.
Árið 1932 koma fram greinilegar skýringar á þessum
fornu spádómum i fleiri löndum samtímis, og allir halda
því fram, að það sé einmitt þetta ár, 1940, sem spádóm-
arnir eigi við. Og nú er víst erfitt að neita því, að skýr-
ingar þeirra séu réttar og spádómarnir sannir og á-
reiðanlegir.
Nálægt 700 árum fyrir Krists fæðingu sagði Jesaja spá-
maður (kap. 24): „Sjá, drottinn tæmir jörðina og eyðir
hana, hann umhverfir ásjónu hennar og tvístrar íbúum
hennar... . Jörðin skal verða tæmd og gjörsamlega rænd,
því að drottinn hefur talað þetta. . . . Jörðin vanhelgast
undir fótum þeirra, er á henni búa, þvi að þeir liafa
brotið lögin, brjálað boðorðunum og rofið sáttmálann
eilifa. Þessvegna eyðir bölvun jörðinni og íbúar hennar
gjalda; þessvegna farast íbúar jarðarinnar af hita, svo
að fátt manna er eftir orðið. Borgirnar eru lagðar í eyði,
öll hús lokuð, svo að ekki verður inn komist; öll gleði
er horfin, fögnuður landsins flúinn. Auðnin ein er eftir
i borginni, borgarhliðin eru mölbrotin“. — En svo bætir
spámaðurinn við þessum einkennilega boðskap: „Því að
á jörðinni miðri, á meðal þjóðanna skal svo fara, sem
þá er olíuviður er skekinn, sem við eftirtíning að loknum
vínberjalestri: Þeir hefja upp raust sina og fagna; yfir
hálign drottins gjalla gleðiópin frá hafinu. Vegsamið