Kirkjuritið - 01.01.1941, Blaðsíða 22

16
Guðríður Pálsdóttir:
Janúar.
þó að misjafnlega reyni á, eftir því livar hver er settur
og eftir þeim gáfum, sem honum eru gefnar. En ef hver
ávaxtar sitt, þá er nóg.
Prestsstarfið er hið ábyrgðarmesta slarf innan kirkj-
unnar. Það þarf meira en meðalmann til að uppfylla þær
kröfur, sem til þess þarf að gera. Flestum finst líka nauð-
synlegt að liafa góðan prest. En svo er eins og mörgum
finnist nóg, ábyrgðin hvíli á honum um alt kirkjulíf. Ég
veit, að á honum veltur mikið. En söfnuðurinn þarf allur
að sýna lifandi áhuga og virka þátttöku í safnaðarlífi
og guðsþjónustu, án þess getur ekki orðið fullur árangur
af starfi prestsins.
Á safnaðarfundum hér liafa oft verið svo fáir og þátt-
taka svo lítil í umræðum, að ])að lítur svo út, sem fáir
telji sér þau mál viðkomandi eða nokkuru skifta. Ég hefi
veitt þvi eftirtekt, að kirkjugestir hafa sumir farið án
þess að silja fundinn eftir messu, þannig kemur fram á-
hugaleysi um mál kirkjunnar. Við messu eru oft svo
fáir, að það lilýtur að vera hugraun hverjum áhuga-
sömum manhi. *
Ég hefi oft fundið sárt til þess, þegar ég hefi hlustað
í kirkju okkar á ágætisræður, að of fáir nytu góðs af
þeim og að þeim andans kröftum væri ekki nóg athvgli
veitt; slíkar ræður þyrftu að ná til margra.
En í réttum skilningi á messugjörðin að vera meira
en ræða prestsins, hún á að vera sameiginleg bæn og
hugleiðing allra, andlegt samstarf, sem hver og einn ræð-
ur mestu um sjálfur, liver blessun verður af. Mig langar
að vekja athygli kirkjugesta og safnaðarfólks á einu
atriði, sem ég tel að geti liaft mikilsverða þýðingu, það
er, að söfnuðurinn hiðji fyrir prestinum. Ef til vill finsl
sumum þetta brosleg uppástunga, hann, sem sé að hiðja
fyrir söfnuðinum, muni vera fær um að biðja fyrir sér.
Já, það veit ég, að liver góður prestur hlýtur að gjöra.
Ég álít, að allar góðar prédikanir séu innblásnar frá
Guði. Ég get heldur ekki skilið, að áhugasamir prestar