Kirkjuritið - 01.01.1941, Qupperneq 27

Kirkjuritið.
Kirkjan okkar.
Ræða til barna eftir séra Jón M. Guðjónsson.
Ungu vinir mínir!
Mér er það gleðiefni, sem fyr, að eiga fund með ykk-
ur hérna í kirkjunni okkar. Og ég veit, að ykkur er það
gleðiefni líka að eiga fund saman hér á þessum stað. —
En nú langar mig að spyrja: Hvað er kirkjan okkar, og
til hvers komum við hingað fyrst og fremst? Við skulum
reyna í sameiningu að svara þessari spurningu. Kirkjan
okkar er hús, það er liún, að mörgu leyti lík og önnur
hús, með veggjum og þaki, gluggum og dyrum. En hún
er líka nieira. Kirkjan er Guðs hús. I huga hvers kristins
barns, þess barns, sem langar að lofa Kristi að leiða sig
á vegum bænarinnar til Guðs, í huga þess barns er kirlcj-
an þess fyrst og fremst — og ahar kirlcjur — heilagur
staður. Þegar barnið, æskumaðurinn og æskustúlkan
horfa á kirkjuna sína, horfa til hennar úti frá, þar sem
bún með turninum sínum bendir til himins, þá gjöra þau
það með sérstakri virðingu og hlýleik, og þau finna til
þess þá, að þeim þykir vænt um hana. Og þegar þau svo
koma saman í henni, þá gjöra þau það með lotningu. Þau
eru sér þess meðvitandi, að þau eru stödd í helgidómi
Guðs, helgidómi Jesú Krists, og þau finna þá til þess frek-
ar en endranær, að þau eru líka börn, sem er þörf á að
biðja til þess að geta orðið stór, stór í öllu góðu. Svona
á það að vera, og svona er það með mjög mörg börn og
æskumenn og æskustúlkur. Það eru til margar fallegar
sögur um það. Og víða er það svo, að einmitt börnin og
þeir ungu hafa fundið mikla gleði í því að vilja mikið á
sig leggja fyrir kirkjuna sína til að prýða hana sem bezt.