Kirkjuritið - 01.01.1941, Qupperneq 15

Kirkjuritið.
Áramót.
9
og þjóð, getum gegnumþrengt bænaranda vorum um
landið alt, svo að öll þjóðin verði bænarinnar og lof-
gjörðarinnar þjóð; og ef Vér höfum trú eins og mustarðs-
korn, þá munu bænir vorar verða heyrðar. — Yér getum
með sameiginlegri og kærleiksfyltri bæn bjargað hverju
einasta barni Islands frá því að lenda á villustigum þeim,
sem leiða til böls og sorgar og geta ox-ðið þjóðlífi voru að
fjörtjóni, ef ekki er að gjört.
„Bænin má aldrei bresta þig,
búin er freisting ýmisleg,
þá líf og sál er lúð og þjáð,
lykill er bún að drottins náð“.
Þenna lykil að náð drottins getum og megum vér öll nota.
Árið nýja mun reyna á, hvað i oss býr, hvaða mergur
býr í þjóðinni. Getur hún vai'ðveitt sjálfa sig þetta ár?
er spurningin mikla; því að geti hún það, þá er oss
boi'gið í framtíðinni, þá styrkist þjóðin í ]xví, sem rétt
er og gott, og hún sameinast til guðlegra starfa, þeiiTa
starfa, seixi hún á að vinna að, til blessunar fyrir allar
þjóðir heinis á næstu árunx.
Þessvegna horfi ég' nú rólegur fram í tímann, af því
að æskan er farin að sameinast til stai’fa — æskan á
æfinlega franxtíðina — og vér hinir eldri eigunx að upp-
örva hana og livetja, biðja fyrir henni og beina starfi
hennar inn á hinar heillaríkustu braxxtir, senx löng æfi
hefir kennt oss að væru fai’sælastar; eix það eru brautir
réttlætis og kærleika. Frá þeinx má aldrei vikja, ef vér
viljum x-eynast „drengir góðir“ og varðveita sónxa laixds
voi's og þjóðar.
Ég veit, að enginn getur náð hinu æðsta marki, hvoi'ki
einstaklingur eða heilar þjóðir, nenxa undir merki frels-
arans, Jesús Krists. Þessvegixa vei’ðuixx vér nú, og uixi alla
franxtíð, að lieyra honunx til, vera trúir lærisveinar hans,
eí vér eigum að geta orðið fyririxxynd heiminxxm til bless-
uxxar og leitt þjóðirnar á veg réttlætis og kærleika.
Ég veit líka, að enginn af oss nær til fulls þroska í