Kirkjuritið - 01.01.1941, Blaðsíða 23

Kirkjuritið.
Kirkju og safnaðar-líf.
17
gætu enzt til að standa í prédikunarstólnum sunnudag
eftir sunnudag, ár eftir ár og leggja sig alla fram að
halda góðar ræður, oft yfir fáum og oft litlum sýnileg-
um árangri af starfinu, ef andi Guðs og kraftur styrkti
þá ekki í því.
Þeir verða að eiga eitthvað af þolinmæði, umburðar-
lyndi og hógværð meistarans Jesú Krists og óbilandi trú,
að liann sé með þeim í starfi og sái sínu frækorni i
hjörtu mannanna, þó að það sé í fyrstu smátt.
En ég álít, að söfnuðurinn verði að setja sig inn í, hvað
erfitt starf prestsins er, og að sjálf sin vegna verður
söfnuðurinn að leggja mikið til sjálfur. Hugsum ekki,
að það sé þýðingarlaust að biðja. Bæn einstaklingsins,
sem beðin er af hjartans þörf og þrá, verður heyrð, sé
hún að vilja Guðs. Hvað mun þá, þegar bænir margra
stefna í eina átt, þegar allur söfnuðurinn biður um ná-
lægð Guðs, hans anda og kraft í orði því, er þjónn hans
flytur. Þá þakkar það hljótt Guði fyrir orðið, og stundin
verður blessunarrík, beilög friðarstund. Allir taka undir,
þegar prestinum er svarað: „Og með þínum anda“.
Þá vildi ég minnast fám orðum á sönginn. Allir ættu
að hafa sína sálmabók og taka þátt í söngnum, þó ekki
væri nema á þann liátt að skilja, bvað sungið er. Fáir
munu kunna svo alla sálma, að þeir geti fylgst með
söngnum án bókar. Flestir mundu líka geta sungið með,
ef þeir iðkuðu það. Mér finst, að sá sálmasöngur, þar
sem allir fylgdust með af hug og hjarta, yrði blessunar-
ríkari, þó að jafnvel bjáróma yrði, heldur en hinn, þar
sem aðeins fáir syngja, og þá — að minsta kosti oft í
sveitum — illa samstiltir líka. En að sjálfsögðu er það
ágætt, að æfður söngflokkur syngi í kirkjunum. En ég
tel aðalatriðið það, að allir séu með beint eða óbeint.
Það er mín trú og sannfæring, að heill og hamingja
hvers þjóðfélags, hvers kirkjufélags og hvers einstak-
iings, — sé komin undir lifandi, starfandi trú og lieil-
brigðu siðferðislífi. Það hlutverk liefir kirkjan að vekja
2