Kirkjuritið - 01.01.1941, Blaðsíða 35

Kirkjuritið. Embætti og laun og aukalaun. 29
fjórföld laun við aðra, sem kallast þó hafa mjög lífvœnleg 'Taun.
Og svo koma, ofan á alt þetta, nefndir ofan á nefndir, stórlaun-
uðar, til þess að fjalla um lands og þjóðar mál, sem hreint og
beint heyra undir fastar fgrirverandi ríkis og þjóðarstofnanir, svo
sem stjórnarráðsdeildir, Búnaðarfélag ísiands o. fl., og heimta
niætti af meðferð flesfra eða allra þessara ,,nefnda“-verkefna. —
Off i þessar nefndir eru venjulega teknir og launaðir velstæðir
aienn, sem hafa nóg við að lifa og starfa, eins og t. d. vel efnaðir
bwndur, og fiilllaunaðir menn -aðrir; en margir aðrir jafnhæfir
nenn látnir horfa á verklausir og sveltandi, af því að „enginn
hefir leigt þá“. Svipað má segja um launalag margra einstakra
stofnana og fyrirtækja, sem ríkið ber ekki ábyrgð á, nema hvað
þar er jafnvel ennþá hóflausam og óhæfilegra hjá þeim sumum.
Alt þetta óiag og hófleysi, misskifting og misrétti varðar þjóð-
félagið att, allar stéttir þess og flesta einstaklinga þess, og hefir
sin ríku áhrif, bæði ljós og leynd, til spillingar á hugarþeli, til-
l'aningalífi, orðum og gjörðum og högum alls almennings, eins
°g dæmin ótal mörg hafa sýnt og sanna enn og líklega aldrei meir
en nú.
Ættu því og þyrftu nú allir góðir og greindir menn í allri stétl
að heita á sjálfa sig og lwer á annan um að gera hver sitt til
eðlilegrar og forsvaranlegrar lagfæringar; og í réttlætisins og
ntannúðarinnar nafni og kristnir menn i Krists og Guðs nafni að
taka höndum saman til umbóta, og myndi þá betur vera og fara.
Eg veit ekki, hvort svona erindi þykir sæmandi gömlum presti,
en sjálfum mér finst, að ég sé með því að vinna kristilegt prests-
verk, og hefi þá í liuga „molana“, sem Jesús vildi láta tína saman,
°g „verkamennina", sem stóðu verklausir af því að enginn leigði
þá — og hann vildi að bæri sem jafnast úr býtum.
Og nú, að því er oss presta og söfnuði vora snertir, fulltreysti
eg Prestafélagsstjórninni til að gera sitt bezta til lagfæringar og
'’il einnig mega vænta hins sama af fulltrúum þjóðar vorrar á þingi
°g annars staðar, og síðast en ekki sízt af ríkisstjórn vorri, svo
fljótt og vel sem tími og tið og ástæður leyfa.
Gamall klerkur.
L