Jörð - 01.08.1942, Síða 8

hrist hana upp úr doðanum, vakið starfslöngun hennar og heint
henni inn á þjóðhollar brautir. Hana skortir framsýni og fram-
tak, elju og áhuga og ekki hvað sízt: markmið til að keppa að.
Þess vegna ættu þeir, sem hlotið hafa góða menntun og öðlazt
þannig víðari sjóndeildarhring cn ella, að neyta yfirburða sinna
i þágu l)jóðarinnar og sýna í verki, öðrum til eftirbreytni, að ís-
lcnzkri æsku séu búin ærin viðfangsefni: fjallkonan góða þarf á
hjálp allra barna sinna að lialda, eigi hún að standast fárveður það,
er skclfir nú allt mannkynið.
Vilhjálmur Þorláksson Bjarnar:
YRIR 1918 skiptust íslendingar í flokka eftir afstöðunni til
hins danska valds. Eftir þann tíma hafa innanlandsmál skip-
að þeim í stjórnmálaflokka. Hafa þessir flokkar lengsl af verið
mjög sundurþykkir og háð hina harðvítugustu stjórnmálabaráttu.
Að visu varð nokkurt lát á henni eftir myndun þjóðstjórnarinnar.
Hin íslenzka stjórnmálabarátta hefur vægast sagt verið lítt til
fyrirmyndar. Hefur hún oft snúizt fremur um menn en málefni.
Sennilega eru stjórnmálamenn óviða eins persónulegir í deihun
sínum og hér á landi. A stjórnmálafundum hafa ýmsir þeirra það
fyrir sið að viðhafa um andstæðinga sina persónulegar skammir
og aðdróttanir, sem snerta eingöngu mann og mannorð, en ekki
málefnið, sem um er deilt.
T NNAN skamms mun lýðvehli verða stofnað á íslandi. Verður
* stjórnarskráin þá jafnframt endurskoðuð. í sambandi við þá
endurskoðun þyrfti að taka til rækilegrar athugunar, hvernig tak-
ast megi að ráða hót á þvi sterka flokksræði, sem komið hefur
að nokkru leyti í stað lýðræðis, ef svo mætti að orði kveða. Flokks-
ræðið getur verið þjóðinni mjög háskalegt, því að ekki er því að
r.eita, þótt leitt sé, að stundum kemur fyrir, að hinir einstöku flokk-
ai liirða meir um hag sinn en alþjóðar.
T SLENDINGAR hafa ávallt liaft nánust inenningarsambönd við
Norðurlönd. Álít ég, að svo eigi enn að vera, að styrjöldinni
lokinni, hvernig sem allt fer. Hinar Norðurlandaþjóðirnar eru okk-
ur skyldastar og einhverjar hinar allra menntuðustu þjóðir i heim-
inum. Getum við margt af þeim lært. Jafnframt þurfum við að
gera þeim auðveldara að kynnast tungu okkar, því að við stönd-
um hezt að vígi til þess, t. d. með samningu kennslubóka í íslenzku
fyrir frændur okkar á Norðurlöndum, en ])að kvað vera mikill skort-
ur á slikum bókum hjá þeim. Ef þeir kynntu sér almennt tungu
okkar, yrðu öll menningarskipti auðveldari milli okkar og þeirra
og sennilega aukinn skilningur á báða bóga.
134 JÖRÐ